Ἀναστάσιμη Ἐγκύκλιος Μητροπολίτου Ἀνδρέου

  

 

 

"1821-2021 : Διακόσια χρόνια ἀπὸ τὴν Ἐθνική μας Παλιγγενεσία"

 

Ἀριθ.Πρωτ.:160                                                                    

 Ἐν τῷ Ἱερῷ Ἐπισκοπείῳ

                                                                                                                        

                                   τῇ 25ῃ Μαρτίου 2021

                               

 ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ  233η

ΘΕΜΑ: «1821-2021 : Διακόσια χρόνια ἀπὸ τὴν Ἐθνική μας Παλιγγενεσία”.

 

Ἀγαπητοί μου Χριστιανοί,

-Α-

Διακόσια χρόνια συμπληρώνονται ἐφέτος ἀπὸ τὴν στιγμὴ ποὺ οἱ Ἕλληνες βροντοφώναξαν στὸ Μοναστήρι τῆς Ἁγίας Λαύρας “ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ Ἤ  ΘΑΝΑΤΟΣ”, κάτω ἀπὸ τὶς εὐλογίες τοῦ Μητροπολίτου Παλαιῶν Πατρῶν ΓΕΡΜΑΝΟΥ. Ἦταν ἡ 25η Μαρτίου 1821, ἡμέρα κατὰ τὴν ὁποία ἡ Ἐκκλησία γιώρταζε τὸ μεγάλο γεγονὸς τοῦ Εὐαγγελισμοῦ τῆς Θεοτόκου.

Θαυμάζει κανείς, πῶς αὐτὸς ὁ λαός, ποὺ ἔμεινε ὑποδουλωμένος 400 ὁλόκληρα χρόνια κάτω ἀπὸ τὸν βαρύτατο ζυγὸ τῆς τουρκικῆς σκλαβιᾶς, πῶς κράτησε ἀλώβητη τὴν Ἑλληνικὴ καὶ τὴν Ὀρθόδοξη Χριστιανική του ταυτότητα. Γιατὶ δὲν εἶναι λίγοι τέσσερις αἰῶνες δουλείας - καὶ τὶ δουλείας, ραγιᾶς στὶς βάρβαρες ἐπιθυμίες καὶ ὁρέξεις τοῦ σκληροῦ τούρκου δυνάστη.

-Β-

Τὸ ἐρώτημα, γιὰ ὅσους μελετοῦν ἀμερόληπτα τὰ ἱστροικὰ γεγονότα, ἔχει τὴν ἀπάντησή του. Ἦταν ἡ Ἐκκλησία, ποὺ σὰν στοργικὴ Μητέρα μάζευε τὰ παιδιά της κάτω ἀπὸ τὶς στοργικές της φροντίδες καὶ ζέσταινε τὴν ἀποσταμένη ἐλπίδα τους μὲ τὴν θερμή της ἀγάπη, αὐτὴ ποὺ ἐδίδαξε ὁ Ἰησοῦς Χριστός, ποὺ “πάντα στέγει, πάντα πιστεύει” καὶ ποὺ “οὐδέποτε ἐκπίπτει”. Ἐπίσκοποι, Ἱερεῖς καὶ καλόγεροι δίδασκαν, φανερὰ ἤ κρυφά, τὴν Ἱστορία τοῦ Γένους, μίλαγαν γιὰ τὸν μαρμαρωμένο βασιληά, τὸν Κωνσταντῖνο ΙΑ΄ τὸν Παλαιολόγο καὶ μάθαιναν, ἰδίως τὰ παιδιά, νὰ διαβάζουν καὶ νὰ γράφουν, μὲ πρότυπα τὰ ἐκκλησιαστικὰ βιβλία.

-Γ-

Πέρα, ὅμως, ἀπὸ αὐτά, ἡ Πρόνοια τοῦ Θεοῦ ἔστελνε, κατὰ καιρούς, ἀνθρώπους φωτισμένους, φλογεροὺς καὶ δυνατοὺς στὴν Ὀρθόδοξη Πίστη, ὅπως, γιὰ παράδειγμα ἦταν ὁ Ἅγιος Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλός, ὁ ὁποῖος δίκαια ὠνομάστηκε “ὁ Ἅγιος τῶν σκλάβων”. Μέσα στὶς μεγάλες δυσκολίες καὶ τοὺς κινδύνους, ποὺ εἶχαν στὰ μαῦρα ἐκεῖνα χρόνια, περιώδευαν κυρίως στὴν ὕπαιθρο, καὶ μὲ τὴν διδασκαλία τους κρατοῦσαν ὄρθιο καὶ τὸ ἐθνικὸ καὶ τὸ χριστιανικὸ φρόνημα τῶν ὑποδούλων Ἑλλήνων. Περίφημος ἔχει γίνει αὐτὸς ὁ λόγος τοῦ Ἁγίου Κοσμᾶ τοῦ Αἰτωλοῦ : “Ψυχὴ καὶ Χριστὸς σᾶς χρειάζεται. Τὸ κορμί σας ἄς τὸ κάψουν, ἄς τὸ τηγανίσουν. Αὐτὰ τὰ δύο (δηλαδὴ Ψυχὴ καὶ Χριστός) κανεὶς δὲν μπορεῖ νὰ σᾶς τὰ πάρῃ, ἐκτὸς καὶ τὰ δώσετε μὲ τὸ θέλημά σας”.

Ἀλλὰ καὶ τὸ “κρυφὸ σχολειό”, ποὺ κάποιοι πεισματικὰ τὸ ἀρνοῦνται, πολλά, πάρα πολλὰ πρόσφερε στὰ σκλαβόπουλα. Ἄς εἶναι αἰωνία ἡ μνήμη ὅλων ὅσοι ἐργάστηκαν ἡρωϊκὰ καὶ ταπεινὰ καὶ ἀθόρυβα, γιὰ νὰ φωτίζουν τὰ πυκνὰ σκοτάδια μὲ τὸ φῶς τῆς χριστιανικῆς ἐλπίδας, λέγοντας  : “Μὴ σκιάζεστε στὰ σκότη. Τῆς λευτεριᾶς τὸ φεγγοβόλο ἀστέρι τῆς νύχτας τὸ ξημέρωμα θὰ φέρῃ”.

-Δ-

Βέβαια, ἐφέτος ὁ ἑορτασμὸς τῆς 25ης Μαρτίου 1821 λόγῳ τῆς πανδημίας τοῦ κορωνοϊοῦ, δὲν θὰ ἔχῃ, ἴσως, τὴν λαμπρότητα ποὺ εἶχε στὰ προηγούμενα χρόνια. Ἀλλά, ὅσοι νοιώθουμε μέσα μας τὴν δύναμη ποὺ δίδουν ὁ Χριστὸς καὶ ἡ Ἑλλάδα, ἄς φροντίσουμε νὰ μὴ παραλείψουμε τὸν ἐκκλησιασμό μας, γιορτάζοντας τὸν Εὐαγγελισμὸ τῆς Θεοτόκου. Κι’ ἀκόμη, ἄς διαβάσουμε ὀρθόδοξα βιβλία καὶ περιοδικά, γιὰ νὰ μποῦμε στὸ πνεῦμα τῆς μεγάλης Ἐπαναστάσεως τοῦ 1821, φέρνοντας στὴν σκέψη μας τὶς μορφὲς τοῦ Κολοκοτρώνη, τοῦ Καραϊσκάκη, τῆς Μπουμπουλίνας, τοῦ Νικηταρᾶ, τοῦ Ἀλεξάνδρου καὶ τοῦ Δημητρίου Ὑψηλάντου, τοῦ Μακρυγιάννη, τοῦ Παλαιῶν Πατρῶν Γερμανοῦ, τοῦ Παπαφλέσσα, τοῦ Ρωγῶν Ἰωσὴφ καὶ ἄλλων πολλῶν, τῶν ὁποίων τὰ ὀνόματα ἔχει γράψει μὲ χρυσᾶ γράμματα ἡ Ἱστορία.

-Ε-

Λοιπόν, ἄς ζήσουμε μὲ ὅλη τὴν ὕπαρξή μας τὴν Ἐκκλησιαστικὴ Ἑορτὴ τοῦ Εὐαγγελισμοῦ καὶ τὴν Ἐπέτειο τῶν 200 ἐτῶν ἀπὸ τὴν ἐθνική μας Παλιγγενεσία. Ὁ κορωνοϊός, ποὺ μᾶς ταλαιπώρησε, θὰ περάσῃ καὶ θὰ ξεχαστῇ. Τὸ Ἔθνος, ὅμως καὶ ἡ Ἐκκλησία θὰ μένουν στὸν αἰῶνα. Καὶ θὰ συνεχίζουν νὰ “κερνᾶνε” καὶ μᾶς καὶ ὅλους τοὺς λαούς, “μὲ τὸ ἀθάνατο κρασὶ τοῦ Εἰκοσιένα”. Χρόνια πολλά, ἅγια εὐλογημένα.

 

Διάπυρος πρὸς Χριστὸν εὐχέτης

      

Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ

†  Ὁ Δρυϊνουπόλεως, Πωγωνιανῆς 

καὶ Κονίτσης   Α Ν Δ Ρ Ε Α Σ

 

Χριστούγεννα :«Ἐπὶ γῆς» καὶ “ἐν ἀνθρώποις” τί ;

 

 Χριστούγεννα 2020

                                                                                                                 

  Ἐν τῷ Ἱερῷ Ἐπισκοπείῳ

 Ἀριθ.Πρωτ.:960                                                             

ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ  232ᾳ

 

Ἀγαπητοί μου Χριστιανοί,

 

-Α-

Χωρὶς καλά, καλά, νὰ τὸ καταλάβουμε, ἦλθαν καὶ φέτος, ξανὰ τὰ Χριστούγεννα. Μέσα σ’ ἕνα κόσμο, μὲ κυρίαρχο τὸν φόβο γιὰ τὸν κορωνοϊό, μὲ τὰ περιοριστικὰ μέτρα τῆς Πολιτείας, μὲ τὴν ἀνεργία καὶ τὴν φτώχεια, μὲ τὰ Νοσοκομεῖα νὰ στενάζουν ἀπὸ τὸν μεγάλο ἀριθμὸ τῶν νοσηλευομένων μὲ Covid-19, ἀλλὰ καὶ μὲ τὴν ἔξαρση τῆς οἰκογενειακῆς βίας, θὰ ἀκουσθῇ γιὰ ἄλλη μιὰ φορά, τὸ μήνυμα, ὅτι ἐτέχθη ὑμῖν σήμερον ὁ Χριστός, ὁ Σωτὴρ τοῦ κόσμου.

-Β-

Ὅταν τὴν νύχτα τῆς Γεννήσεως ἄνοιξαν οἰ Οὐρανοί, οἱ Ἄγγελοι τὸ διεκήρυξαν χαρούμενα : Ὁ Χριστὸς ἦλθε νὰ χαρίσῃ στὴν γῆ τὴν εἰρήνη Του, ἦλθε νὰ προσφέρῃ στοὺς ἀνθρώπους τὴν εὔνοιά Του καὶ τὴν ἀγάπη Του. Καὶ τὴν εἶχε μεγάλη ἀνάγκη ὁ κόσμος τὴν εἰρήνη καὶ τὴν εὐδοκία τοῦ Χριστοῦ. Γιατί, δυστυχῶς, οἱ ἄνθρωποι μὲ τὸ νὰ παρακούσουν τὴν ἐντολὴ τοῦ Θεοῦ καὶ νὰ περιφρονήσουν τὴν ἐξαιρετικὴ εὐμένεια ποὺ τοὺς εἶχε δείξει, ἀποστάτησαν ἀπὸ τὸν Δημιουργὸ καὶ Εὐεργέτη τους. Καὶ ἔπεσαν σὲ βάραθρο βαθὺ καὶ τραυματίσθηκαν θανάσιμα. Ὁ Ἀπόστολος Παῦλος, στὸ πρῶτο (α΄) κεφάλαιο τῆς πρὸς Ρωμαίους ἐπιστολῆς του διεκτραγωδεῖ τὸ κατάντημα τοῦ κόσμου, ὁ ὁποῖος, ἔχοντας πιαστῆ στὶς παγίδες τοῦ πονηροῦ, εἶχε χάσει καὶ τὴν εὐδοκία καὶ τὴν εἰρήνη τοῦ Θεοῦ : “Διότι γνόντες τὸν Θεὸν οὐχ ὡς Θεὸν ἐδόξασαν ἤ εὐχαρίστησαν, ἀλλ’ ἐματαιώθησαν ἐν τοῖς διαλογισμοῖς αὐτῶν, καὶ ἐσκοτίσθη ἡ ἀσύνετος αὐτῶν καρδία” (Ρωμ. Α΄ 21), σημειώνει μὲ πόνο ὁ Πρωτοκορυφαῖος Ἀπόστολος.

-Γ-

Ἀλλὰ καὶ ἡ εἰρήνη εἶχε φυγαδευθῆ ἀπὸ τὸν κόσμο. Ὁ Ἀπόστολος Παῦλος, ὁ μεγάλος ἀνατόμος τῆς ἀνθρώπινης ψυχῆς, θὰ περιγράψῃ μὲ μελανὰ χρώματα τὴν κατάσταση ποὺ ἐπικρατοῦσε : “Ὀξεῖς οἱ πόδες αὐτῶν ἐκχέαι αἷμα, σύντριμμα καὶ ταλαιπωρία ἐν τοῖς ὁδοῖς αὐτῶν, καὶ ὁδὸν εἰρήνης οὐκ ἔγνωσαν” (Ρωμ. Γ΄ 15-17). Πόλεμοι καὶ ἐπαναστάσεις, δολοφονίες καὶ ἐγκλήματα ἦταν, θὰ ἔλεγε κανείς, στὴν ἡμερήσια διάταξη. Ἦταν, λοιπόν, φυσικό, οἱ ἄνθρωποι νὰ ἀναζητοῦν καὶ τὴν εἰρήνη. Καὶ κυρίως, τὴν εἰρήνη τῆς καρδιᾶς, ποὺ τὴν συντάρασσαν τὰ πάθη τῆς ἁμαρτίας.

-Δ-

Καὶ τότε μέν, ὁ Χριστὸς ἦλθεν “ἐπὶ γῆς εἰρήνη, ἐν ἀνθρώποις εὐδοκία”. Ὅμως, παρὰ τὸ γεγονός, ὅτι πέρασαν 2.000 καὶ πλέον χρόνια, ἡ εἰρήνη καὶ ἡ θεϊκὴ εὐδοκία φαίνεται, νὰ ἔχουν ἀπομακρυνθῆ ἀπὸ τὸν σημερινὸ ἄνθρωπο. Τὸν περασμένο αἰῶνα ἔγιναν δύο Παγκόσμιοι Πόλεμοι μὲ ἀναρίθμητα ἀνθρώπινα θύματα καὶ ἀνυπολόγιστες ὑλικὲς καταστροφές. Παρὰ ταῦτα, σὰν νὰ μὴ διδάχθηκαν τίποτε οἱ ἄνθρωποι, συνεχίζονται οἱ πολεμικὲς συγκρούσεις πότε ἐδῶ καὶ πότε ἐκεῖ, σὲ διάφορα σημεῖα τοῦ κόσμου. Ἀποκορύφωμα εἶναι ὁ πόλεμος τοῦ κορωνοϊοῦ ποὺ ἔχει ἐξελιχθῆ σὲ παγκόσμιο τρομοκράτη.

-Ε-

Ὅμως, τὰ Χριστούγεννα εἶναι πάλι ἐδῶ. Ἄς καθαρίζουμε τὶς καρδιές μας μὲ τὴν μετάνοια καὶ τὴν ἐξομολόγηση. Κι’ ἄς τὶς ἐνισχύουμε μὲ τὴν Θεία Κοινωνία καὶ τὴν προσευχή. Ἔτσι, νὰ εἰρηνεύουμε βαθειὰ καὶ ἀληθινά, μέσα στὸν ταραγμένο καὶ ἀνήσυχο κόσμο. Ἄς ἀγωνιζώμαστε τὸν ἀγῶνα τὸν καλό, νὰ πραγματοποιῆται στὸν καθένα μας ὁ ἀγγελικὸς ὕμνος : “ἐπὶ γῆς εἰρήνη, ἐν ἀνθρώποις εὐδοκία”. Εἰρήνη ὑμῖν, λοιπόν, ἀδελφοί, Εἰρήνη πᾶσι. Ὁ Χριστὸς ἐν τῷ μέσῳ ὑμῶν.

 

Εὐχέτης ἐν Χριστῷ Τεχθέντι

 

Ο   ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ

 †  Ὁ Δρυϊνουπόλεως, Πωγωνιανῆς καὶ Κονίτσης  Α Ν Δ Ρ Ε Α Σ

Tό Ἔπος τοῦ 1940 – 41 συνεχίζει νά λάμπῃ στό στερέωμα.

  ΙΕΡΑ  ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ

ΔΡYΪΝΟΥΠΟΛΕΩΣ,  ΠΩΓΩΝΙΑΝΗΣ  &  ΚΟΝΙΤΣΗΣ

 

 Ἀριθ. Πρωτ. 837

                       

 Ἐν Δελβινακίῳ τῇ 18ῃ Ὀκτωβρίου 2020

 

ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ 231^ῃ

 

Θέμα:  Τό ἔπος 1940 – 41: Αἰώνια δόξα τῆς Ἑλλάδος καί τῆς Οἰκουμένης

 

Ἀγαπητοί μου Χριστιανοί,

-Α-

Στήν τρισχιλιόχρονη ἱστορία του, τό Ἑλληνικό Ἔθνος δέν βρέθηκε τόσο ἑνωμένο – σάν «μιά γροθιά» - ὅσο τήν στιγμή, πού «ὑποβρύχιο ἀγνώστου ἐθνικότητος» ἐτορπίλλισε, στό λιμάνι τῆς Τήνου, τό εὔδρομο τοῦ Πολεμικοῦ μας Ναυτικοῦ «ΕΛΛΗ», πού βρισκόταν ἐκεῖ, γιά νά ἀποδώσῃ τιμές στήν Ὑπεραγία Θεοτόκο, κατά τήν ἑορτή τῆς Κοιμήσεώς Της, στίς 15 Αὐγούστου 1940.

Ἡ Κυβέρνηση, θέλοντας νά διατηρήσῃ τήν οὐδετερότητά της, ἐχαρακτήρισε τό ὑποβρύχιο «ἀγνώστου ἐθνικότητος». Κι’ αὐτό, ἐνῷ κρατοῦσε στά χέρια της τά θραύσματα τῶν τορπιλλῶν, πού ἔδειχναν τήν ταυτότητα τοῦ πλοίου – δολοφόνου: ΙΤΑΛΙΚΗ! 

 

-Β-

Ἀλλά τό ἔνστικτο τοῦ Λαοῦ μας κατάλαβε ἀπό την πρώτη στιγμή τήν πραγματικότητα. Καί κρύβοντας τόν πόνο του γιά τό πρωτοφανές ἐκεῖνο ἀνοσιούργημα, πίστευε ἀκράδαντα, ὅτι σύντομα θά ἔδινε τήν ἀπάντηση στούς θρασεῖς τολμητίες ἡ ὑβρισμένη «Παναγία τῆς Τήνου».

Ἔτσι, δέν ἦταν καθόλου παράξενο, ὅτι ὅταν τό πρωΐ τῆς 28^ης Ὀκτωβρίου 1940, οἱ σειρῆνες ἀνήγγελλαν τήν ἐπίθεση τῆς φασιστικῆς Ἰταλίας ἐναντίον τῆς Χώρας μας, καί οἱ καμπάνες τῶν Ἐκκλησιῶν καλοῦσαν τόν πληθυσμό σέ προσευχή, ὁ Λαός μας ξεχύθηκε στούς δρόμους, γιά νά διαδηλώσῃ τήν ἀπόφασή του ἤ νά ζήσῃ ἐλεύθερος ἤ νά πεθάνῃ γιά τήν Ἑλλάδα τήν πολυαγαπημένη Πατρίδα του.

 -Γ-

Κι’ ἐνῷ ὁ Λαός ἐπανηγύριζε στούς δρόμους τῆς Ἀθήνας καί τῶν μεγάλων πόλεων, κι’ οἱ φαντάροι μας «μέ τό χαμόγελο στά χείλη» βάδιζαν γιά τό Μέτωπο, οἱ Ἕλληνες, ὅλοι οἱ Ἕλληνες, ἔμεναν ἑνωμένοι κάτω ἀπό τήν ἄξια Ἡγεσία ἐκείνων τῶν καιρῶν. Ἡγεσία: πολιτειακή, πολιτική, στρατιωτική καί ἐκκλησιαστική. Ἐπί κεφαλῆς τοῦ Κράτους, ὁ Βασιλεύς Γεώργιος ὁ Β΄ ˙ Πρωθυπουργός ὁ Ἰωάννης Μεταξᾶς ˙ Ἀρχιστράτηγος, ὁ Ἀλέξανδρος Παπάγος. Καί Ἀρχιεπίσκοπος Ἀθηνῶν καί πάσης Ἑλλάδος, ὁ ἀπό Τραπεζοῦντος Χρύσανθος Φιλιππίδης.

-Δ- 

Πραγματικά. Μιά Ἡγεσία ἀντάξια τῶν περιστάσεων, πού εἶχε ἔγκαιρα προετοιμάσει τό Ἔθνος, καθώς ὁ ὁρίζοντας στην Εὐρώπη εἶχε θολώσει καί εἶχε ἤδη ἀρχίσει, ἀπό τήν 1^η Σεπτεμβρίου 1939, ὁ Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος. Ἡ τότε Κυβέρνηση καί οἱ Ἡγήτορες τοῦ Στρατοῦ, σιωπηλά καί ἀθόρυβα, εἶχαν λάβει τά κατάλληλα μέτρα, ἐν τῷ μέτρῳ βεβαίως τοῦ δυνατοῦ, γιά τήν ἀντιμετώπιση τοῦ ἐχθροῦ, ὁ ὁποῖος, ἄλλωστε, δέν ἔκρυβε τίς προθέσεις του. Καί ἡ Ἐκκλησία, ὑπό τήν Ἡγεσία τοῦ μεγάλου ἐκείνου Ἀρχιεπισκόπου Χρυσάνθου, σκέπασε στοργικά κάτω ἀπό τίς φτεροῦγες της, «ὡς ἡ ὄρνις τά νοσσία ἑαυτῆς», τόν Λαό καί τόν Στρατό, ἀποδεικνύοντας γιά μιά ἀκόμη φορά, τήν μεγάλη ἀξία πού ἔχει ἡ ἑνότητα τῆς Πίστεως, καί ἡ συναλληλία Πολιτείας καί Ἐκκλησίας.

-Ε-

Ἔτσι ἁπλᾶ, ἀλλά ἀποφασιστικά, γράφτηκε τό Ἔπος τοῦ 1940 – 41, τό ὁποῖο εἶναι καί θά μένῃ αἰώνια δόξα τῆς Ἑλλάδος καί τῆς Οἰκουμένης, ὅσο κι’ ἄν οἱ τότε σύμμαχοί μας παρασπόνδησαν καί κατάφωρα μᾶς ἀδίκησαν. Καί σήμερα οἱ Ἔνοπλες Δυνάμεις τῆς Χώρας ἀγρυπνοῦν ἀκλόνητες στίς ἐπάλξεις τοῦ Ἐθνικοῦ Χρέους. Καί ἄν, ὅ μή γένοιτο, τό ἀπαιτήσουν οἱ ταραγμένοι καιροί μας, τά σημερινά Ἑλληνόπουλα, πάλι «μέ τό χαμόγελο στά χείλη» θά ἀπαντήσουν στίς ὅποιες προκλήσεις. Γιατί τό Ἔπος τοῦ 1940 – 41 συνεχίζει νά λάμπῃ στό στερέωμα. Καί νά μᾶς δείχνῃ τόν δρόμο. Τόν δρόμο πού ὁδηγεῖ στό μεγαλεῖο καί στήν δόξα, καί πού θά συνεχίσῃ νά φωτίζῃ ὁλόκληρη τήν Οἰκουμένη.

 

Διάπυρος πρός Χριστόν εὐχέτης

 

Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ

 † Ὁ Δρυϊνουπόλεως, Πωγωνιανῆς καί Κονίτσης ΑΝΔΡΕΑΣ

Ἡ Κόνιτσα ἑορτάζει καὶ τιμᾶ τὸν Νεομάρτυρά της, Ἅγιο Ἰωάννη τὸν ἐξ Ἀγαρηνῶν

 

ΙΕΡΑ  ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ

ΔΡYΪΝΟΥΠΟΛΕΩΣ ,  ΠΩΓΩΝΙΑΝΗΣ  &  ΚΟΝΙΤΣΗΣ

 

 

 

Ἀριθ.  Πρωτ.  777        Ἐν Δελβινακίῳ τῇ 16ῃ Σεπτεμβρίου 2020

 

 

ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ  230η

 

ΘΕΜΑ: Τὸ μαρτύριο τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου, ἄλλη μιὰ δόξα τῆς Ἐκκλησίας.

Ἀγαπητοί μου Χριστιανοί,

-Α-

 Εἴκοσι αἰῶνες - δυὸ χιλιάδες χρόνια - ἔχουν περάσει ἀπὸ τότε ποὺ ἱδρὺθηκε ἡ Ἐκκλησία καὶ θεμελιώθηκε πάνω στὸ τίμιο αἷμα τοῦ Ἀρχηγοῦ Της, τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ. Κι’ ἀπὸ κείνη τὴν ὥρα, πόσοι οἱ ἐχθροί, πόσος ὁ πόλεμος, πόσοι οἱ διωγμοὶ καὶ τὰ βασανιστήρια τῶν χριστιανῶν... Μόνο στὰ πρῶτα τριακόσια (300) χρόνια, μαρτύρησαν γύρω στὰ 12 - 13.000.000 ἀπὸ ὅλες τὶς ἡλικίες. Ὕστερα, ἀμέτρητα πλήθη ἔγιναν μάρτυρες ἀπὸ τοὺς ποικιλώνυμους αἱρετικούς, διὰ μέσου τῶν αἰώνων, μονοφυσίτες, εἰκονομάχους, παπικούς ...

-Β-

Ὅταν, ὅμως, ὁ μουσουλμανισμὸς κατέλυσε τὸ 1453 τὴν Βυζαντινὴ Αὐτοκρατορία, τὸ σκοτάδι τοῦ φανατισμοῦ καὶ τῆς μισαλλοδοξίας σκέπασε ὅλη τὴν “καθ’ ἡμᾶς Ἀνατολή”. Τότε ἦταν, ποὺ βρῆκαν μαρτυρικὸ θάνατο δέκα (10) Πατριάρχες, ἑκατὸ (100) Ἀρχιερεῖς, δέκα χιλιάδες (10.000) Ἱερεῖς καὶ Μοναχοί, καθὼς καὶ ἀναρίθμητοι λαϊκοὶ Ὀρθόδοξοι Χριστιανοί, μέχρι τὸ 1922, μὲ τὴν Γενοκτονία τοῦ Πόντου καὶ τὴν Μικρασιατικὴ Καταστροφή.

-Γ-

Ἀλλ’ ἄν οἱ Τοῦρκοι μισοῦσαν, γενικῶς, τοὺς χριστιανούς, μὲ κανένα τρόπο δὲν μποροῦσαν ν’ ἀνεχθοῦν ἕνας μουσουλμάνος νὰ γίνῃ χριστιανός. Αὐτὸ τὸ θεωροῦσαν μεγάλη προδοσία, μεγάλη ντροπὴ γιὰ τὴν θρησκεία (τὴν ψεύτικη) τοῦ Μωάμεθ, ποὺ μόνο ὁ θάνατος, καὶ μάλιστα ὁ μαρτυρικὸς θάνατος, μποροῦσε νὰ ξεπλύνῃ.

Βέβαια, ἐκεῖνοι ποὺ ἀπὸ μουσουλμάνοι γινόντουσαν χριστιανοί, δὲν ἦσαν πολλοί - τοὐλάχιστον ὅσους γνωρίζουμε ἀπὸ τὰ μαρτυρικὰ Συναξάριά τους. Ἦταν, ὅμως, γενναῖοι, μὲ φρόνημα ἡρωϊκό, καὶ ἀποδείχθηκαν ἀντάξιοι συνεχιστὲς τῶν μαρτύρων τῶν τριῶν πρώτων αἰώνων τοῦ Χριστιανισμοῦ.

-Δ-

Ἕνας τέτοιος γενναῖος ἀθλητὴς τοῦ Χριστοῦ ἦταν καὶ ὁ Ἅγιος Νεομάρτυς Ἰωάννης ὁ ἐκ Κονίτσης. Μέχρι τὰ εἴκοσι (20) χρόνια του, περίπου, εἶχε ζήσει - σὰν τοῦρκος καὶ μωαμεθανὸς ποὺ ἦταν ὁ Χασάν - μέσα στὴν ἄνεση, στὸν πλοῦτο καὶ στὴν χλιδή. Καὶ μετά, ὅταν ἔγινε - ἄγνωστο πῶς μίλησε τὸ Ἅγιο Πνεῦμα μέσα του - Χριστιανός, βρέθηκε νὰ ζῇ στὴν φτώχεια καὶ στὴν βιοπάλη, ἐνῷ δὲν ἔπαυσε νὰ ὑπάρχῃ ὁ κίνδυνος ἀπὸ τοὺς πρώην μουσουλμάνους ὁμοθρήσκους του.

Κι’ ἡ ὥρα ἦλθε. Ἡ ὥρα τῆς ὁμολογίας καὶ τοῦ μαρτυρίου. Δὲν ἀρνεῖται τὸν Χριστό. Καὶ δέχεται μὲ χαρὰ τὰ μαρτύρια καὶ τὸν ἀποκεφαλισμό του. Ἦταν 23 Σεπτεμβρίου 1814. Ἄλλη μιὰ δόξα τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας. Γιατί, ποῡ εἶναι καὶ ποιός γνωρίζει τοὺς δημίους τοῦ Νεομάρτυρος Ἰωάννου ; Κανείς. Ἐνῷ τὸν Ἰωάννη ;  Τὸν γνωρίζουν οἱ χριστιανοὶ στὴν Κόνιτσα (τόπο τῆς καταγωγῆς του) καὶ στὸ Ἀγρίνιο (τόπο τοῦ μαρτυρίου) καὶ τὸν τιμοῦν “ἐν ὕμνοις καὶ ᾦδαῖς πνευματικαῖς”.

-Ε-

Ἔτσι καὶ μεῖς, στὴν ἀκριτική μας Ἐπαρχία, θὰ τιμήσουμε, σὺν Θεῷ, καὶ φέτος τὴν ἱερὴ μνήμη του στὸν Ναὸ τοῦ Ἁγίου Κοσμᾶ τοῦ Αἰτωλοῦ, ὅπου φυλάσσεται τεμάχιο τοῦ ἱεροῦ του λειψάνου, ὡς ἑξῆς :

α) Τὴν Τρίτη, 22 Σεπτεμβρίου 2020, ὥρα 7 μ.μ., θὰ ψαλῇ ὁ Μέγας Ἑσπερινός.

β) Τὴν Τετάρτη, 23 Σεπτεμβρίου 2020 (ἡμέρα τῆς μνήμης τοῦ Ἁγίου), θὰ τελεσθῇ ἀρχιερατικὴ Θεία Λειτουργία.

Σὲ καιρούς, ποὺ οἱ ἐξ Ἀνατολῶν γείτονες χτυπᾶνε ἐναντίον μας τὰ τύμπανα τοῦ πολέμου, ἄς σπεύσουμε νὰ πάρουμε χάρη καὶ δύναμη καὶ εὐλογία ἀπὸ τὸν Ἅγιό μας. Μὴν ἀμελήσουμε. Μᾶς περιμένει...

 Διάπυρος πρὸς Χριστὸν εὐχέτης

 Ο   ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ

 †  Ὁ Δρυϊνουπόλεως, Πωγωνιανῆς καὶ Κονίτσης  Α Ν Δ Ρ Ε Α Σ

 

Ὁ Ἅγιος Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλὸς πάντοτε ἐπίκαιρος

                                   ΙΕΡΑ  ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ

      ΔΡYΪΝΟΥΠΟΛΕΩΣ ,  ΠΩΓΩΝΙΑΝΗΣ  &  ΚΟΝΙΤΣΗΣ

 

 

Ἀριθ.  Πρωτ.: 698                           

                              Ἐν Δελβινακίῳ τῇ 17ῃ Αὐγούστου  2020

 

ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ  229η

ΘΕΜΑ: “Ὅ Ἅγιος Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλός πάντοτε ἐπίκαιρος”.

 

Ἀγαπητοί μου Χριστιανοί,

-Α-

Ὁ 18ος αἰώνας ἦταν ἰδιαίτερα σκληρὸς γιὰ τοὺς ραγιάδες, τοὺς σκλαβωμένους Ἕλληνες στὸν Τοῦρκο δυνάστη. Ἰδιαίτερα τὸ δεύτερο μισὸ τοῦ 18ου αἰώνα ἦταν, ὄχι μόνο σκληρό, ἀλλὰ καὶ πολὺ ἐπικίνδυνο γιὰ τὴν χριστιανικὴ πίστη τῶν ὑποδούλων. Ἡ ἀπέραντη φτώχεια, ἡ δυστυχία, τὸ ἀβέβαιο παρὸν καὶ τὸ σκοτεινὸ μέλλον, ἔκανε πολλοὺς νὰ ἀρνοῦνται τὴν Ὀρθοδοξία καὶ νὰ ἐντάσσωνται στὸ Ἰσλάμ. Νόμιζαν, ὅτι ἔτσι θὰ γλύτωναν τὴν ζωή τους καὶ τήν, μικρὴ πάντως ἤ καὶ ἀσήμαντη, περιουσία τους. Κι’ ὅτι θὰ βοηθοῦσαν τὰ παιδιά τους νὰ βροῦν μιὰ θέση στὸν ἥλιο ...

-Β-

Ὅλα αὐτά, βέβαια, δὲν ἦταν πάντοτε κατορθωτά. Τὶς περισσότερες φορές, ἐπειδὴ οἱ Ἀγαρηνοὶ ἔβλεπαν μὲ καχυποψία τοὺς ἐξωμότες, οἱ τελευταῖοι αὐτοί, συχνὰ ἔχαναν ὄχι μόνο τὶς ὅποιες περιουσίες τους, ἀλλὰ καὶ τὴν ἴδια τὴν ζωή τους. Τὸ Ἰσλάμ, ὅπως ἄλλωστε τὸ βλέπουμε καὶ στοὺς καιρούς μας, ἦταν καὶ παραμένει μιὰ θρησκεία ποὺ καλλιεργεῖ τὸ ἀδιάλλακτο μῖσος στοὺς μὴ μουσουλμανικοὺς λαούς. Τὸ χειρότερο, ὅμως, ἦταν ὅτι οἱ ἐξωμότες, μαζὶ μὲ τὴν πίστη τους, ἔχαναν καὶ τὴν ἐθνικὴ - τὴν Ἑλληνική τους συνείδηση. Ἔτσι, διαγραφόταν ἕνας θανάσιμος κίνδυνος γιὰ τὸ Ἑλληνικὸ ἔθνος. Δηλαδή, ὁλόκληροι πληθυσμοὶ νὰ παύσουν νὰ θεωροῦν τοὺς ἑαυτούς των Ἕλληνες.

-Γ-

Ὁ κίνδυνος αὐτὸς ἦταν ἰδιαίτερα ὑπαρκτὸς στὸν χῶρο τῆς Βορείου Ἠπείρου, ἐπειδή, ἴσως ἐκεῖ, ἡ πίεση ποὺ δεχόταν οἱ ραγιάδες ἦταν πιὸ ἰσχυρή. Γι’ αὐτὸ ἔπρεπε νὰ ὑπάρξῃ κάποια ἀντίδραση, ὥστε νὰ σταματήσῃ αὐτὴ ἡ αἱμορραγία τοῦ Ἔθνους. Διότι κίνδυνος ὑπῆρχε νὰ χαθῇ γιὰ πάντα ἕνα ζωντανὸ κομμάτι τοῦ Ἑλληνισμοῦ.

Ἡ Πρόνοια, ὅμως, τοῦ Θεοῦ, ποὺ ἀγρυπνοῦσε, ἔστειλε ἐκεῖνες ἀκριβῶς τὶς κρίσιμες στιγμές, τὸν Πατροκοσμᾶ τὸν Αἰτωλό. Ἕναν ἄνθρωπο, μὲ πίστη σὰν βράχο, μὲ ζῆλο φλογερό, μὲ θέληση ἀνυποχώρητη, μὲ ἀπέραντη ἀγάπη πρὸς τὸν Χριστό, τὴν Ὀρθόδοξη Πίστη καὶ τοὺς σκλάβους ἀδελφούς του. Πραγματοποίησε τέσσαρες μεγάλες περιοδεῖες σ’ ὅλη τὴν Ἑλληνικὴ ἐπικράτεια, ἰδιαίτερα στὸν χῶρο τῆς Βορείου Ἠπείρου. Μὲ μεγάλα ἐμπόδια, μὲ δυσκολίες πολλές. Ληστές, ἀλβανοί, Τοῦρκοι, Ἑβραῖοι, δημιουργοῦσαν συνεχῶς προσκόμματα στὸ ἱεραποστολικὸ ἔργο τοῦ Ἁγίου. Ὅμως, ὁ Χριστὸς παραμέριζε τὶς ὅποιες δυσκολίες. Ὁ εὐαγγελισμὸς τοῦ λαοῦ προχωροῦσε. Ὁ Ἑλληνισμὸς καὶ ἡ Ὀρθοδοξία ἔμεναν ἀλώβητοι. Βέβαια, τὴν νίκη αὐτὴ ὁ Ἅγιος Κοσμᾶς τὴν ἐπλήρωσε μὲ τὴν ζωή του, στὶς 24 Αὐγούστου 1779. Ἔμεινε, ὅμως, στὴν Ἱστορία ὡς ὁ “Ἅγιος τῶν Σκλάβων” καὶ ὡς ὁ προπομπὸς τῆς μεγάλης Ἐθνικῆς μας Ἐπαναστάσεως τοῦ 1821.

-Δ-

Γι’ αὐτὸ τὸν τιμᾷ ὁλόκληρος ὁ Ἑλληνισμός, ἐπειδὴ εἶναι πάντοτε ἐπίκαιρος, ἀφοῦ καὶ σήμερα ἡ Ἑλλάδα καὶ ἡ Ὀρθοδοξία πολεμοῦνται. Ἰδιαίτερα  ἡ Ἐθνική μας Παιδεία, ποὺ κινεῖται σὲ “ἀχαρτοχράφητα νερά”. Καὶ ἡ Μητρόπολή μας εὐλαβεῖται τὸν Ἅγιο, ἀφοῦ πρὸς τιμήν του ἔχει ἀνεγερθῇ στὴν Κόνιτσα ὁ φερώνυμος περικαλλὴς Ναός. Ἔτσι, λοιπόν, καὶ φέτος, Θεοῦ θέλοντος, θὰ γίνουν, ὅπως κάθε χρόνο, οἱ ἑξῆς ἐκδηλώσεις.

α) Τὴν παραμονὴ τῆς Ἑορτῆς, Κυριακή, 23 Αὐγούστου 2020, ὥρα 7 μ.μ., ὁ Μέγας Ἑσπερινός.

β) Ἀνήμερα τῆς Ἑορτῆς, Δευτέρα, 24 Αὐγούστου 2020, ἡ Θεία Λειτουργία, τῇ συμμετοχῇ καὶ ἄλλων Ἱεραρχῶν.

Ἄς δώσουμε ὅλοι τὸ παρών. Θὰ σᾶς περιμένω νὰ συμπροσευχηθοῦμε, μὲ πολλὴ χαρά. Ὁ Ἅγιος Κοσμᾶς βοήθειά μας.

 

Διάπυρος πρὸς Χριστὸν εὐχέτης

Ο  ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ

†  Ὁ Δρυϊνουπόλεως, Πωγωνιανῆς καὶ Κονίτσης  Α Ν Δ Ρ Ε Α Σ