Σάββατο 2 Αυγούστου 2008

Έγκύκλιος 124η: Δεκαπεντάυγουστος στὴν Μολυβδοσκέπαστη








Ἀριθ. Πρωτ. 79
Ἐν Δελβινακίῳ τῇ 1ῃ Αὐγούστου 2008

ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ 124η


ΘΕΜΑ: «Ὁ Δεκαπενταύγουστος στὴν Μονὴ Μολυβδοσκέπαστης».
Ἀγαπητοί μου Χριστιανοί,
-Α-
Γιὰ μιὰ ἀκόμη φορά, ἡ περίοδος τοῦ Δεκαπενταυγούστου μᾶς καλεῖ σὲ ἐγρήγορση καὶ ἀνάταση πνευματική. Εἰδικώτερα, τὸ διήμερο 14 καὶ 15 Αὐγούστου μᾶς φέρνει στὴν πανάρχαια Μονὴ τῆς Παναγίας τῆς Μολυβδοσκέπαστης, γιὰ τὴν καθιερωμένη Ἀγρυπνία καὶ τὴν ὁλονύκτια προσευχὴ πρὸς τὴν Παναγία μας, τὴν στοργικὴ Μητέρα ὅλων τῶν Χριστιανῶν.
Ἡ Ἀγρυπνία, ὅπως πάντοτε, θὰ εἶναι ἀφιερωμένη κυρίως στὰ ἐθνικὰ θέματα, τὰ ὁποῖα βρίσκονται σὲ κρίσιμη καμπή : Τὸ Βορειοηπειρωτικό, μὲ τὴν ἔξαρση, ἰδίως, τοῦ λεγόμενου «τσάμικου ζητήματος» · ἡ διένεξη μὲ τὸ κρατίδιο τῶν Σκοπίων γιὰ τὸ θέμα τῆς ὀνομασίας τῆς FYROM · τὸ Κυπριακό, μὲ ἄδηλη τὴν πορεία τῶν διπραγματεύσεων Ἑλληνοκυπρίων καὶ Τουρκοκυπρίων · ἡ προσπάθεια ὑποβαθμίσεως τῶν εὐαγγελικῶν ἐντολῶν καὶ ἡ καθιέρωση ἀνήκουστων τρόπων στὴν καθημερινὴ ζωὴ τῶν πολιτῶν · οἱ ἀλλεπάλληλες σεισμικὲς δονήσεις, κυρίως στὴν Πελοπόννησο, ποὺ ἔπληξαν ἔντονα τὶς ἀπὸ πέρυσι ἤδη πυρόπληκτες περιοχές · ἡ ἀνεξέλεγκτη δράση τῶν κουκουλοφόρων ἀναρχικῶν · ἡ ἀνησυχητικὴ αὔξηση τῶν θυμάτων τῶν ναρκωτικῶν καὶ ἡ εἰσαγωγὴ στὴν Χώρα μας τεραστίων ποσοτήτων χασίς, κυρίως ἀπὸ τὴν Ἀλβανία · οἱ ληστεῖες καὶ τὰ ποικίλα ἐγκλήματα, ποὺ ἔχουν γίνει καθημερινὸ ἀνάγνωσμα καὶ θέαμα στὸν Τύπο καὶ στὰ Μ.Μ.Ε. · ἡ αὔξηση τῶν διαζυγίων καὶ ὁ τεράστιος ἀριθμὸς τῶν ἐγκληματικῶν ἐκτρώσεων, οἱ ὁποῖες ξεπερνοῦν - κατὰ τοὺς εἰδικούς - τὶς 300.000 κάθε χρόνο · Ὅλα αὐτὰ καὶ ἄλλα ἀκόμη (ὅπως γιὰ παράδειγμα οἱ κραυγαλέες κοινωνικὲς ἀδικίες καὶ ἀνισότητες), μᾶς καλοῦν σὲ ἐγρήγορση καὶ προσευχή.
-Β-
Ὁ Κύριός μας Ἰησοῦς Χριστὸς ἔχει διαβεβαιώσει, ὅτι «χωρὶς ἐμοῦ οὐ δύνασθε ποιεῖν οὐδέν» (Ἰωάν. ιε΄ 5). Χωρίς, δηλαδή, τὴν δική μου βοήθεια, μόνοι σας δὲν θὰ πετύχετε τὴν λύση κανενὸς προβλήματος. Τὸ δυνατὸ μυαλὸ τοῦ μεγάλου καὶ ἁγίου Προκατόχου μου, ἀοιδίμου Μητροπολίτου ΣΕΒΑΣΤΙΑΝΟΥ, εἶχε βαθειὰ ἐννοήσει τὸν λόγο αὐτὸν τοῦ Χριστοῦ. Ἔτσι, ἐδῶ καὶ περίπου σαράντα (40) χρόνια, καθιέρωσε αὐτὴ τὴν Ἀγρυπνία γιὰ τὰ ἐθνικά, κυρίως, θέματα, δίνοντας συγχρόνως καὶ τὸ νόημα τοῦ ἱεροῦ αὐτοῦ τόπου τῆς Μονῆς , ὡς τόπου προσευχῆς, περισυλλογῆς καὶ κατανύξεως.
-Γ-
Βέβαια, τὰ πρῶτα χρόνια ἡ συμμετοχὴ τῶν πιστῶν ἦταν πολὺ μικρή. Ὅμως, ἡ θερμουργὸς πίστη καὶ ἡ ἄκαμπτη θέληση τοῦ μακαριστοῦ Ἱεράρχη ἔφεραν τὸ σημερινὸ θαυμαστὸ
ἀποτέλεσμα. Τὴν ἀθρόα, δηλαδή, συμμετοχὴ τῶν χριστιανῶν, ὄχι μόνο ἀπὸ τὴν ἐπαρχία καὶ τὴν ἐν γένει περιοχή μας, ἀλλὰ καὶ ἀπὸ ἄλλους τόπους καί, μάλιστα, μακρινούς, ποὺ ἔρχονται καὶ νὰ προσευχηθοῦν, ἀλλὰ καὶ νὰ πληροφορηθοῦν ὑπεύθυνα γιὰ ὅλα τὰ ζητήματα, ποὺ ἀπασχολοῦν ἤ καὶ ταλαιπωροῦν τὴν Ἑλληνική μας Πατρίδα. Γιατὶ μόνο ὅταν ὁ χριστιανὸς εἶναι σωστὰ ἐνημερωμένος, μπορεῖ νὰ ἀντιδρᾷ καὶ νὰ ἀπαιτῇ τὶς ἑκάστοτε σωστὲς λύσεις τῶν ποικίλων προβλημάτων, ἀτομικῶν, κοινωνικῶν καὶ ἐθνικῶν.
-Δ-
Ἡ Ἐκκλησία ἔχει χρέος καὶ καθῆκον νὰ ἀπευθύνεται στὸ ποίμνιό της μὲ τὸν λόγο τῆς ἀληθείας ποὺ διαθέτει. Κι’ ἄν αὐτὸ τὸ ἔκανε σὲ δυσχείμερους καιρούς, πολὺ περισσότερο ὑποχρεώνεται σήμερα νὰ τὸ πράττῃ. Ἀλλοίμονο ἄν ἡ Ἐκκλησία σιωπήσῃ. Θὰ εἶναι ἀνάξια τῆς ἀποστολῆς καὶ τῆς εὐθύνης της. Θὰ εἶναι ὄχι ἡ «πιστὴ ἄχρι θανάτου» (Ἀποκ. β΄ 10), ἀλλὰ ἡ «χλιαρή», κατὰ τὴν βεβαίωση τῆς «Ἀποκαλύψεως», γιὰ τὴν ὁποία ὁ Κύριος ἔχει ἤδη βγάλει τὴν καταδικαστικὴ ἀπόφασή Του : «μέλλω σε ἐμέσαι ἐκ τοῦ στόματός μου» (Ἀποκ. γ΄ 16). Θὰ σὲ ἀποδοκιμάσω μὲ τὸν πιὸ κατηγορηματικὸ τρόπο.
Γι’ αὐτό, λοιπόν, καὶ μεῖς εἴμαστε ἀταλάντευτα ἀποφασισμένοι νὰ συνεχίσουμε τὴν ἐπαφὴ μὲ τὸν λαὸ τοῦ Θεοῦ καὶ τὴν ἐνημέρωσή του. Ἴσως, βέβαια, αὐτὸ δὲν ἀρέσει σὲ κάποιους κύκλους. Γιὰ μᾶς, ὅμως, ἀρκεῖ ὅτι τὸ θέλει καὶ τὸ ἐπιδοκιμάζει ὁ Ἀρχηγὸς τῆς Ἐκκλησίας, ὁ Ὁποῖος «ἐξῆλθε νικῶν καὶ ἵνα νικήσῃ» (Ἀποκ. στ΄ 2).
-Ε-
Τὸ πρόγραμμα τῆς Ἀγρυπνίας ἔχει ὡς ἑξῆς :
α) Τὸ ἑσπέρας τῆς παραμονῆς, ἡμέρας Πέμπτης 14 Αὐγούστου καὶ περὶ ὥραν 9ην μ.μ. θὰ ἀρχίσῃ ἡ ἀκολουθία τοῦ Ἑσπερινοῦ. Θὰ προηγηθῇ ἐπιμνημόσυνη Δέηση στὸν τάφο τοῦ ἀοιδίμου Μητροπολίτου ΣΕΒΑΣΤΙΑΝΟΥ.
β) Πρὸς τὸ τέλος τοῦ Ἑσπερινοῦ, ὁ Μητροπολίτης κ. ΑΝΔΡΕΑΣ θὰ ἐκφωνήσῃ τὴν καθιερωμένη ὁμιλία ἐπὶ τῶν ἐθνικῶν θεμάτων.
γ) Στὴν συνέχεια θὰ τελεσθῇ τρισάγιο γιὰ τοὺς ἐν πολέμοις πεσόντας, θὰ ψαλῇ ἡ Παράκληση καὶ οἱ «Χαιρετισμοί» τῆς Θεοτόκου, ὁ Ὄρθρος καί, τέλος, θὰ γίνῃ ἡ ἀρχιερατικὴ Θεία Λειτουργία, ποὺ θὰ τελειώσῃ γύρω στὶς 5.30 τὸ πρωῒ τῆς 15ης Αὐγούστου.
Ἀργότερα θὰ τελεσθῆ καὶ δεύτερη Θεία Λειτουργία.
Θὰ σᾶς περιμένω ὅλους νὰ συμπροσευχηθοῦμε πρὸς τὴν Ὑπεραγία Θεοτόκο μέσα στὴν ἡσυχία τῆς νύχτας καὶ στὸ κατανυκτικὸ περιβάλλον τῆς Μονῆς.
Διάπυρος πρὸς Χριστὸν εὐχέτης
Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ
+ Ὁ Δρυϊνουπόλεως, Πωγωνιανῆς καὶ Κονίτσης Α Ν Δ Ρ Ε Α Σ

Κυριακή 18 Μαΐου 2008

Δελτίον Τύπου: Ψήφισμα συμμετεχόντων στὶς ἐκδηλώσεις γιὰ τὸν Αὐτονομιακὸ Ἀγῶνα τῆς Βορείου Ἠπείρου καὶ γιὰ τὴν ὑπογραφὴ τοῦ «Πρωτοκόλλου τῆς Κερκύρας»




Ἀριθ.  Πρωτ.  55
Ἐν Δελβινακίῳ τῇ 18ῃ Μαΐου 2008

ΔΕΛΤΙΟΝ  ΤΥΠΟΥ

            Ἐνῷ τὰ δυτικὰ Βαλκάνια, μετὰ τὴν «ἀνεξαρτητοποίηση» τοῦ Κοσσυφοπεδίου, μοιάζουν μὲ «καζάνι ποὺ βράζει», ἡ Ἱερὰ Μητρόπολή μας ἐπραγματοποίησε καὶ φέτος τὶς ἐκδηλώσεις γιὰ τὸν Αὐτονομιακὸ Ἀγῶνα τῆς Βορείου Ἠπείρου (17.2.1914) καὶ γιὰ τὴν ὑπογραφὴ τοῦ «Πρωτοκόλλου τῆς Κερκύρας» (17.5.1914).
            Οἱ ἐκδηλώσεις ἔλαβαν χώραν στὸ ἡρωϊκὸ Δελβινάκι, σήμερα, Κυριακή, 18η Μαΐου 2008, μὲ τὴν συμμετοχὴ μελῶν τοῦ ΠΑ.ΣΥ.Β.Α. καὶ τῆς Σ.Φ.Ε.Β.Α., καθὼς καὶ πλήθους λαοῦ.
            Μετὰ τὴν ἀρχιερατικὴ Θεία Λειτουργία, τελέσθηκε μνημόσυνο ἐπὶ τοῦ τάφου τοῦ Δρυϊνουπόλεως ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ γιὰ τοὺς πρωτεργάτες καὶ τοὺς μετασχόντες στὸν Αὐτονομιακὸ Ἀγῶνα, κατετέθη στεφάνι καὶ ἐπακολούθησε ἡ ὁμιλία τοῦ Μητροπολίτου       κ. ΑΝΔΡΕΟΥ. Στὴν συνέχεια, ἔγινε ἡ εἰρηνικὴ πορεία μέχρι τὸ ἡρῷον, ὅπου ἐψάλη σύντομο τρισάγιο, κατετέθη στεφάνι καὶ ἡ ὅλη ἐκδήλωση ἔκλεισε μὲ τὸν Ἐθνικό μας Ὕμνο. Οἱ παριστάμενοι ἐνέκριναν διὰ βοῆς τὸ ἀκόλουθο
Ψ Η Φ Ι Σ Μ Α
            1) Διακηρύσσουμε τὴν ἀνάγκη ἐφαρμογῆς τῆς Αὐτονομίας στὴν Βόρειο Ἤπειρο.
            2) Ζητοῦμε νὰ διευθετηθῇ τὸ ἐκπαιδευτικὸ ζήτημα μὲ τὴν κάθαρση κυρίως τῶν βιβλίων τῆς Ἱστορίας καὶ Γεωγραφίας ἀπὸ τὰ στοιχεῖα τῆς ἀλβανικῆς προπαγάνδας, καὶ νὰ ἱδρυθοῦν σχολεῖα ἑλληνικά, ὅπου ὑπάρχουν Βορειοηπειρῶτες.
            3) Καταδικάζουμε μὲ τὸν πιὸ κατηγορηματικὸ τρόπο τὶς κινήσεις τῶν Ἀλβανῶν ὑπευθύνων σχετικὰ μὲ τοὺς «Τσάμηδες» καὶ τὴν «Μεγάλη Ἀλβανία».
            4) Ἐκφράζουμε τὴν λύπη καὶ τὴν ἀγανάκτησή μας γιὰ τοὺς Πανεπιστημιακοὺς ἐκπαιδευτικούς, οἱ ὁποῖοι, πρόσφατα, στὸ Πάντειο Πανεπιστήμιο, ὑποστήριξαν τὰ δῆθεν δίκαια τῶν «Τσάμηδων».
            5) Διαμαρτυρόμαστε ἔντονα γιὰ τὶς μεθοδεύσεις τῶν Σκοπίων νὰ ἀναγνωρισθοῦν διεθνῶς ὡς «Μακεδονία». Ἡ Μακεδονία γιὰ μᾶς εἶναι μία, καὶ εἶναι Ἑλληνική. Τέλος,
            6) Στέλνουμε ἀγωνιστικὸ χαιρετισμὸ στοὺς Κυπρίους ἀδελφοὺς. Εὐχή μας καὶ προσευχή μας εἶναι, τὸσο ἡ Κύπρος, ὅσο καὶ ἡ Βόρειος Ἤπειρος νὰ γιορτάσουν σύντομα τὴν ἐθνική τους ἀποκατάσταση.
(Ἐκ τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως)
 

Τρίτη 6 Μαΐου 2008

Ἐγκύκλιος 123η: Ἐπέτειος Αὐτονομιακοῦ Ἀγῶνα Βορείου Ἠπείρου







Ἀριθ. Πρωτ. 53
Ἐν Δελβινακίῳ τῇ 5ῃ Μαΐου 2008

ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ 123η 


ΘΕΜΑ: Τὸ Βορειοηπειρωτικὸ καὶ οἱ ραγδαῖες ἐξελίξεις στὰ Βαλκάνια
Ἀγαπητοί μου Χριστιανοί,
-Α-
Τὸ γυρόφερναν ἐδῶ καὶ καιρὸ Η.Π.Α., Εὐρωπαϊκὴ Ἕνωση καὶ, βέβαια, καὶ οἱ Ἀλβανοὶ Κοσσοβάροι. Καὶ τελικά, στὶς 17 Φεβρουαρίου 2008, ἀνακηρύχθηκε ἡ «ἀνεξαρτησία» τοῦ Κοσσυφοπεδίου. Ἡ Ἀμερική, ὅπως εἶναι φυσικό, πανηγυρίζει. Ἀντίθετα, ἡ Σερβία καὶ ἡ Ρωσία ἀντέδρασαν ἔντονα καὶ ἤδη ἄρχισαν κινητοποιήσεις γιὰ τὴν ἄρση τῆς «ἀνεξαρτησίας» αὐτῆς τῆς περιοχῆς, τὴν ὁποία οἱ Σέρβοι θεωροῦν (καὶ δικαίως) ὡς τὴν κοιτίδα τοῦ Σερβικοῦ Ἔθνους.
-Β-
Ἀνάμεσα στὰ πλήθη τῶν Κοσσοβάρων ποὺ πανηγύριζαν, οἱ τηλεοπτικὲς κάμερες ἔδειξαν καὶ κάποιους ποὺ κρατοῦσαν ἕνα μεγάλων διαστάσεων «πανώ», στὸ ὁποῖο ἦταν γραμμένα, στὴν ἀλβανικὴ γλῶσσα, τὰ ἑξῆς : «Χωρὶς τὸ Κόσσοβο καὶ Τσαμουριὰ δὲν ὑπάρχει Ἀλβανία». Στὸ κάτω μέρος ἔγραφε : «Ἀνεξαρτησία τοῦ Κοσσόβου».
Αὐτὸ τὸ «πανώ» πρέπει νὰ μᾶς βάλῃ σὲ σκέψεις ἀνησυχίας. Γιατὶ μιὰ τέτοια διακήρυξη, στὸ κέντρο, μάλιστα τῆς Πρίστινα, πρωτεύουσας τοῦ Κοσσυφοπεδίου, δημιουργεῖ εὔλογα τὸ ἐρώτημα : Μήπως ὑπάρχει σὲ ἐξέλιξη τὸ σχέδιο γιὰ τὴν «Μεγάλη Ἀλβανία» ; Κι’ ἄν ναί, τότε ποιὰ θὰ εἶναι ἡ τύχη τῶν Ἑλλήνων Βορειοηπειρωτῶν ; Μήπως μεθοδεύεται ἀπὸ τὴν γείτονα τὸ «ἄδειασμα» τῆς Βορείου Ἠπείρου ἀπὸ τοὺς Ἕλληνες κατοίκους της, ὅπως τὸ εἶχε ἐπισημάνει ἤδη ἀπὸ τὶς ἀρχὲς τοῦ 1991 ὁ ἀγωνιστὴς Μητροπολίτης ΣΕΒΑΣΤΙΑΝΟΣ ; Τότε, ὅλοι ἦσαν ἀνυποψίαστοι, καὶ κάτι τέτοιο ἔμοιαζε σὰν οὐτοπία. Ἔτσι, κανεὶς σχεδὸν δὲν ἐπρόσεξε καὶ δὲν ἔλαβε ὑπ’ ὄψη τὶς ἐπισημάνσεις καὶ τοὺς φόβους τοῦ συνετοῦ καὶ προβλεπτικοῦ Ἱεράρχη. Τὰ χρόνια, ὅμως, ποὺ κύλησαν καὶ οἱ ραγδαῖες ἐξελίξεις ποὺ σημειώθηκαν, ἐν τῷ μεταξύ, καὶ συνεχίζουν νὰ σημειώνωνται, ἐδικαίωσαν τὸν ἀγωνιστὴ Μητροπολίτη, ποὺ ἀνεχώρησε πρὶν ἀπὸ 14 χρόνια γιὰ τὴν αἰωνιότητα μὲ τὴν πικρία ὅτι ἡ Ἑλληνικὴ Πολιτεία δὲν ἐπέδειξε γιὰ τὴν Βόρειο Ἤπειρο τὸ ἐνδιαφέρον, ποὺ ἐπέβαλλαν οἱ κρίσιμοι καιροί.
-Γ-
Καὶ τώρα ; Τὶ πρέπει νὰ γίνῃ γιὰ νὰ μὴ χαθῇ αὐτὸ τὸ πολύπαθο κομμάτι τοῦ Ἑλληνισμοῦ; Μὰ εἶναι φανερό : Νὰ μὴ σταματήσουμε νὰ ἀγωνιζώμαστε γιὰ νὰ διαφωτίζουμε τὸν λαό μας, ἀλλὰ καὶ τοὺς ἁρμόδιους τοῦ πολιτικοῦ κόσμου, ποὺ δείχνουν μιὰ ἀπαράδεκτη ἀπάθεια καὶ ἀδιαφορία, λὲς καὶ στὴν Βόρειο Ἤπειρο κατοικοῦν ἀλλογενεῖς λαοὶ καὶ ὄχι Ἕλληνες, οἱ ὁποῖοι ἔχουν μὲ μᾶς τὴν ἴδια θρησκεία, τὸ ἴδιο αἷμα, τὰ ἴδια ἤθη καὶ ἔθιμα, τὴν ἴδια γλῶσσα. Οἱ Βορειοηπειρῶτες εἶναι «σάρξ ἐκ τῆς σαρκός μας καὶ ὀστοῦν ἐκ τῶν ὀστέων μας».
-Δ-
Ἡ Ἱστορία καὶ ἡ πεῖρα διδάσκουν, ὅτι τὰ ἐθνικὰ θέματα ὅταν δὲν τὰ ἔχουμε σὲ πρώτη προτεραιότητα , ἀργὰ ἤ γρήγορα χάνονται . Ἤ περιπλέκονται , κατὰ τρόπο ποὺ
δημιουργοῦν ἀδιέξοδο. Παράδειγμα : Τὸ Κυπριακὸ καὶ τὸ Μακεδονικό. Ἀφήσαμε τοὺς Ἑλληνοκυπρίους γιὰ χρόνια νὰ «τρώγωνται» μεταξύ τους, μὲ τὸ γελοῖο σύνθημα : «ἡ Κύπρος ἀποφασίζει καὶ ἡ Ἑλλάδα συμπαραστέκεται». Κι’ ἦλθε, ὕστερα, ὁ «Ἀττίλας», ἡ διχοτόμηση, οἱ καταστροφές, οἱ νεκροί, οἱ ἐγκλωβισμένοι, οἱ ἀγνοούμενοι ... Ἀφήσαμε, ἐξ ἄλλου, τοὺς παθιασμένους ἀπὸ τὸν μεγαλοϊδεατισμό τους ἀνθρώπους τῆς FYROM νὰ «ἁλωνίζουν» κυριολεκτικὰ ὅλο τὸν κόσμο. Καὶ μεῖς , σφυρίζοντας ἀδιάφορα , λέγαμε σ’ ὅλους τοὺς τόνους ὅτι τὸ θέμα αὐτὸ εἶναι «ἀνύπαρκτο» γιὰ τὴν Ἑλλάδα. Καὶ τώρα ; Τὼρα βρισκόμαστε σὲ ἀδιέξοδο καὶ προσπαθοῦμε νὰ μαζέψουμε τὰ ἀσυμμάζευτα ...
-Ε-
Κάτι ἀνάλογο ἔχουμε πάθει καὶ μὲ τὸ Βορειοηπειρωτικό. Ἀδιαφορία καὶ ὠχαδελφισμός. Φωνάζαμε καὶ διαδηλώναμε, πρὶν ἀπὸ λίγα μόλις χρόνια, γιὰ τὴν Νικαράγουα, τὴν Χιλὴ καὶ ἄλλες ἐλάχιστα γνωστὲς χῶρες σὲ μακρυνὲς περιοχὲς τοῦ πλανήτη μας, ἐνῷ γιὰ τὴν δική μας Βόρειο Ἤπειρο, πλήρης ἀδιαφορία.
Ἀλλὰ τὰ γεγονότα ποὺ ἐκτυλίσσονται ἤδη στὰ Βαλκάνια καλοῦν σὲ συναγερμό, σὲ ἀφύπνιση, σὲ δράση. Γιατί, ἄν χαθῇ τὸ Βορειοηπειρωτικὸ ἐξ αἰτίας μας, σὲ τίποτε δὲν θὰ ὠφελοῦν οἱ ἐκ τῶν ὑστέρων ὄψιμες θρηνωδίες μας καὶ διαμαρτυρίες μας.
-ΣΤ-
Ἡ Μητρόπολη Δρυϊνουπόλεως, Πωγωνιανῆς καὶ Κονίτσης, ἀκολουθῶντας τὴν ἱερὴ καὶ μεγάλη παρακαταθήκη τοῦ ἀοιδίμου Μητροπολίτη ΣΕΒΑΣΤΙΑΝΟΥ, ὀργανώνει καὶ φέτος ἐκδηλώσεις στὸ ἡρωϊκὸ Δελβινάκι, μὲ ἀφορμὴ τὶς ἐπετείους α) τοῦ Αὐτονομιακοῦ Ἀγώνα (17. 2. 1914) καὶ β) τῆς ὑπογραφῆς τοῦ «Πρωτοκόλλου τῆς Κερκύρας» (17.5.1914), τὸ ὁποῖον, ἄς σημειωθῇ, τὸ ὑπέγραψαν καὶ οἱ ἴδιοι οἱ Ἀλβανοί.
· Οἱ Ἐκδηλώσεις θὰ πραγματοποιηθοῦν τὴν Κυριακή, 18 Μαΐου 2008.
· Τὸ πρωῒ θὰ τελεσθῇ ἀρχιερατικὴ Θεία Λειτουργία στὸν Μητροπολιτικὸ Ναὸ Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου.
· Στὸ τέλος τῆς Θείας Λειτουργίας θὰ τελεσθῆ, ἔξω ἀπὸ τὸν Ναό, ἐπὶ τοῦ τάφου τοῦ ἀειμνήστου Μητροπολίτου Δρυϊνουπόλεως ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ, ἐπιμνημόσυνη δέηση ὑπὲρ ἀναπαύσεως τῶν ψυχῶν τῶν πρωταγωνιστῶν καὶ τῶν πολεμιστῶν τοῦ Αὐτονομιακοῦ Ἀγῶνος, καὶ θὰ κατατεθῇ στέφανος.
· Στὴν συνέχεια ὁ Μητροπολίτης κ. ΑΝΔΡΕΑΣ θὰ ἐκφωνήσῃ τὸν πανηγυρικὸ τῆς ἡμέρας.
· Τέλος, μετὰ τὴν ὁμιλία, θὰ ἐπακολουθήσῃ ἡ καθιερωμένη εἰρηνικὴ πορεία μέχρι τὸ Ἡρῷον, ὅπου θὰ ψαλῇ Τρισάγιον, θὰ κατατεθῇ στέφανος καὶ θὰ ἀναγνωσθῆ γιὰ ἔγκριση τὸ σχετικὸ Ψήφισμα.
· Ἡ ὅλη ἐκδήλωση θὰ κλείσῃ μὲ τὸν Ἐθνικό μας Ὕμνο.
Ἡ συμμετοχὴ ὅλων εἶναι ἐπιτακτικὸ καθῆκον. Ἡ Βόρειος Ἤπειρος τὸ ἀπαιτεῖ καὶ ἡ κρισιμότητα τῶν καιρῶν τὸ ἐπιβάλλει.
Διάπυρος πρὸς Χριστὸν εὐχέτης
Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ
+ Ὁ Δρυϊνουπόλεως, Πωγωνιανῆς καὶ Κονίτσης Α Ν Δ Ρ Ε Α Σ

Κυριακή 27 Απριλίου 2008

Ἐγκύκιος 122α: Ἀναστάσιμη




Ἀριθ. Πρωτ. 44
Νύκτα Ἀναστάσεως 2008
Ἐν τῷ Ἱερῷ Ἐπισκοπείῳ
ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ 122α
ΘΕΜΑ: «Ταῦτα ἔδει παθεῖν τὸν Χριστὸν καὶ εἰσελθεῖν εἰς τὴν δόξαν αὐτοῦ».
Ἀγαπητοί μου Χριστιανοί,
ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ !
-Α-
Τὸ δρᾶμα τοῦ Γολγοθᾶ ἔχει πλέον τελειώσει. Ὁ Κύριος Ἰησοῦς Χριστός, συγχωρῶντας τοὺς ἀμείλικτους ἐχθρούς Του, «κλίνας τὴν κεφαλὴν παρέδωκε τὸ πνεῦμα» (Ἰωάν. ιθ΄ 30). Ἔγειρε τὸ κεφάλι καὶ μὲ τὴν δική Του θέληση παρέδωσε τὴν ἁγία ψυχή Του στὰ χέρια τοῦ Οὐρανίου Πατέρα, ὅπως ἀκριβῶς ὁ Ἴδιος τὸ εἶχε προαναγγείλει στοὺς Ἀποστόλους : «Ἐγὼ τίθημι τὴν ψυχήν μου, ἵνα πάλιν λάβω αὐτήν. Οὐδεὶς αἴρει αὐτὴν ἀπ’ ἐμοῦ, ἀλλ’ ἐγὼ τίθημι αὐτὴν ἀπ’ ἐμαυτοῦ· ἐξουσίαν ἔχω θεῖναι αὐτήν, καὶ ἐξουσίαν ἔχω πάλιν λαβεῖν αὐτήν» (Ἰωάν. ι΄ 17-18). Δηλαδή, χωρὶς κανεὶς νὰ μὲ ἀναγκάζῃ, παραδίδω τὴν ζωή μου εἰς θάνατον, γιὰ νὰ τὴν λάβω πάλι καὶ ἐξακολουθήσω σὰν αἰώνιος ἀρχιερέας καὶ μετὰ τὴν Ἀνάστασή μου τὸ ἔργο τῆς καθοδηγήσεως τῶν προβάτων μου καὶ τῆς σωτηρίας τους διὰ τῆς συνενώσεώς του σὲ μιὰ ποίμνη καὶ σὲ ἕνα σῶμα. Κανεὶς δὲν ἔχει τὴν δύναμη νὰ πάρῃ τὴν ζωή μου καὶ νὰ μὲ θανατώσῃ παρὰ τὴν θέλησή μου. Ἀλλ’ ἐγὼ ἀπὸ τὸν ἑαυτό μου καὶ μόνος μου τὴν παραδίδω. Ἔχω ἐξουσία νὰ δώσω τὴν ζωή μου καὶ ἔχω ἐξουσία πάλι νὰ τὴν ξαναπάρω. Θὰ θυσιάσω τὴν ζωή μου πάνω στὸν Σταυρὸ καὶ θὰ τὴν πάρω πάλι διὰ τῆς ἀναστάσεώς μου, γιὰ ν’ ἀναδειχθῶ ἔτσι ὁ αἰώνιος ἀρχιερέας καὶ μεσίτης γιὰ τὴν σωτηρία τῶν προβάτων μου.
-Β-
Οἱ ἐχθροί Του, ὅλος ἐκεῖνος ὁ ἑσμὸς τῶν κακῶν καὶ φθονερῶν ἀνθρώπων, μποροῦσαν τώρα ἱκανοποιημένοι νὰ λένε «κατεπίομεν αὐτόν» (Ψαλμ. λδ΄ 25). Τὸν ἐξουδετερώσαμε, τὸν ἐβγάλαμε ἀπὸ τὴν μέση. Ἡσυχάσαμε, ἐπὶ τέλους, ἀπὸ τὴν ἐνοχλητικὴ παρουσία Του.
Ὅμως, ἡ χαρὰ τὼν ἀνθρώπων τοῦ σκότους δὲν κράτησε πολύ. Ὁ Κύριος, μετὰ ἀπὸ τριήμερη παραμονὴ στὸν τάφο, ἐβγῆκε νικητὴς καὶ θριαμβευτὴς τοῦ θανάτου καὶ τοῦ ἅδου. Γιατὶ ὅπως λέει χαρακτηριστικὰ ἕνα τροπάριο τοῦ θαυμάσιου κανόνα τοῦ Μεγάλου Σαββάτου (ποὺ ψάλλεται τὸ ἑσπέρας τῆς Μεγάλης Παρασκευῆς) : «Ἡ σάρξ σου διαφθορὰν οὐκ εἶδε , Δέσποτα, οὐδὲ ἡ ψυχή σου εἰς ἅδου ξενοπρεπῶς ἐγκαταλέλειπται» (ᾠδὴ ε΄). Τὸ Σῶμα Σου, δηλαδή, ἐπειδὴ ἦταν ἑνωμένο μὲ τὴν θεότητα, δὲν ἐγνώρισε τὴν φθορὰ τοῦ τάφου, παρὰ τὸ ὅτι εἶχε χωρισθῆ ἀπὸ τὴν ψυχή, ἡ ὁποία δὲν ἔμεινε φυλακισμένη στὸν ἅδη. Ἀλλὰ ἑνώθηκε πάλι μὲ τὸ Σῶμα Σου τὸ ὁποῖον ἀναστήθηκε «ἐκ νεκρῶν» ἀφθαρτοποιημένο.
Ἀλλὰ ὅταν τὸ μῖσος καὶ ἡ ἀπιστία φωλιάσουν στὴν ψυχὴ τοῦ ἀνθρώπου, δὲν πείθεται ὅσα ἐπιχειρήματα καὶ ἄν παρουσιασθοῦν. Ἔτσι ἀκριβῶς, ἔγινε μὲ τοὺς ἀρχιερεῖς, τοὺς γραμματεῖς καὶ τοὺς φαρισαίους, ὅταν οἱ Ρωμαῖοι στρατιῶτες τῆς φρουρᾶς τοῦ Τάφου τοὺς ἀνήγγειλαν «τὸν σεισμὸν καὶ τὰ γενόμενα». Ὄχι μόνο δὲν παραδέχθηκαν τὴν Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ, ἀλλὰ συμβούλευσαν τοὺς στρατιῶτες νὰ διαδώσουν ὅτι ἐνῷ αὐτοὶ κοιμώντουσαν οἱ Μαθηταὶ ἔκλεψαν τὸ Σῶμα τοῦ Ἰησοῦ.
Βέβαια, τὸ ἐπιχείρημα αὐτὸ ἦταν φανερὸ ὅτι δὲν μποροῦσε νὰ σταθῇ, ἀφοῦ στὴν περίπτωση αὐτή - περίπτωση παραμελήσεως τοῦ καθήκοντος - γιὰ τοὺς στρατιῶτες ἐσήμαινε ἐκτέλεση, κάτι πού, ἀσφαλῶς, ἐκεῖνοι θὰ τὸ ἀνέφεραν. Ἔτσι, οἱ ἀρχιερεῖς τοὺς δωροδόκησαν καὶ τοὺς βεβαίωσαν ὅτι «ὑμᾶς ἀμερίμνους ποιήσομεν» (Ματθ. κη΄ 14), θὰ σᾶς ἀπαλλάξουμε ἀπὸ κάθε κίνδυνο. Διότι θὰ μεσολαβήσουμε στὸν Πιλᾶτο καὶ θὰ τὸν πείσουμε γιὰ τὴν ἀλήθεια τῶν ἰσχυρισμῶν σας.
-Γ-
Ἀλλὰ ὅλες αὐτὲς οἰ ἀθλιότητες τῆς θρησκευτικῆς ἡγεσίας τοῦ Ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ ἦταν γραμμένο στὶς προφητεῖες ὅτι ἔπρεπε νὰ πραγματοποιηθοῦν, ὥστε νὰ πιστοποιηθῇ ἡ ἀλήθεια καὶ ἡ ἐγκυρότητα τῆς Ἁγίας Γραφῆς. Ὅταν τὸ ἀπόγευμα τῆς Κυριακῆς τοῦ Πάσχα οἱ δύο ἀπόστολοι «ἐκ τῶν ἑβδομήκοντα» ἐπορεύοντο «εἰς Ἐμμαούς», συζητοῦσαν στενοχωρημένοι καὶ σκυθρωποὶ γιὰ τὰ θλιβερὰ γεγονότα τῆς Σταυρώσεως, ἄκουσαν ἀπὸ τὸ στόμα τοῦ συνοδοιπόρου τους, ποὺ δὲν ἦταν ἄλλος ἀπὸ τὸν Ἀναστάντα Κύριο, αὐτὴ τὴν διαβεβαίωση : «Οὐχὶ ταῦτα ἔδει παθεῖν τὸν Χριστὸν καὶ εἰσελθεῖν εἰς τὴν δόξαν αὐτοῦ ;» (Λουκ. κδ΄ 26). Δὲν ἔπρεπε, δηλαδή, νὰ Σταυρωθῇ ὁ Χριστὸς καὶ μὲ τὰ παθήματα αὐτὰ νὰ εἰσέλθῃ στὴν δόξα Του, ποὺ ἄρχισε μὲ τὴν Ἀνάστασή Του ; Ἔτσι ἔπρεπε. Καὶ γιὰ τὸν λόγο αὐτό, δὲν ἐδικαιολογεῖτο ἡ στενοχώρια καὶ ἡ ἀπογοήτευση τῶν μαθητῶν. Ὄχι δὲ μόνο τῶν μαθητῶν ἐκείνου τοῦ καιροῦ, ἀλλά, γενικώτερα, τῶν χριστιανῶν διὰ μέσου τῶν αἰώνων. Γιατὶ ἡ Ἐκκλησία, πού, κατὰ τὴν ὡραία διατύπωση τοῦ ἱεροῦ Αὐγουστίνου, «εἶναι ὁ Ἰησοῦς Χριστὸς παρατεινόμενος εἰς τὸν αἰῶνα», ὑπέστη θλίψεις πολλὲς καὶ διωγμοὺς αἱματηροὺς καὶ σκληρούς, κατὰ τοὺς ὁποίους ἑκατομμύρια χριστιανοὶ βρῆκαν μαρτυρικὸ θάνατο.
-Δ-
Νὰ θυμηθῇ κανεὶς τὰ 300 πρῶτα χρόνια, ποὺ μαρτύρησαν γιὰ τὸν Χριστὸ περίπου δέκα τέσσαρα ἑκατομμύρια (14.000.000) ἀνδρῶν, γυναικῶν, νέων, νεανίδων, ἀκόμη καὶ μικρῶν παιδιῶν, σὲ Δύση καὶ σ’ Ἀνατολή ; Νὰ θυμηθῇ κανεὶς τοὺς μάρτυρες ποὺ προκάλεσε ὁ μουσουλμανικὸς φανατισμός, ἀπὸ τὸν 6ο μ.Χ. αἰῶνα καὶ ἑξῆς, ὁ ὁποῖος εἶχε σὰν σύνθημα του τὴν διάδοση τῆς ἰδεολογίας του «διὰ πυρὸς καὶ σιδήρου» ; Νὰ θυμηθῇ κανεὶς τὶς σφαγὲς τῶν χριστιανῶν ἀπὸ τοὺς Τούρκους στὴν περίοδο τῆς τουρκοκρατίας, ὁπότε ἔχουμε τὰ δυόμιση ἑκατομμύρια (2.500.000) τῶν Νεομαρτύρων ; Ἤ τὶς ἐκτελέσεις ἑξήντα καὶ πλέον ἑκατομμυρίων (60.000.000) Ὀρθοδόξων Ρώσων ἀπὸ τὸ ἀθεϊστικὸ καθεστὼς τῶν Μπολσεβίκων ; Ἤ τοὺς διωγμοὺς τῶν Βορειοηπειρωτῶν ἀπὸ τὸ καθεστὼς τοῦ Ἐμβὲρ Χότζα, πρὶν ἀπὸ μερικὰ μόλις χρόνια, ἐπειδὴ ἤθελαν νὰ μένουν χριστιανοὶ καὶ Ἕλληνες ; Ἀκόμη καὶ σήμερα, ποὺ κατὰ κόρον διατυμπανίζονται τὰ ἀνθρώπινα δικαιώματα καὶ οἱ ἀτομικὲς ἐλευθερίες, ἔχουμε διωγμοὺς τῶν χριστιανῶν, ὅπως ἡ πρόσφατη δολοφονία τριῶν ἱεραποστόλων στὴν Τουρκία, ἀλλὰ καὶ σὲ ἄλλες χῶρες τῆς γῆς.
-Ε-
Ἔτσι, εἶναι, ἀδελφοί μου Χριστιανοί : «Πάντες οἱ θέλοντες εὐσεβῶς ζῆν ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ διωχθήσονται» (Β΄ Τιμ. γ΄ 12). Ὅσοι ἀληθινὰ πιστεύουν στὸν Χριστό, ὅσοι θέλουν νὰ εἶναι παιδιὰ τῆς Ἀναστάσεως, θὰ ὑφίστανται πιέσεις καὶ παντὸς εἴδους διωγμούς. Ἀλλά, οἱ πιστοί, τὸ γνωρίζουμε : Διὰ μέσου τῶν παθημάτων καὶ τῶν δυσκολιῶν, κερδίζεται ἡ χαρὰ καὶ ἡ δόξα τοῦ Οὐρανοῦ. Καὶ στὴν ἀλήστου μνήμης Σοβιετικὴ Ἕνωση καὶ στὴν Βόρειο Ἤπειρο οἱ διωγμοὶ κατὰ τῆς Ἐκκλησίας σταμάτησαν. Ἡ πίστη ξαναγεννιέται. Ὁ Χριστὸς θριαμβεύει. Οἱ χριστιανοὶ μποροῦν ἐλεύθερα πιά, νὰ λατρεύουν «Θεῷ ζῶντι» (Ἑβρ. θ΄ 14).
-ΣΤ-
ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ, λοιπόν ! Τὸ διαλαλοῦν οἱ ἀναστάσιμες καμπάνες ἀπ’ ἄκρη σ’ ἄκρη στὴν Ἑλληνική μας Πατρίδα. ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ ! Εἶναι τὸ μήνυμα τῆς ἐλπίδος καὶ τῆς χαρᾶς. Ὅλοι ἄς χαροῦμε καὶ ἄς γιορτάσουμε, ὅπως ἁρμόζει στοὺς Ὀρθοδόξους. Μὲ τὸν ὀβελία, μὲ τοὺς λεβέντικους Ἑλληνικοὺς χορούς, ἀλλὰ καὶ μὲ τὴν σκέψη μας στὴν Βόρειο Ἤπειρο, στὴν Κύπρο, στὸ Οἰκουμενικό μας Πατριαρχεῖο, στὸν ὅπου γῆς ἀπόδημο Ἑλληνισμό, ἀλλὰ καὶ στοὺς Σέρβους Ὀρθοδόξους ἀδελφούς, ποὺ περνοῦν δεινὴ κρίση. Καὶ μαζὶ μὲ τὸν ἱερὸ ὑμνογράφο ἄς ψάλλουμε συνεχῶς : «Πάσχα τὸ τερπνόν · πάσχα, Κυρίου πάσχα · πάσχα πανσεβάσμιον ἡμῖν ἀνέτειλε · πάσχα ἐν χαρᾷ ἀλλήλους περιπτυξώμεθα .
Χρόνια πολλὰ καὶ εὐλογημένα. Ἀδελφοί, ΑΛΗΘΩΣ ΑΝΕΣΤΗ ὁ Κύριος.
Διάπυρος πρὸς Κύριον εὐχέτης
Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ
+ Ὁ Δρυϊνουπόλεως, Πωγωνιανῆς καὶ Κονίτσης Α Ν Δ Ρ Ε Α Σ

Τετάρτη 26 Μαρτίου 2008

Ἐγκύκλιος 121η: "Ὁ ἀγώνας τοῦ 1821 δὲν ἐτελείωσε - συνεχίζεται"








Ἀριθ.  Πρωτ.19
25ῃ Μαρτίου 2008
Ἑορτὴ Εὐαγγελισμοῦ - Ἐθνικῆς Παλιγγενεσίας
Ἐν τῷ Ἱερῷ Ἐπισκοπείῳ


ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ  121ῃ 

ΘΕΜΑ: Ὁ ἀγώνας τοῦ 1821 δὲν ἐτελείωσε - συνεχίζεται.
            
 Ἀγαπητοί μου Χριστιανοί
-Α-
            «Ἀθάνατο κρασὶ τοῦ Εἰκοσιένα» εἶχε χαρακτηρίσει τὸν ἀγῶνα τῆς Ἐθνικῆς μας Παλιγγενεσίας ὁ ἐθνικός μας ποιητὴς Κωστῆς Παλαμᾶς. Καὶ εἶχε πῆ αὐτὸν τὸν ὑπέροχο λόγο τὴν χαραυγὴ τῆς 28ης Ὀκτωβρίου 1940, τότε ποὺ ἡ Ἑλλάδα ἀντιμετώπιζε  ἕναν ἄλλον ἐχθρό, τὴν φασιστικὴ Ἰταλία.
            Γιατί, πραγματικά, ὁ ἀγώνας τοῦ  Εἰκοσιένα εἶναι ἕνα δυνατό, μεθυστικὸ κρασί, ποὺ ξυπνάει ἱστορικὲς μνῆμες, ὁλοκαυτώματα, μάχες καὶ νῖκες, μικρότητες ἀλλὰ καὶ μεγαλεῖα, παλληκάρια σεμνὰ καὶ γενναῖα, μπαρουτοκαπνισμένους ὁπλαρχηγούς, δεσποτάδες, παπάδες καὶ καλογέρους, ποὺ εὐλογοῦσαν ὅπλα τὰ ἱερά. Ὅλοι ἀγωνίζονταν «πρῶτα ὑπὲρ πίστεως καὶ ὕστερα ὑπὲρ πατρίδος», ὅπως βεβαιώνει ὁ θρυλικὸς Γέρος τοῦ Μωριᾶ, ὁ Θεόδωρος Κολοκοτρώνης.
-Β-
            Μόνο σύμπτωση δὲν εἶναι τὸ γεγονός, ὅτι ἡ Ἐπανάσταση τοῦ 1821 ἄρχισε ἀνήμερα τῆς ἑορτῆς τοῦ Εὐαγγελισμοῦ τῆς Θεοτόκου. Ἕνας ζυγὸς βαρύς, βαρύτατος, ποὺ κράτησε τετρακόσια ὁλόκληρα χρόνια τοὺς Ἕλληνες, ραγιᾶδες στὴν τουρκικὴ σκληρότητα καὶ αὐθαιρεσία. Βέβαια, κάποιοι σύγχρονοί μας προσπαθοῦν νὰ ὡραιοποιήσουν ἐκεῖνα τὰ χρόνια τῆς σκλαβιᾶς καί, οὔτε λίγο - οὔτε πολύ, νὰ ἀμνηστεύσουν τὸν Τοῦρκο δυνάστη. Ὅμως, ἄλλο πρᾶγμα εἶναι νὰ τὰ ὑποστηρίζῃ κανεὶς αὐτὰ μέσα στὴν ἀσφάλεια καὶ τὴν ἡσυχία τοῦ δωματίου ἤ τοῦ σπουδαστηρίου του, καὶ ἄλλο νὰ τὰ ζῇς καὶ νὰ ὑφίστασαι τὶς φοβερὲς συνέπειες τῆς σκλαβιᾶς.
            Καὶ δὲν ἦσαν τὰ χρόνια οὔτε πέντε, οὔτε δέκα, οὔτε πενήντα. Ἦσαν τετρακόσια χρόνια, κατὰ τὰ ὁποῖα οἱ Ἕλληνες ἐτράβηξαν τὰ πάνδεινα. Ἄν εἶχαν στόμα νὰ μιλήσουν τὰ ὁλοσκότεινα μπουντρούμια τῶν φυλακῶν καὶ τὰ ὄργανα τῶν βασανιστηρίων, θὰ παρουσιαζόταν μπροστά μας ὅλη ἡ ἔκταση καὶ ἡ φρίκη τῶν φοβερῶν ἐκείνων καιρῶν. Σφαγὲς ἀμέτρητων γυναικοπαίδων, βίαιοι ἐξισλαμισμοὶ καὶ τὸ ἀπαίσιο  παιδομάζωμα , ποὺ μετέβαλε τὰ ἀθῶα Ἑλληνόπουλα σὲ Γενιτσάρους καὶ τὰ ἔστρεφε ἐνάντια στὴν πατρίδα τους.
-Γ-
            Ἀλλά, δόξα τῷ Θεῷ !  Ἡ λύτρωση ἄργησε βέβαια, ὅμως, ἐπὶ τέλους ἦλθε. Καὶ ἦλθε τὴν ἡμέρα, ποὺ ὁ Ἀρχάγγελος Γαβριὴλ μετέδιδε στὴν Πάναγνη Κόρη τῆς Ναζαρὲτ τὸ εὐχάριστο μήνυμα ὅτι θὰ ἔφερνε στὸν κόσμο τὸν Υἱὸ τοῦ Θεοῦ.
            Αἰῶνες πολλοὺς ἡ ἀνθρωπότητα περίμενε τὸν κοσμοπόθητο Μεσσία. Κι’ ὅσο περνοῦσαν τὰ χρόνια τόσο καὶ ὡρίμαζε στὶς καρδιὲς ὁ πόθος γιὰ τὸν Σωτῆρα, ὅπως τὸ εἶχε πῆ ὁ Θεὸς πρὸς τὴν προμήτορα Εὔα λίγο πρὶν τὴν ἐκδίωξη τῶν Πρωτοπλάστων ἀπὸ τὸν Παράδεισο : «ἔχθραν θήσω ἀνὰ μέσον σοῦ (τοῦ διαβόλου δηλαδή) καὶ ἀνὰ μέσον τῆς γυναικὸς καὶ ἀνὰ μέσον τοῦ σπέρματός σου καὶ ἀνὰ μέσον τοῦ σπέρματος αὐτῆς · αὐτός σου τηρήσει κεφαλήν, καὶ σὺ τηρήσεις αὐτοῦ πτέρναν» (Γεν. γ΄ 15).
            Ἔτσι, ὅταν ἦλθε ὁ κατάλληλος καιρός, «ἀπεστάλη ὁ ἄγγελος Γαβριὴλ ὑπὸ τοῦ Θεοῦ» πρὸς τὴν Παρθένο Μαριὰμ καὶ τῆς ἔφερε τὸ εὐχάριστο καὶ συνταρακτικὸ μήνυμα : «χαῖρε, κεχαριτωμένη · ὁ Κύριος μετὰ σοῦ ·  εὐλογημένη σὺ ἐν γυναιξίν» · «εὗρες χάριν παρὰ τῷ Θεῷ. Καὶ ἰδοὺ συλλήψῃ ἐν γαστρὶ καὶ τέξῃ υἱόν, καὶ καλέσεις τὸ ὄνομα αὐτοῦ Ἰησοῦν. Οὗτος ἔσται μέγας καὶ υἱὸς ὑψίστου κληθήσεται, καὶ δώσει αὐτῷ Κύριος ὁ Θεὸς τὸν θρόνον Δαυῒδ τοῦ πατρὸς αὐτοῦ, καὶ βασιλεύσει ἐπὶ τὸν οἷκον Ἰακὼβ εἰς τοὺς αἰῶνας, καὶ τῆς βασιλείας αὐτοῦ οὐκ ἔσται τέλος» (Λουκᾶ α΄ 26,28,31,32,33).
-Δ-
            Τὴν ἡμέρα, λοιπόν, τοῦ Εὐαγγελισμοῦ τῆς Θεοτόκου, ἐδιάλεξε ἡ Θεία Πρόνοια γιὰ νὰ φέρῃ τὸ μήνυμα καὶ τῆς ἐθνικῆς ἐλευθερίας στοὺς ὑποδούλους Ἕλληνες. Μὲ ὄργανό της τὸν φλογερὸ Μητροπολίτη Παλαιῶν Πατρῶν Γερμανὸ κηρύχθηκε ἡ Ἐπανάσταση στὸ ἱστορικὸ Μοναστήρι τῆς Ἁγίας Λαύρας καὶ μὲ σύνθημα : «ἐλευθερία ἤ θάνατος». Ἦταν τόσο ὁρμητικὸ τὸ ρεῦμα τοῦ ἐπαναστατικοῦ ἐκείνου ποταμοῦ, ποὺ οἱ Τοῦρκοι δὲν κατάφεραν νὰ τὸ ἀναστρέψουν. Κι’ ἔπειτα ἀπὸ ἀλλεπάλληλες νῖκες, ἀλλὰ καὶ κάποιες ἀποτυχίες, ἡ Ἑλλάδα ἀποτίναξε τὸν τουρκικὸ ζυγό, καὶ μὲ τὴν Ναυμαχία τοῦ Ναυαρίνου τερματίστηκαν τὰ δεινά της. Ἡ Ἑλλάδα  εἶχε, βέβαια, τότε, μικρὴ ἔκταση. Ἦταν, ὅμως, ἐλεύθερο κράτος, ἰσότιμο μὲ ὅλα τὰ ἐλεύθερα κράτη τοῦ κόσμου.
-Ε-
            Ἀλλά, πρὸ παντός, δὲν εἶχε σβύσει μέσα της τὸ ὄνειρο νὰ ἐλευθερωθοῦν καὶ τὰ ὑπόλοιπα, ὑποδουλωμένα ἀκόμη, Ἑλληνικὰ ἐδάφη. Ἔτσι, ὕστερα ἀπὸ ἕνα σχεδὸν αἰῶνα, μὲ τὴν μεγάλη ἐθνικὴ  ἐξόρμηση τοῦ 1912-1913 ἐλευθερώθηκε ἡ Μακεδονία καὶ ἡ Ἤπειρος, λίγα χρόνια δὲ ἀργότερα καὶ ἡ Δυτικὴ Θράκη.
            Ὅμως, ἡ Βόρειος Ἤπειρος καὶ ἡ Κύπρος ἔμειναν καὶ συνεχίζουν νὰ μένουν ἔξω ἀπὸ τὸν Ἐθνικὸ κορμό. Κι’ ἐνῷ τὰ γεγονότα τρέχουν στὰ ταραγμένα Βαλκάνια, δὲν παρατηρεῖται κάποια κίνηση, κάποια προσπάθεια ἐκ μέρους μας νὰ δοῦμε τὶ μπορεῖ καὶ τὶ πρέπει νὰ γίνῃ γιὰ τὴν Βόρειο Ἤπειρο, τὴν Ἑλληνικὴ ἀπὸ τὰ πανάρχαια χρόνια. Ἔχουμε ἐμπλακῆ, δυστυχῶς, σ’ ἕναν ἄχαρο ἀγῶνα γιὰ τὴν ὀνομασία τοῦ κρατιδίου τῶν Σκοπίων. Κι’ ἐνῷ στὰ Βαλκάνια ἔχουν ἀνάψει φωτιὲς ἀπὸ τοὺς συμμάχους καὶ ἑταίρους μας, καὶ οἱ μουσουλμάνοι «Τσάμηδες» συνεχίζουν τὶς κινητοποιήσεις τους εἰς βάρος τῆ Πατρίδος μας. ἡ ἐπίσημη Πολιτεία, τὰ κόμματα, τὰ ἐργατικὰ συνδικᾶτα, οἱ φοιτητικοὶ σύλλογοι, παρουσιάζουν μιὰ περίεργη ἀδράνεια καὶ ἀπραξία. Δυστυχῶς, δὲν ἔχουμε διδαχθῆ ἀπὸ τὴν περίπτωση τῆς FYROM. Γιὰ πολλὰ χρόνια, κανεὶς δὲν ἔδινε σημασία στὸ ὄνομα «Μακεδονία» ποὺ εἶχε δοθῆ στὸ κρατίδιο αὐτό, ἐθεωρεῖτο δὲ ἀπὸ πολλοὺς ὡ θέμα ... ἀνύπαρκτο !  Νά, ὅμως, ποὺ ἐπειδὴ ἀργὰ συνειδητοποιήσαμε τὸ πρόβλημα, τώρα «τρέχουμε καὶ δὲν φθάνουμε» κατὰ τὸ κοινῶς λεγόμενο. Ἑπομένως πρέπει τὸ πάθημα νὰ μᾶς γίνῃ μάθημα, ἀναφορικὰ μὲ τὸ Βορειοηπειρωτικὸ Ζήτημα. Τὰ γεγονότα τρέχουν καὶ δὲν μᾶς περιμένουν...
-ΣΤ-
            Ἀλλά, σήμερα, εἶναι, πρέπει νὰ εἶναι, ἡμέρα καὶ γιορτὴ χαρᾶς. Χαρᾶς γιατὶ ὁ Ἀρχάγγελος Γαβριὴλ ἔφερε τὸ χαροποιὸ μήνυμα τῆς σαρκώσεως τοῦ Λόγου τοῦ Θεοῦ. Χαρᾶς, ἀκόμη, γιατί, σήμερα, ξεκίνησε  ὁ ἀγώνας τῆς ἐθνικῆς μας Παλιγγενεσίας. Γιορτάζουμε, λοιπόν, διπλῆ γιορτή. Ἄς δώσουμε, ἑπομένως, ὅλοι τὰ χέρια. Ἑνωμένοι καὶ ἀγαπημένοι ἄς μένουμε ἄγρυπνοι στὶς ἐπάλξεις τοῦ Ἔθνους. Στοὺς δύσκολους αὐτοὺς καιρούς, ἄς ἀντιτάξουμε τὴν ἑνότητα καὶ τὴν ἐκκλησιαστικὴ καὶ ἐθνική μας ὁμοψυχία σὲ κάθε ἐπίβουλο τῆς ἐλευθερίας μας. Χρόνια πολλὰ σὲ ὅλους , ἅγια, εὐλογημένα. 

Διάπυρος πρὸς Χριστὸν εὐχέτης

Ο   ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ
+  Ὁ Δρυϊνουπόλεως, Πωγωνιανῆς καὶ Κονίτσης  Α Ν Δ Ρ Ε Α Σ

Δευτέρα 17 Μαρτίου 2008

Δετίον Τύπου:"Περὶ τοῦ ἐὰν ἡ Ἐκκλησία ἔχει λόγο στὰ δρώμενα τοῦ Ἔθνους"


Image






Ἐν Δελβινακίῳ τῇ 17ῃ Μαρτίου 2008
Ἀριθ. Πρωτ. 41

ΔΕΛΤΙΟΝ ΤΥΠΟΥ

  Τὴν Κυριακὴ τῆς Ορθοδοξίας, 16.3.2008, ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Δρυϊνουπόλεως, Πωγωνιανῆς καὶ Κονίτσης κύριος ΑΝΔΡΕΑΣ, στὸ κήρυγμά του, στὸν ἐν Κονίτσῃ Ἱ. Ναὸ τοῦ Ἁγίου Κοσμᾶ τοῦ Αἰτωλοῦ, ἔκανε δύο ἐπισημάνσεις. Ἡ πρώτη ἀφορᾷ στὸ κῦμα τῆς διαφθορᾶς ἀπὸ τὸ ὁποῖο δεινοπαθεῖ ἡ κοινωνία. Στὴν δεύτερη, εἶπε τὰ ἑξῆς:
    «Ἡ δεύτερη ἐπισήμανση ἔχει νὰ κάνῃ μὲ ὅσα ἀκούστηκαν καὶ ἐλέχθησαν καὶ ἐγράφησαν μὲ τὴν εὐκαιρία τῆς ἐκλογῆς τοῦ νέου Ἀρχιεπισκόπου Ἀθηνῶν, σχετικῶς μὲ τὴν θέση τῆς Ἐκκλησίας στὰ ζητήματα τοῦ Ἔθνους. Ἔγινε λόγος, κατὰ κόρον μάλιστα, γιὰ τοὺς «διακριτούς» ρόλους Ἐκκλησίας καὶ Πολιτείας. Καὶ κάποιοι κύκλοι, οἱ ὁποῖοι λυσσωδῶς εἶχαν πολεμήσει τὸν ἀείμνηστο Ἀρχιεπίσκοπο Χριστόδουλο, ποὺ συχνὰ ἔλεγε καυτὲς ἀλήθειες πάνω στὰ ἐθνικὰ θέματα, ἔδειξαν τώρα νὰ ἱκανοποιοῦνται. Γιατί, κακὰ τὰ ψέματα ! Οἱ κύκλοι αὐτοὶ θέλουν νὰ περιορισθῇ ἡ Ἐκκλησία μέσα στοὺς Ναοὺς καὶ νὰ μὴν ἀσχολῆται μὲ ἄλλα θέματα, παρὰ μόνο νὰ λέῃ τὰ «πατερημά» της. Κάποιοι δέ, ἄν βέβαια μποροῦσαν, θὰ φρόντιζαν νὰ ἐξαφανίσουν τὴν Ἐκκλησία ἀπὸ τὸ πρόσωπο τῆς γῆς.
    Μά, ἀνέκαθεν, οἱ ρόλοι Ἐκκλησίας καὶ Πολιτείας ἦσαν καὶ εἶναι διακριτοί, Ἀλλ’ αὐτὸ δὲν σημαίνει ὅτι ἡ Ἐκκλησία δὲν ἔχει λόγο στὰ δρώμενα τοῦ Ἔθνους. Ἄν αὐτὸ ἐννοοῦν, δηλώνω εὐθέως ὅτι διαφωνῶ ριζικά. Γιατί, ἐν τοιαύτῃ περιπτώσει, θὰ πρέπῃ νὰ διαγράψουμε τὸν Παλαιῶν Πατρῶν Γερμανό, τὸν Παπαφλέσσα, τὸν Ἀρχιεπίσκοπο Ἀθηνῶν Χρύσανθο, πού, περιφρονῶντας τὴν ἐπηρμένη ὀφρῦ τῶν Γερμανῶν Ναζιστῶν, τοὺς πέταξε κατάμουτρα τὴν ἄρνησή του νὰ ὁρκίσῃ τὴν γερμανοπρόβλητη κατοχικὴ κυβέρνηση τοῦ Τσολάκογλου. Νὰ διαγράψουμε τὸν Ἀρχιεπίσκοπο Δαμασκηνό, ποὺ στὰ χρόνια τῆς Κατοχῆς στάθηκε τὸ γερὸ ἀντιστύλι γιὰ τὸν λαό μας, ὅταν ὁ πολιτικὸς κόσμος εἶχε κυριολεκτικὰ ἐξαφανισθῆ, καὶ ποὺ στὸ τέλος τῆς Κατοχῆς κρίθηκε ὡς ὁ μόνος κατάλληλος γιὰ ν’ ἀναλάβῃ τὴν Ἀντιβασιλεία.
    Νὰ διαγράψουμε τὸν Πρωθιεράρχη Σπυρίδωνα Βλάχο, ποὺ ἔλεγε, ὅτι «δὲν ὑπάρχει ζήτημα ποὺ νὰ ἀπασχολῇ τὸν λαὸ καὶ νὰ μὴν ἐνδιαφέρῃ τὴν Ἐκκλησία».
    Νὰ διαγράψουμε τὸν ἀοίδιμο Προκάτοχό μου, Μητροπολίτη Σεβαστιανό, ποὺ ἔφερε τὸ Βορειοηπειρωτικὸ στὴν ἐπιφάνεια καὶ τὸ ἔκανε πρῶτο ἐθνικὸ θέμα. Τὸν κατηγόρησαν κάποτε, ὅτι κάνει ἐξωτερικὴ πολιτική. Ἀπάντησε, ὅτι τὴν ἐξωτερικὴ πολιτικὴ τὴν ἀσκεῖ ἡ ἑκάστοτε Κυβέρνηση, καὶ ὅτι ὁ ἴδιος , ἔχοντας ἄμεση γνώση τοῦ Βορειοηπειρωτικοῦ, ὑπεδείκνυε, κατὰ χρέος, τὰ δέοντα. Ἄλλο θέμα, βέβαια, ὅτι, κατὰ κανόνα, ἡ Πολιτεία ἐκώφευε στὶς ὑποδείξεις τοῦ συνετοῦ Ἱεράρχη καὶ τὸ Βορειοηπειρωτικὸ ἔχει σήμερα δεινῶς περιπλακῆ.
    Νὰ τοὺς διαγράψουμε, λοιπόν, ὅλους αὐτούς ; Μὰ δὲν γνωρίζουν οἱ κρατοῦντες, ὅτι ἡ Ἐκκλησία ὑπῆρξε φρουρὸς καὶ τροφὸς τοῦ Ἔθνους ; Δὲν γνωρίζουν, ὅτι τὸ Γένος τῶν Ἑλλήνων ἄν διασώθηκε κατὰ τὴν περίοδο τῆς τουρκοκρατίας, τὸ ὀφείλει στὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία; Κάποιοι τὰ ἀγνοοῦν αὐτά. Κάποιοι ἄλλοι προσποιοῦνται ὅτι τὰ ἀγνοοῦν. Ὅπως, ὅμως, καὶ νὰ ἔχῃ τὸ πρᾶγμα, ἡ Ἐκκλησία δὲν πρόκειται νὰ φιμωθῇ ἤ «νὰ χορεύῃ ὅπως θὰ τραγουδάῃ» ἡ Πολιτεία. Μὲ τὸ Εὐαγγέλιο καὶ τὸν Τίμιο Σταυρό, μὲ τὸ Πηδάλιο τῶν Ἱερῶν Κανόνων καὶ μὲ τὶς ἱστορικές της περγαμηνές, ἡ Ἐκκλησία θὰ ἀγωνίζεται «τὸν ἀγῶνα τὸν καλόν» καὶ θὰ ὑπερμαχῇ τῶν δικαίων τοῦ Ἔθνους. Διότι ἄν δὲν τὸ κάνῃ αὐτό, θὰ ἔχῃ ξεφύγει ἀπὸ τὸν προορισμό της, θὰ μοιάζῃ σὰν τὰ ἄψυχα «μπιμπελό», ποὺ οἱ ἄνθρωποι τὰ βάζουν γιὰ στολίδια στὰ σαλόνια τους.
    Λοιπόν, γιὰ μᾶς τὰ πράγματα εἶναι ξεκάθαρα. Μὲ τὶς μικρές μας δυνάμεις θὰ ἀγωνιζώμαστε γιὰ τὰ δίκαια τῆς Ἐκκλησιαστικῆς μας Ἐπαρχίας, ἀλλὰ καὶ τοῦ Βορειοηπειρωτικοῦ Ἑλληνισμοῦ. Θὰ φωνάζουμε πρὸς πᾶσαν κατεύθυνσιν, ὥστε νὰ ξυπνοῦν ὅσοι καὶ ὅποιοι ἁρμόδιοι κοιμοῦνται βαρούχειον ὕπνον. Ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, τοὐλάχιστον στὴν περιοχή μας, δὲν θὰ μπῇ στὸ περιθώριο. Μὲ τὴν βοήθεια τοῦ Θεοῦ, τὶς πρεσβεῖες τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου καὶ τὶς εὐχὲς τῶν ἀοιδίμων προμάχων τῆς Ὀρθοδοξίας, θὰ μένουμε ἄγρυπνοι στὶς ἐπάλξεις τοῦ χρέους. Γιὰ τὸ Ἔθνος, γιὰ τὸν χιλιοπροδομένο λαό μας, γιὰ τὰ νειᾶτα. Καὶ εἰ ὁ Θεὸς μεθ’ ἡμῶν, οὐδεὶς καθ’ ἡμῶν. ΑΜΗΝ».
(Ἐκ τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως )

Τετάρτη 12 Μαρτίου 2008

Συλλαλητήριο γιά τήν Μακεδονία





Πρὸς
Τὴν Ἐπιτροπὴν Μακεδονικοῦ Ἀγῶνος
Εἰς Θεσσαλονίκην

             Ἀγαπητοὶ συνέλληνες ἀδελφοί,
            Χαίρω καὶ συγχαίρω ἀπὸ τὰ βάθη τῆς καρδιᾶς μου γιὰ τὸ σημερινὸ συλλαλητήριο ποὺ ὀργανώνετε στὴν Θεσσαλονίκη, γιὰ τὴνΜακεδονία μας.

            Στοὺς δίσεκτους καιρούς μας, ποὺ ἡ δειλία καὶ ἡ ἀνικανότητα ὀνομάζεται «σύνεση», ἐνέργειες ὅπως ἡ δική σας, δίνουν κουράγιο στὸν χιλιοπροδομένο Ἑλληνικό Λαό, ἀλλὰ καὶ φρόνημα ἀγωνιστικὸ στὰ Ἑλληνικὰ Νειᾶτα.

            Θερμότατα συγχαρητήρια στὸν Παναγιώτατο Μητροπολίτη Θεσσαλονίκης κύριο Ἄνθιμο, γιατὶ σὲ πεῖσμα τῆς ἐναντίον του πολεμικῆς, θὰ εἶναι ὁμιλητὴς στὸ συλλαλητήριο.

            Ἔτσι, γιὰ μιὰ ἀκόμη φορά, ἡ Ἐκκλησία ἀποδεικνύεται ὅτι εἶναι φρουρὸς καὶ τροφὸς τοῦ Ἔθνους.

            Ἄς μὴ λησμονοῦμε ἀκόμη, τὴν Κύπρο καὶ τὴν Βόρειο Ἤπειρό μας, ποὺ περιμένουν τὴν ἐθνική τους δικαίωση. Μὲ κανένα τρόπο δὲν πρέπει νὰ προστεθοῦν στὶς «χαμένες πατρίδες».

            Συμμετέχοντας νοερὰ στὸ συλλαλητήριό σας γιὰ τὴν ἀγαπημένη μας Μακεδονία, μὲ ὅλη τὴν δύναμη τῆς ψυχῆς μου ἀναφωνῶ : Ζήτω ἡ Μακεδονία - Ζήτω ἡ Κύπρος - Ζὴτω ἡ Βόρειος Ἤπειρος.
             Ὁ Ἅγιος Θεὸς νὰ σᾶς δυναμώνῃ καὶ νὰ σᾶς εὐλογῇ.
 Μὲ ὁλόθερμες πατρικὲς καὶ πατριωτικὲς εὐχές 
Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ 
+ Ὁ  Δρυϊνουπόλεως, Πωγωνιανῆς καί Κονίτσης   Α Ν Δ Ρ Ε Α Σ