«ΘΕΜΑ ΣΥΝΟΡΩΝ ΕΓΕΙΡΕΙ Η ΑΛΒΑΝΙΑ ! »

Ἐν Δελβινακίῳ τῇ  25ῃ Μαΐου 2015

Ἀριθ. Πρωτ. 33

ΔΕΛΤΙΟ  ΤΥΠΟΥ

Ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Δρυϊνουπόλεως, Πωγωνιανῆς καὶ Κονίτσης κ. ΑΝΔΡΕΑΣ,

ἔκανε τὶς ἀκόλουθες δηλώσεις :

            « Πολλὲς φορὲς ἔχω τονίσει, ὅτι οι Ἀλβανοὶ φέρονται μὲ ἰταμότητα καὶ θρασύτητα ἀπέναντι στὴν Ἑλλάδα. Κι’ αὐτὸ τὸ ἀποδείκνυαν ἀλλεπάλληλα γεγονότα, ποὺ ἀφοροῦσαν στὴν Ἑλληνικὴ Ἐθνικὴ Κοινότητα τῆς Βορείου Ἠπείρου. Τώρα, ὅμως, ὅπως ἔγραψε μὲ πηχυαίους πρωτοσέλιδους τίτλους ἡμερήσια γιαννιώτικη ἐφημερίδα, ἔγκυρη καὶ μὲ εὐρύτατη κυκλοφορία (Τετάρτη, 20 Μαΐου 2015), «κάθε ὅριο ἔχει ξεπεράσει τὸ θράσος τῆς ἀλβανικῆς πλευρᾶς πρὸς τὴν Ἑλλάδα, ἀφοῦ μετὰ τὸ θέμα μὲ τὴν ὑφαλοκρηπῖδα ποὺ ... ἐπινόησε, ἀντιδρῶντας οὐσιαστικὰ στὶς ἔρευνες ποὺ θὰ κάνει ἡ Χώρα μας γιὰ ὑδρογονάνθρακες στὸ Ἰόνιο, τὰ Τίρανα, μέσῳ διαβήματος, ζήτησαν καὶ τοὺς χάρτες χερσαίων ἐρευνῶν γιὰ ὑδρογονάνθρακες, ποὺ θὰ γίνουν στὴν Ἤπειρο, ἐγείροντας ἐπὶ τῆς οὐσίας θέμα συνόρων».

            Ναί !  «ΘΕΜΑ  ΣΥΝΟΡΩΝ  ΕΓΕΙΡΕΙ  Η  ΑΛΒΑΝΙΑ ! ». Διότι δὲν ἔχει ἐγκαταλείψει ποτὲ τὰ σχέδιά της γιὰ τὴν δημιουργία τῆς ... «Μεγάλης Ἀλβανίας». Καὶ ξεχνάει, ὅτι καὶ τὰ σημερινὰ σύνορά της, πρὸς Νότον τοὐλάχιστον, προέρχονται ἀπὸ τὴν κλοπὴ τῶν Ἑλληνικῶν ἐδαφῶν τῆς Βορείου Ἠπείρου μὲ τὴν βοήθεια κυρίως τῆς Ἰταλίας τὸ 1914. Αὐτὴ ἡ συμπεριφορὰ ἀποτελεῖ καὶ θρασύτητα καὶ ντροπή, ἀφοῦ χάρη στὴν Ἑλλάδα μπόρεσε ἡ Ἀλβανία - μετὰ τὴν πτώση τοῦ ἀθεϊστικοῦ κομμουνιστικοῦ καθεστῶτος - νὰ σταθῇ στὰ πόδια της οἰκονομικῶς. Ἡ ἀχαριστία εἶναι ἴδιο τῶν μικρῶν ἀνθρώπων καὶ τῶν ἀνέντιμων κρατῶν.

            Ἕνα ἀκόμη πρόσφατο δεῖγμα τῆς ἀλβανικῆς ἀχαριστίας, ἀλλὰ καὶ τῆς ἀνθελληνικῆς πολιτικῆς της εἶναι, ὅτι τὸ Σοσιαλιστικὸ κόμμα τοῦ πρωθυπουργοῦ Ἔντι Ράμα τοποθέτησε στὴ θέση τοῦ τρίτου ἀντιπροέδρου τῆς ἀλβανικῆς Βουλῆς τὸν Σπετὶμ Ἰντρίζι, ποὺ εἶναι πρόεδρος τοῦ ἐθνικιστικοῦ κόμματος τῶν Τσάμηδων. Ὁ ὁποῖος, μάλιστα, ἐδήλωσε, ὅτι ἀμέσως μετὰ τὴν ἀνάληψη τῶν καθηκόντων του θὰ λυθῆ καὶ τὸ ζήτημα «τῶν ἐδαφικῶν διεκδικήσεων στὴν Ἑλλάδα», ποὺ προβάλλουν οἱ Τσάμηδες. Κι’ ἀκόμη, ὅτι εὐελπιστεῖ μελλοντικὰ νὰ ὑπάρχῃ ἐκπρόσωπος τοῦ Τσάμικου Κόμματος καὶ στὴν ... Ἑλληνικὴ Βουλή !!!  Αὐτὸς ὁ διορισμὸς προκάλεσε τὴν παραίτηση ἀπὸ τὴν θέση τοῦ ἀντιπροέδρου τῆς ἀλβανικῆς Βουλῆς τοῦ κ. Βαγγέλη Ντοῦλε, ὁ ὁποῖος, εἶναι πρόεδρος τοῦ Ἑλληνικοῦ Βορειοηπειρωτικοῦ Κόμματος «Ἕνωση Ἀνθρωπίνων Δικαιωμάτων (ΚΕΑΔ)».

            Ἐνῷ, ὅμως, οἱ ἐξελίξεις στὴν γείτονα εἶναι ραγδαῖες, ἡ Ἑλληνικὴ Κυβέρνηση παρακολουθεῖ ἀμήχανη τὶς κινήσεις τῶν Ἀλβανῶν, καὶ τοὺς κινδύνους τῆς Βορειοηπειρωτικῆς Κοινότητος ἰδιαίτερα, ἀπὸ τοὺς ἐγκληματίες «Τσάμηδες», τοὺς ὁποίους ἡ Ἀλβανία φανερὰ πλέον ὑποκινεῖ σὲ ἀνθελληνισμό.

            Ἐκφράζοντας γιὰ μία ἀκόμη φορὰ τὴν ἀγωνία μας, προσευχόμαστε καί, παράλληλα, φωνάζουμε δυνατὰ στὴν Κυβέρνηση καὶ σὲ ὅλο τὸν πολιτικὸ κόσμο : Κύριοι, ξυπνῆστε !  Ἡ Χώρα καὶ ἡ Βόρειος Ἤπειρος κινδυνεύουν τὰ ἔσχατα. Γιατί, ἄν συνεχίσετε νὰ ἀδιαφορῆτε, θὰ πληρώσουμε πολὺ ἀκριβὰ μιὰν - ὅ μὴ γένοιτο - ἐθνικὴ ταπείνωση καὶ καταστροφή ».

( Ἐκ τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως )

Ἐν Δελβινακίῳ τῇ 17ῃ Μαΐου 2015

 Ἀριθ. Πρωτ.  32

ΔΕΛΤΙΟ  ΤΥΠΟΥ

                Ὁ λόγος, γιὰ τὸ Βορειοηπειρωτικὸ ζήτημα, ποὺ, δυστυχῶς, ἐξακολουθεῖ νὰ παραμένῃ ἄλυτο. Ἄν καὶ ἡ Ἑλληνικὴ Πολιτεία (Κυβέρνηση καὶ Ἀντιπολίτευση) δείχνει νὰ κωφεύῃ καὶ νὰ ἀδιαφορῇ, ἐν τούτοις ἡ ἀκριτικὴ Μητρόπολή μας, γιὰ ἄλλη μιὰ φορά, ἔφερε στὴν ἐπιφάνεια τὸ φλέγον αὐτὸ Ἐθνικὸ Ζήτημα.

                Ἔτσι, τὴν Κυριακή, 17 Μαΐου 2015, στὸ ἀκριτικὸ καὶ ἡρωϊκὸ Δελβινάκι πραγματοποιήθηκαν οἱ προγραμματισμένες ἐκδηλώσεις, ὡς ἑξῆς : Τὸ πρωῒ τελέσθηκε ἀρχιερατικὴ Θεία Λειτουργία καὶ Μνημόσυνο γιὰ τοὺς πρωταγωνιστὲς καὶ τοὺς πεσόντες, γνωστοὺς καὶ ἀγνώστους, κατὰ τὸν Αὐτονομιακὸ Ἀγῶνα. Στὴ συνέχεια ἐψάλη τρισάγιο στὸν τάφο τοῦ Δρυϊνουπόλεως ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ, ἐνῷ ὁ Σεβ. Μητροπολίτης κ. ΑΝΔΡΕΑΣ ἐκφώνησε ἐπίκαιρη ὁμιλία. Τέλος, ἔγινε εἰρηνικὴ πορεία μέχρι τὸ Ἡρῶον τῆς κωμοπόλεως, ὅπου ἐψάλη τρισάγιο καὶ κατατέθηκε στεφάνι ἀπὸ τὸν Μητροπολίτη, ὅπως πρωτύτερα εἶχε κατατεθῆ καὶ στὸν τάφο τοῦ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ. Ἡ ὅλη ἐκδήλωση ἔκλεισε μὲ τὸν Ἐθνικὸ Ὕμνο.

                Ἐντυπωσιακὴ ἦταν ἡ συμμετοχὴ Ἑλλαδιτῶν καὶ Βορειοηπειρωτῶν, καθὼς καὶ διαφόρων Ὀργανώσεων μὲ ἐπὶ κεφαλῆς τὴν Σ.Φ.Ε.Β.Α. Ὅλοι οἱ συμμετασχόντες ἐνέκριναν, διὰ βοῆς, τὸ  ἀκόλουθο

Ψ Η Φ Ι Σ Μ Α

                1) Παρακαλοῦμε τὴν Κυβέρνηση καὶ τὴν Ἀντιπολίτευση νὰ ἀσχοληθοῦν, ἐπὶ τέλους, καὶ μὲ τὰ ἐθνικὰ θέματα, μάλιστα δὲ μὲ τὸ Βορειοηπειρωτικό.

                2) Χαιρετίζουμε μὲ χρηστὲς ἐλπίδες τὴν ἐκλογὴ τοῦ κ. Λεωνίδα Παππᾶ, ὡς νέου Προέδρου τῆς Ἐθνικῆς Βορειοηπειρωτικῆς Ὀργανώσεως «ΟΜΟΝΟΙΑ».

                3) Ζητοῦμε νὰ σταματήσῃ ἡ Ἀλβανία τὴν ἁρπαγή, μὲ διάφορα προσχήματα τῆς περιουσίας τῶν Βορειοηπειρωτῶν. Ὅπως ἐπίσης, νὰ σταματήσῃ τὴν νόθευση τοῦ ἐθνικοῦ φρονήματος τῆς Ἑλληνικῆς Μειονότητας μὲ τὴν ἀλλοίωση τοῦ ἐκλογικοῦ σώματος. Ἄς καταλάβουν, ἐπὶ τέλους, οἱ γείτονες, ὅτι ἡ Χειμάρρα εἶναι πέρα γιὰ πέρα Ἑλληνική.

                4) Συμμεριζόμαστε τὴν ἀγωνία τῶν χριστιανῶν τῆς Μέσης Ἀνατολῆς καὶ τῆς Ἀφρικῆς, γιὰ τὰ ἀπάνθρωπα ἐγκλήματα τῶν τζιχαντιστῶν, καὶ καλοῦμε τοὺς ἰσχυροὺς τῆς γῆς νὰ δραστηριοποιηθοῦν γιὰ νὰ σταματήσῃ ἡ περαιτέρω αἱματοχυσία, προτοῦ νὰ εἶναι ἀργά.

                5) Συμμετέχουμε στὸν πόνο τῶν κατοίκων, κυρίως τοῦ μακρυνοῦ Νεπάλ, ποὺ ἐπλήγησαν ἀπὸ τὸν τρομακτικὸ σεισμὸ τοῦ περασμένου μῆνα.   Τέλος,

                6) Ἀπευθύνουμε θερμότατη ἔκκληση πρὸς ὁλόκληρο τὸν πολιτικὸ κόσμο καὶ τὸν λαό μας γιὰ ἑνότητα καὶ ὁμοψυχία, ὥστε νὰ μπορέσῃ ἡ Πατρίδα μας νὰ βγῇ, μὲ τὴν βοήθεια τοῦ Θεοῦ, ἀπὸ τὶς πολὺ δύσκολες σημερινὲς περιστάσεις».

(Ἐκ τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως).

Ἐγκύκλιος 180η: "Αὐτονομιακὸς Ἀγώνας Βορείου Ἠπείρου - 101 χρόνια μετά (1914-2015)."

                                            

Ἐν Δελβινακίῳ τῇ 4ῃ Μαΐου 2015

Ἀριθ.  Πρωτ. 18 

ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ  180ή

ΘΕΜΑ:  Αὐτονομιακὸς Ἀγώνας Βορείου Ἠπείρου - 101 χρόνια μετά (1914-2015).

            Ἀγαπητοί μου Χριστιανοί, ΧΡΙΣΤΟΣ  ΑΝΕΣΤΗ !

-Α-

            Ὅταν στὶς 17 Μαΐου 1914 ὑπογραφόταν τὸ «Πρωτόκολλον τῆς Κερκύρας», ποὺ ὁπωσδήποτε ἐπικύρωνε τὸν Αὐτονομιακὸ Ἀγῶνα τῶν Βορειοηπειρωτῶν (17 Φεβρουαρίου 1914), κανεὶς δὲν μποροῦσε νὰ φανταστῇ, ὅτι αὐτὸ τὸ ἀνελεύθερο καθεστὼς τῆς Ἀλβανίας θὰ ἔφθανε καὶ θὰ ξεπερνοῦσε τὰ ἑκατὸ χρόνια.

            Βέβαια, μόνο οἱ Χειμαρριῶτες δὲν ἀναγνώρισαν τὸ «Πρωτόκολλο τῆς Κερκύρας», γιατὶ σύνθημά τους εἶχαν τὴν ἕνωση τῆς Βορείου Ἠπείρου μὲ τὴν Ἑλλάδα. Τελικά, οἱ Χειμαρριῶτες ἔχασαν καὶ τὴν ἐθνικότητά τους, τὸ 1946, ὅταν ἀρνήθηκαν νὰ ἀναγνωρίσουν τὸ κομμουνιστικὸ καθεστὼς τοῦ Ἐνβὲρ Χότζα. Κι’ ὄχι μόνοι οἱ Χειμαρριῶτες, ἀλλὰ καὶ ὅλοι οἱ Βορειοηπειρῶτες ἔχασαν τὰ πάντα, κυρίως δὲ τὴν ὀρθόδοξη χριστιανικὴ πίστη τους, ὅταν τὸν Νοέμβριο 1967 ἡ Ἀλβανία ἀνακηρύχθηκε ἐπίσημα σὰν τὸ πρῶτο ἄθεο κράτος στὸν κόσμο.

-Β-

            Καὶ σήμερα, ὅμως, παρ’ ὅτι κατέρρευσε τὸ κομμουνιστικὸ καθεστὼς καὶ γκρεμίστηκαν τὰ ἀπαίσια ἠλεκτροφόρα συρματοπλέγματα, ποὺ ἔζωναν ἀπ’ ἄκρη σ’ ἄκρη ὅλη τὴν Χώρα, τὰ πράγματα, μέσα, ἐλάχιστα ἔχουν βελτιωθῆ. Γιατὶ ἀπ’ τὴ μιὰ μεριὰ ὑπάρχει ὁ μισελληνισμὸς τῶν Ἀλβανῶν, ποὺ προβαίνει σὲ συχνὲς ἐκδηλώσεις κατατρομοκρατήσεως τῶν Βορειοηπειρωτῶν, ἐνῷ ἀπ’ τὴν ἄλλη βλέπουμε τὴν ἀπόλυτη ἀδιαφορία τῆς Ἑλληνικῆς Πολιτείας. Ἄν δὲ δὲν εἶχε γίνει ὁ τιτάνιος ἀγώνας τοῦ μεγάλου Προκατόχου μου , Μητροπολίτου Δρυϊνουπόλεως, Πωγωνιανῆς καὶ Κονίτσης κυροῦ ΣΕΒΑΣΤΙΑΝΟΥ, τὸ Βορειοηπειρωτικὸ θὰ ἦταν ἀκόμη θαμμένο στὰ χρονοντούλαπα τῆς Ἱστορίας. Μπορεῖ νὰ δείχνουμε ἐνδιαφέρον γιὰ ξένους λαούς, ποὺ βρίσκονται στὴν ἄλλη ἄκρη τοῦ κόσμου, ὅπως, γιὰ παράδειγμα, ἡ Βενεζουέλα, ἡ Ἀργεντινὴ κ.ἄ., τὸ κράτος μας, ὅμως, τὸ Βορειοηπειρωτικὸ τὸ ἔχει στὰ «ἀζήτητα»...

-Γ-

            Ἀλλὰ ἐμεῖς, δὲν θέλουμε καὶ δὲν μποροῦμε νὰ συμβιβασθοῦμε μὲ τὴν κυβερνητικὴ ἀδιαφορία, κι’ οὔτε νὰ ἀρνηθοῦμε τὸν ἀγῶνα τοῦ Ἱεράρχου ΣΕΒΑΣΤΙΑΝΟΥ γιὰ τὰ δίκαια καὶ τὰ δικαιώματα τῶν Ἑλλήνων Βορειοηπειρωτῶν. Ἀντίθετα, παλεύουμε μὲ ἀπολύτως νόμιμα μέσα, ὥστε  οἱ ἀδελφοί μας νὰ μὴ νοιώθουν ξεχασμένοι καὶ - τὸ χειρότερο - προδομένοι ἀπὸ τὴν Μητέρα Πατρίδα. Ἡ Σ.Φ.Ε.Β.Α. μὲ τὶς συχνὲς ἐπισκέψεις τῶν μελῶν της, συμμετέχει ἐνεργὰ στὶς γιορτές, καθὼς καὶ σὲ ἄλλες ἐκδηλώσεις τῶν ἐκεῖ Ἑλλήνων, ἐνῷ ἀκούει καὶ μᾶς μεταφέρει τὶς δυσκολίες καὶ τὰ ποικίλα προβλήματα τῶν Βορειοηπειρωτῶν, ποὺ δὲν εἶναι καὶ λίγα. Ἀγωνιζόμαστε γιὰ τὶς συντάξεις τοῦ Ο.Γ.Α., καὶ - γιὰ νὰ παραλείψουμε ἄλλα - καὶ γιὰ τὴν περισυλλογὴ τῶν ὀστῶν τῶν ἡρώων Ἑλλήνων ἀξιωματικῶν καὶ Ὁπλιτῶν, ποὺ ἔπεσαν ὑπὲρ Πίστεως καὶ Πατρίδος, πολεμῶντας τὸν (τότε) Ἰταλικὸ Φασισμό.

-Δ-

            Ἡ ἀκριτικὴ Μητρόπολή μας συμμετέχει ὁλόψυχα στὸν ἀγῶνα τῶν Βορειοηπειρωτῶν, ἀθόρυβα ἀλλὰ δυναμικά. Ἔτσι, λοιπόν, καὶ φέτος θὰ πραγματοποιηθῇ, Θεοῦ θέλοντος, ἡ καθιερωμένη ἐκδήλωση στὸ ἡρωϊκὸ Δελβινάκι, τὴν Κυριακή, 17η Μαΐου 2015. Τὸ πρωῒ θὰ τελεσθῇ ἀρχιερατικὴ Θεία Λειτουργία καὶ τὸ ἱερὸ μνημόσυνο τῶν πρωτεργατῶν καὶ τῶν πεσόντων στὸν Αὐτονομιακὸ Ἀγῶνα. Κατόπιν θὰ ψαλῇ τρισάγιο ἐπὶ τοῦ τάφου τοῦ Μητροπολίτου Δρυϊνουπόλεως ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ, μετὰ δὲ θὰ ἐπακολουθήσῃ ἡ σχετικὴ ὁμιλία τοῦ Σεβ. Μητροπολίτου Δρυϊνουπόλεως, Πωγωνιανῆς καὶ Κονίτσης κ. ΑΝΔΡΕΟΥ, ἐνῷ ἡ ὅλη ἐκδήλωση θὰ κλείσῃ μὲ τὴν εἰρηνικὴ πορεία  μέχρι τὸ Ἡρῶο τῆς κωμοπόλεως, ὅπου, μετὰ τὸ τρισάγιο ὑπὲρ τῶν κατὰ καιροὺς πεσόντων, θὰ κατατεθῇ ἀπὸ τὸν Μητροπολίτη στέφανος, θὰ ψαλῇ ὁ Ἐθνικὸς Ὕμνος καὶ θὰ ἀναγνωσθῇ πρὸς ἔγκριση τὸ Ψήφισμα.

            Ἡ παρουσία ὅλων εἶναι ἀπολύτως ἀπαραίτητη. Θὰ σᾶς περιμένω ὅλους.  

Διάπυρος εὐχέτης ἐν Χριστῷ Ἀναστάντι

Ο   ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ

+  Ὁ Δρυϊνουπόλεως, Πωγωνιανῆς καὶ Κονίτσης  Α Ν Δ Ρ Ε Α Σ

ΘΕΜΑ: Ὀ Ἀναστημένος Χριστὸς εἶναι ὁ Αἰώνιος Νικητής.

Ἅγιον Πάσχα 2015

 Ἀριθ.  Πρωτ. 10

ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ  179η

ΘΕΜΑ:  Ὀ Ἀναστημένος Χριστὸς εἶναι ὁ Αἰώνιος Νικητής.

            Ἀγαπητοί μου Χριστιανοί, ΧΡΙΣΤΟΣ  ΑΝΕΣΤΗ !

-Α-

            Ὁλόκληρος ὁ Ὀρθόδοξος Χριστιανικὸς κόσμος γιορτάζει τὸ μοναδικὸ καὶ τὸ πιὸ μεγάλο γεγονὸς στὴν παγκόσμια Ἱστορία : Τὴν Ἀνάσταση τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ Χριστοῦ, ὁ Ὁποῖος διεκήρυξε, ὅτι «ἐγὼ εἰμι ὁ πρῶτος καὶ ὁ ἔσχατος καὶ ὁ ζῶν, καὶ ἐγενόμην νεκρός, καὶ ἰδοὺ ζῶν εἰμι εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων, καὶ ἔχω τὰς κλεῖς τοῦ θανάτου καὶ τοῦ ἅδου» (Ἀποκ. α΄ 17-18). Δηλαδή, ἐγὼ εἶμαι ὁ πρῶτος, διότι ὑπάρχω προαιωνίως, καὶ ὁ ἔσχατος, διότι θὰ ὑπάρχω πάντοτε. Εἶμαι ἀκόμη ἐκεῖνος ποὺ ζῇ πάντοτε κι’ ἔχει τὴ ζωὴ ἀπὸ τὸν ἑαυτό του. Καὶ ἔγινα νεκρός, πεθαίνοντας γιὰ τὴν σωτηρία τῶν ἀνθρώπων. Καὶ ἔχω στὰ χέρια μου τὰ κλειδιὰ τοῦ θανάτου καὶ τοῦ Ἅδη. Διότι μὲ τὸν θάνατό μου κατέλυσα τὸν θάνατο καὶ ἀπέκτησα ἐξουσία καὶ στὸν Ἅδη. Γι’ αὐτό, καὶ ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνός, ὁ συνθέτης τοῦ περίφημου κανόνος τοῦ Πάσχα, σημειώνει σ’ ἕνα τροπάριο : «Θανάτου ἑορτάζομεν νέκρωσιν, Ἅδου τὴν καθαίρεσιν, ἄλλης βιοτῆς, τῆς αἰωνίου, ἀπαρχήν, καὶ σκιρτῶντες ὑμνοῦμεν τὸν αἴτιον, τὸν μόνον εὐλογητὸν τῶν πατέρων Θεὸν καὶ ὑπερένδοξον».

-Β-

            Ναί, ἀδελφοί ! Ἡ δύναμη τοῦ Ἀναστάντος Ἰησοῦ Χριστοῦ εἶναι ἀκατανίκητη. Αἰῶνες τώρα, ἔχει χυθῆ καὶ συνεχίζει νὰ χύνεται ἄφθονο τὸ μελάνι τῶν ἀρνητῶν καὶ διωκτῶν τοῦ χριστιανισμοῦ. Κάποιοι ἀπὸ αὐτοὺς εἶπαν, ὅτι τὸ σῶμα τοῦ Ἰησοῦ τὸ ἔκλεψαν οἱ Ἀπόστολοι, ἄλλοι ἰσχυρίσθηκαν ὅτι ὁ Κύριος ἐλιποθύμησε στὸν Σταυρό, κι’ ὅτι στὸν τάφο συνῆλθε. Καὶ ὡρισμένοι, ἄλλα, ποὺ θὰ μποροῦσε νὰ πῇ κανεὶς πὼς ἀγγίζουν τὸ ὅρια τῆς φαιδρότητας καὶ τοῦ γελοίου, ὅπως ἡ θεωρία ὅτι τὸ Σῶμα ἀφαιρέθηκε ἀπὸ τὸν τάφο καὶ τὸ ἔθαψαν κάτω ἀπὸ ἕνα ρυάκι, τοῦ ὁποίου εἶχαν στρέψει τὴν ροὴ τοῦ νεροῦ προηγουμένως καὶ μετὰ τὴν ταφὴ τὸ ξανάφεραν καὶ πάλι στὴν κανονική του κοίτη, ὥστε νὰ μὴ μπορῇ νὰ βρεθῇ ὁ νέος... τάφος !

-Γ-

            Ἀλλὰ ὅσο κι’  ἄν «δούλεψε» ἡ ἀχαλίνωτη φαντασία καὶ ἡ ἀπιστία τῶν διαφόρων κατὰ καιροὺς ἀρνητῶν, ἡ Ἀνάσταση εἶναι τὸ θαῦμα τῶν θαυμάτων. Καὶ ὁ Χριστὸς εἶναι ὁ Νικητὴς καὶ Θριαμβευτής, ὄχι μόνο ἐναντίον τοῦ Θανάτου καὶ τοῦ Ἅδου, ἀλλὰ καὶ ὁ αἰώνιος Νικητὴς ὅλων ἐκείνων τῶν ἀπίστων, ποὺ μὲ μανία ἐπολέμησαν τὸ ὑπερφυὲς γεγονὸς τῆς Ἀναστάσεως. Ἀπὸ τὸν Ἰουλιανὸ τὸν Παραβάτη, ποὺ εἶπε πεθαίνοντας «νενίκηκάς με, Ναζωραῖε», μέχρι τὸν διαβόητο ἀρνητὴ τοῦ δέκατου ἔνατου αἰῶνα Ἐρνέστο Ρενάν, πού, τελικά, δὲν δυσκολεύτηκε νὰ διακηρύξῃ, ὅτι ὁ Ἰησοῦς «μένει διὰ τὴν ἀνθρωπότητα ἀνεξάντλητος πηγὴ ἠθικῶν ἀναγεννήσεων» · καὶ ἀπὸ τὴν θαυμαστὴ ἀναγέννηση τῆς χριστιανικῆς Πίστεως, ἔπειτα ἀπὸ ἑβδομήντα χρόνια πρωτοφανῶν σὲ σκληρότητα διωγμῶν στὴν ἄλλοτε Σοβιετικὴ Ἕνωση, σ’ ὁλόκληρο σχεδὸν τὸν εἰκοστὸ αἰῶνα · ἀλλὰ καὶ τοὺς θλιβεροὺς «τζιχαντιστὲς» τοῦ εἰκοστοῦ πρώτου αἰῶνα, τοῦ αἰῶνα μας δηλαδή, ποὺ κυριολεκτικὰ σφάζουν τοὺς χριστιανούς, στὴν Μέση Ἀνατολὴ καὶ στὴν Ἀφρική, καὶ μὲ θρασύτητα καὶ κομπασμὸ δείχνουν τὶς ἀπάνθρωπες πράξεις τους, διὰ μέσου τῆς τηλεοράσεως, σ’ ὁλόκληρο τὸν κόσμο, «χωρὶς περίσκεψιν, χωρὶς αἰδῶ», ὅπως λέει κι’ ὁ ποιητής.

-Δ-

            Σὲ ὅλους αὐτούς, τοὺς παλαιότερους καὶ τοὺς σύγχρονους πολέμιους τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Χριστοῦ, θὰ μπορούσαμε νὰ ἐπαναλάβουμε τὸν στίχο ἀπὸ τὸν ὑπέροχο κανόνα τοῦ Μεγάλου Σαββάτου : «Μάτην φυλάττεις τὸν τάφον, κουστωδία · οὐ γὰρ καθέξει τύμβος αὐτοζωΐαν». Μάταια κοπιάζετε, μάταια πασχίζετε ν’ ἀποδείξετε μῦθο τὴν Ἀνάσταση. Ὁ Χριστὸς εἶναι ὁ αἰώνιος Νικητής. Κι’ ὅταν Ἐκεῖνος θὰ ἐπανέλθῃ στὴν γῆ, κατὰ τὴν Δευτέραν Παρουσίαν Του, ὄχι βέβαια καθηλωμένος στὸν Σταυρό, ἀλλὰ καθισμένος σὲ θρόνο δόξας, Κριτὴς ζώντων καὶ νεκρῶν, τότε καὶ σεῖς καὶ μεῖς κι’ ὁλόκληρη ἡ ἀνθρωπότητα θὰ Τὸν ἀναγνωρίσῃ σὰν τροπαιοῦχο καὶ Νικητή, Καὶ «πᾶν γόνυ κάμψῃ ἐπουρανίων καὶ ἐπιγείων καὶ καταχθονίων, καὶ πᾶσα γλῶσσα ἐξομολογήσηται ὅτι Κύριος Ἰησοῦς Χριστὸς εἰς δόξαν Θεοῦ Πατρός» (Φιλιπ. β΄ 10-11), Γι’ αὐτό, ἀδελφοί, θάρρος, γιατὶ ὁ Χριστὸς «ἐξῆλθε νικῶν καὶ ἵνα νικήσῃ» (Ἀποκ. στ΄ 2). «Χαίρετε ἐν Κυρίῳ πάντοτε · πάλιν ἐρῷ, χαίρετε» (Φιλιπ. δ΄ 4). Ἀδελφοί, ΧΡΙΣΤΟΣ  ΑΝΕΣΤΗ - ΑΛΗΘΩΣ  ΑΝΕΣΤΗ !   

Διάπυρος εὐχέτης ἐν Χριστῷ Ἀναστάντι

Ο   ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ

+  Ὁ Δρυϊνουπόλεως, Πωγωνιανῆς καὶ Κονίτσης  Α Ν Δ Ρ Ε Α Σ

25η Μαρτίου : Δυὸ γιορτὲς ὁρόσημα γιὰ τὴν Ἐκκλησία καὶ τὸ Ἔθνος

Ἐν Δελβινακίῳ τῇ 9ῃ Φεβρουαρίου 2015

 Ἀριθ.  Πρωτ. 9

ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ  178η

ΘΕΜΑ:  25^η Μαρτίου : Δυὸ γιορτὲς ὁρόσημα γιὰ τὴν Ἐκκλησία καὶ τὸ Ἔθνος

            Ἀγαπητοί μου Χριστιανοί,

-Α-

            Ἡ 25^η Μαρτίου εἶναι μεγάλος σταθμὸς γιὰ τὴν Ἐκκλησία καὶ τὸ Ἔθνος. Εἶναι δυὸ γιορτές, ποὺ ὁ ὀρθόδοξος χριστιανικὸς λαός μας τὶς θεωρεῖ ἄρρηκτα συνδεδεμένες. Γιατὶ ἡ μιὰ σηματοδοτεῖ τὴν σωτηρία μας. Καὶ ἡ ἄλλη, τὴν ἀπαρχὴ τῆς λυτρώσεως τῆς Ἑλληνικῆς μας Πατρίδος ἀπὸ τὸν ἀπάνθρωπο τουρκικὸ ζυγό.

            Πράγματι !  Ὅταν ὁ Ἀρχάγγελος Γαβριὴλ ἔφερε τὸ «εὐαγγέλιο», δηλαδὴ τὸ εὐχάριστο μήνυμα στὴν Παρθένο Μαριάμ, ποὺ κατοικοῦσε στὴν Ναζαρέτ, ὅτι θὰ γινόταν ἡ μητέρα τοῦ Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ, πρόσθεσε κι’ αὐτὰ τὰ λόγια :  «Οὗτος ἔσται μέγας καὶ υἱὸς ὑψίστου κληθήσεται, καὶ δώσει αὐτῷ Κύριος ὁ Θεὸς τὸν θρόνον Δαυῒδ τοῦ πατρὸς αὐτοῦ, καὶ βασιλεύσει ἐπὶ τὸν οἶκον Ἰακὼβ εἰς τοὺς αἰῶνας, καὶ τῆς βασιλείας αὐτοῦ οὐκ ἔσται τέλος" (Λουκᾶ α΄ 32-33). "Αὐτὸς σώσει τὸν λαὸν αὐτοῦ ἀπὸ τῶν ἁμαρτιῶν αὐτῶν" (Ματθ. α΄ 21). Αὐτὸς θὰ σώσῃ ἀπὸ τὶς ἁμαρτίες του τὸν κόσμο, ὁ ὁποῖος θὰ Τὸν πιστέψῃ ὡς Σωτῆρα καὶ θὰ γίνῃ μὲ τὴν πίστη αὐτὴ ὁ πραγματικὸς λαός Του.

-Β-

            Ἡ Παναγία μας, τὸ ἔργο τῆς σωτηρίας ποὺ θὰ ἔφερνε ὁ Μεσσίας στὴν ἀνθρωπότητα, τὸ περιγράφει περίφημα στὴν Ὠδὴ ποὺ εἶπε μετὰ τὴν συνάντησή της μὲ τὴν συγγενῆ της τὴν Ἐλισάβετ, τὴν μητέρα τοῦ Προδρόμου : Ὁ Θεὸς πάντοτε, καὶ στὸ παρελθόν, ἀλλὰ πρὸ παντὸς τώρα, μὲ τὴν ἀποστολὴ τοῦ Μεσσία, ἔκανε ἔργα ἰσχυρὰ καὶ δυνατὰ μὲ τὸ παντοδύναμο χέρι Του (...). Ἔδωσε ἄφθονες τὶς πνευματικὲς δωρεὲς τῆς σωτηρίας σ'  ὅσους τὶς πόθησαν πολύ. Ἀντίθετα ὅμως ἀποδίωξε μὲ ἀδειανὰ χέρια ἀνθρώπους ποὺ εἶχαν ὑλικὰ πλούτη, καθὼς κι' ἐκείνους ποὺ εἶχαν τὴν ἰδέα ὅτι κατέχουν τὸν θησαυρὸ τῆς ἀρετῆς. (Λουκᾶ α΄ 51-53).

            Ἄς ἔχῃ δόξαν ὁ Ἅγιος Θεὸς ποὺ δὲν μᾶς ξέχασε, ἀλλὰ μᾶς θυμήθηκε καὶ θέλησε νὰ μᾶς προφυλάξῃ καὶ νὰ μᾶς σώσῃ ἀπὸ τὰ πλοκάμια τῆς ποικιλόμορφης ἁμαρτίας. Φτάνει μόνο, αὐτὸ νὰ μὴν τὸ ξεχνᾶμε ποτέ.

-Γ-

            Ἀλλὰ ἡ Ὑπεραγία Θεοτόκος εἶπε στὴν περίφημη ὠδή Της καὶ τοῦτον τὸν προφητικὸ λόγο :   Ὁ Θεὸς "καθεῖλε δυνάστας ἀπὸ θρόνων καὶ ὕψωσε ταπεινούς"  (Λουκᾶ α΄ 52). Δηλαδή, ἔριξε κάτω ἀπὸ τοὺς θρόνους τους ἄρχοντες κραταιοὺς καὶ δυνατούς, καὶ ἀνύψωσε ταπεινοὺς καὶ περιφρονημένους. Κι' αὐτό, ἀκριβῶς ἔγινε στὶς 25 Μαρτίου 1821. Στὴν Μονὴ τῆς Ἁγίας Λαύρας, ὅταν ὑψώθηκε τὸ Λάβαρο τῆς Ἐπαναστάσεως, οἱ Ἕλληνες, μὲ μιὰ φωνὴ καὶ μὲ μιὰ καρδιὰ εἶπαν "ἐλευθερία ἤ θάνατος". Ἀπὸ τὴν ἄσχημη ζωὴ τῆς δουλείας προτιμότερος εἶναι ὁ θάνατος  γιὰ τὴν ἀπελευθέρωση τῆς Πατρίδος μας ἀπὸ τὴν δουλεία τετρακοσίων ἐτῶν κάτω ἀπὸ τὸν τουρκικὸ ζυγό. Γιὰ τὴν Ὀρθόδοξη Πίστη καὶ γιὰ τὴν Ἑλλάδα ἄρχιζε ὁ ἀγώνας ἐκεῖνος, ὅπως ἀργότερα τὸ διεκήρυξε ὁ Θεόδωρος Κολοκοτρώνης πρὸς τοὺς μαθητὲς τῶν Ἀθηνῶν, στὴ Πνύκα  : "Ὅταν ἐπιάσαμε τὰ ὅπλα εἴπαμε πρῶτα ὑπὲρ Πίστεως κι' ὕστερα ὑπὲρ Πατρίδος".

-Δ-

            Ἦταν βέβαια, ἄνισος ἐκεῖνος ὁ ἀγώνας. Γιατὶ μιὰ χούφτα Ἕλληνες τὰ ἔβαλαν μὲ τὴν πανίσχυρη τουρκικὴ αὐτοκρατορία. Ὅμως, στὸ τέλος, παρὰ τὶς ἀδυναμίες καὶ τὰ ἐλαττώματά τους καὶ τὸν διχασμό – τὸν αἰώνιο ἐχθρὸ τῆς φυλῆς μας - ἐνίκησαν καὶ δημιούργησαν τὴν νέα Ἑλλάδα βγαλμένη ἀπὸ τὰ ἱερὰ κόκκαλα τῶν ἀγωνιστῶν. Σ’ ὅσους ἀποροῦν πῶς ἔγινε αὐτὸ τὸ θαῦμα, ἡ ἀπάντηση εἶναι μία καὶ μοναδική : Ὁ Θεὸς «καθεῖλε δυνάστας ἀπὸ θρόνων καὶ ὕψωσε ταπεινούς». Ὁ Θεὸς ἔδωσε τὴν δύναμη στοὺς ραγιάδες νὰ παλαίψουν καὶ στὸ τέλος νὰ νικήσουν, ὅπως καὶ ἡ Παναγία μας, ποὺ εἶχε γίνει, γιὰ μιὰ ἀκόμη φορά, ἡ Ὑπέρμαχος τοῦ Ἔθνους μας Στρατηγός. Εἶναι χαρακτηριστικὴ ἡ προσευχὴ τοῦ Γέρου τοῦ Μοριᾶ στὸ ἐξωκκλήσι τῆς Παναγίας, στὸ Χρυσοβίτσι, ὅταν τὰ πράγματα εἶχαν πολὺ δυσκολέψει καὶ φαινόταν σχεδὸν ἀδύνατη ἡ ἅλωση τῆς Τριπολιτσᾶς : «Παναγία μου, βοήθησε καὶ τούτη τὴ φορὰ τοὺς Ἕλληνες νὰ ψυχωθοῦνε». Κι’ Ἐκείνη, πράγματι, τοὺς βοήθησε, τοὺς ἐμψύχωσε, καὶ σὲ λίγο ἡ τότε πρωτεύουσα τῆς Πελοποννήσου βρισκόταν στὰ χέρια τῶν ἐπαναστατημένων Ἑλλήνων.

-Ε-

            Αὐτὲς τὶς δυὸ γιορτὲς γιορτάζουμε σήμερα, ἀδελφοί μου. Καὶ πρέπει, στοὺς δύσκολους καιροὺς ποὺ περνᾶμε, νὰ φροντίζουμε ἀδιάκοπα νὰ ἀνανεώνουμε τὴν ἀγάπη μας πρὸς τὸν Χριστὸ καὶ τὴν Ἑλλάδα. Σὲ καιρούς, ποὺ ἄλλοι ἀρνοῦνται ἐπίσημα τὴν χριστιανική τους ἰδιότητα, κι’ ἄλλοι ὑπονομεύουν τὴν Ἑλληνική μας Πατρίδα, ἄς μένουμε σταθεροὶ καὶ ἀμετακίνητοι σὲ ὅσα μᾶς παρέδωσαν μὲ τόσες θυσίες οἰ πατέρες μας, ἀλλὰ καὶ στὴν σωτηρία ποὺ μᾶς χάρισε ὁ Κύριος. Κι’ ἄς μὴ ξεχνᾶμε, ὅτι ἔχουμε ἐθνικὰ θέματα ἀνοιχτά : Βόρειος Ἤπειρος, Κύπρος, Θράκη, Αἰγαῖο, μᾶς θέλουν ἄγρυπνους στὶς ἐπάλξεις τοῦ χρέους. Οἱ καιροὶ οὐ μενετοί.

            Χρόνια πολλά, ἅγια, εὐλογημένα, ἀγωνιστικά.      

Διάπυρος πρὸς Χριστὸν εὐχέτης

Ο   ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ

+  Ὁ Δρυϊνουπόλεως, Πωγωνιανῆς καὶ Κονίτσης  Α Ν Δ Ρ Ε Α Σ  

Χριστουγεννιάτικη Ἐγκύκλιος Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Δρυϊνουπόλεως, Πωγωνιανῆς καὶ Κονίτσης κ.κ. Ἀνδρέου

Νύκτα  Χριστουγέννων 2014

Ἐν τῷ Ἱερῷ Ἐπισκοπείῳ

Ἀριθ.  Πρωτ. 107

ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ   177ῃ

ΘΕΜΑ: «Δεῦτε ἴδωμεν, πιστοί, ποῦ ἐγεννήθη ὁ Χριστός...».

            Ἀγαπητοί μου Χριστιανοί,

-Α-

            Ἡ Ἁγία μας Ἐκκλησία γιορτάζει καὶ πανηγυρίζει τὴν Γέννηση τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ. Καὶ διὰ τοῦ ἱεροῦ ὑμνογράφου μᾶς καλεῖ νὰ πᾶμε καὶ νὰ δοῦμε ποῦ ἐγεννήθη ὁ Χριστός. Μὲ ὅλα δὲ τὰ τροπάρια καὶ τὰ ἀναγνώσματα τῆς θαυμάσιας Χριστουγεννιάτικης Ἀκολουθίας γίνεται φανερό, ὅτι «ὡς γέγραπται, Χριστὸς ἐτέχθη ἐκ τῆς Παρθένου ἐν Βηθλεὲμ τῆς Ἰουδαίας». Οἱ ἱεροὶ Εὐαγγελιστὲς Ματθαῖος καὶ Λουκᾶς μᾶς παρουσιάζουν μὲ πολλὴ ἁπλότητα ἀρκετὰ ἀπὸ τὰ περιστατικὰ τῆς Γεννήσεως.

            Ἔτσι, ὁ ἱερὸς Ματθαῖος μᾶς πληροφορεῖ γιὰ τοὺς δισταγμοὺς τοῦ μνήστορος  Ἰωσήφ, ὅταν ἀντελήφθη ὅτι ἡ Παρθένος Μαριὰμ ἦταν ἔγκυος. Ὅμως ὁ Θεός, ποὺ ἐγνώριζε τὴν ταπείνωση καὶ τὴν ἀγαθὴ προαίρεση τοῦ ἀνδρός, τοῦ ἔδωσε ἐντολὴ ὄχι μόνο νὰ μὴ τὴν διώξη κρυφά, ὅπως σχεδίαζε, γιὰ νὰ μὴ τὴν διαπομπεύσῃ, ἀλλὰ τοῦ εἶπε, διὰ τοῦ ἀγγέλου, «κατ’ ὄναρ», «μὴ φοβηθῇς παραλαβεῖν Μαριὰμ τὴν γυναῖκά σου · τὸ γὰρ ἐν αὐτῇ γεννηθὲν ἐκ Πνεύματός ἐστιν Ἁγίου · τέξεται δὲ υἱὸν καὶ καλέσεις τὸ ὄνομα αὐτοῦ Ἰησοῦν · αὐτὸς γὰρ σώσει τὸν λαὸν αὐτοῦ ἀπὸ τῶν ἁμαρτιῶν αὐτῶν» (Ματθ. α΄ 19-21). Τὸ παιδί, δηλαδή, ποὺ κυοφορεῖ ἡ Μαριὰμ συνελήφθη μὲ τὴν ἐπενέργεια τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Κι’ ὅταν γεννηθῇ θὰ τὸ ὀνομάσῃς Ἰησοῦν - λέξη ἑβραϊκὴ ποὺ ὅταν μεταφρασθῇ στὰ Ἑλληνικὰ σημαίνει αὐτὸν ποὺ σώζει ἀπὸ τὴν ἁμαρτία τοὺς ἀνθρώπους.

-Β-

            Ὁ ἱερὸς Λουκᾶς μᾶς ἱστορεῖ τὰ περιστατικὰ τῆς Γεννήσεως : Ὁ αὐτοκράτορας τῆς Ρώμης Ὀκταβιανὸς Αὔγουστος ἐξέδωσε διάταγμα, ποὺ ὑποχρέωνε ὅλους τοὺς κατοίκους τῆς ἀπέραντης Ρωμαϊκῆς Αὐτοκρατορίας νὰ ἀπογραφοῦν, ἀλλὰ ὁ καθένας στὴν ἰδιαίτερη πατρίδα του. Ἔτσι καὶ ὁ Ἰωσὴφ ξεκίνησε ἀπὸ τὴν Ναζαρέτ, ὅπου διέμενε, γιὰ τὴν Βηθλεὲμ, «διὰ τὸ εἶναι αὐτὸν ἐξ οἴκου καὶ πατριᾶς Δαυΐδ» (Λουκᾶ β΄ 1-4). Μαζί του ἐπῆρε καὶ τὴν Μαριάμ, ποὺ ἦταν ἑτοιμόγεννη. Ἀλλά, ὅταν μετὰ ἀπὸ ἀρκετὰ κοπιαστικὸ ταξίδι φθάσανε στὴν Βηθλεέμ, «οὐκ ἦν αὐτοῖς τόπος ἐν τῷ καταλύματι», δὲν βρέθηκε οὔτε μιὰ μικρὴ γωνιὰ στὸ πανδοχεῖο, ὥστε ἀναγκάστηκαν νὰ καταφύγουν στὸ σπήλαιο, ὅπου σταβλίζονταν τὰ ζῶα, μέσα στὴν βρωμιὰ καὶ τὶς ἄσχημες ἀναθυμιάσεις. Ἐκεῖ ἀκριβῶς ἡ Μαριὰμ «ἔτεκε τὸν υἱὸν αὐτῆς τὸν πρωτότοκον..., καὶ ἀνέκλινεν αὐτὸν ἐν τῇ φάτνῃ» (Λουκᾶ β΄ 5-7). Τὸ παχνὶ τῶν ἀλόγων ζώων, αὐτὸ ἦταν τὸ κρεββατάκι τοῦ μικροῦ Ἰησοῦ !

-Γ-

            Στὴν συνέχει ὁ Λουκᾶς μᾶς περιγράφει τὴν ἐμφάνιση τῆς οὐράνιας στρατιᾶς  τῶν ἁγίων Ἀγγέλων, ποὺ ἔψαλλαν «δόξα ἐν ὑψίστοις Θεῷ καὶ ἐπὶ γῆς εἰρήνη, ἐν ἀνθρώποις εὐδοκία», ἐνῷ ἕνας ἀπὸ αὐτοὺς ἔφερε στοὺς τσοπάνηδες ποὺ φύλαγαν τὴν νύχτα  τὰ πρόβατά τους, τὸ μήνυμα «ὅτι ἐτέχθη ὑμῖν σήμερον σωτήρ, ὅς ἐστι Χριστὸς Κύριος, ἐν πόλει Δαυΐδ». Τοὺς εἶπε ἀκόμη ὅτι δὲν θὰ τὸν ἀναζητήσουν στὰ βασιλικὰ ἀνάκτορα οὔτε στὰ πολυτελῆ σπίτια τῶν πλουσίων, ἀλλὰ μέσα στὸν στάβλο «εὑρήσετε βρέφος ἐσπαργανωμένον, κείμενον ἐν φάτνῃ». Κι’ ἐκεῖνοι, ποὺ ἦσαν ἄνθρωποι ἁπλοῖ μέν, ἀλλὰ μὲ βαθειὰ πίστη, ἄφησαν τὰ πρόβατά τους «καὶ ἦλθον σπεύσαντες, καὶ ἀνεῦρον τὴν τε Μαριὰμ καὶ τὸν Ἰωσὴφ καὶ τὸ βρέφος κείμενον ἐν τῇ φάτνῃ». Προσκύνησαν οἱ ποιμένες «καὶ ὑπέστρεψαν δοξάζοντες καὶ αἰνοῦντες τὸν Θεὸν ἐπὶ πᾶσιν οἷς ἤκουσαν καὶ εἶδον καθὼς ἐλαλήθη πρὸς αὐτούς» (Λουκᾶ β΄ 8-20).

-Δ-

            Ἐξ  ἄλλου, ὁ εὐαγγελιστὴς Ματθαῖος ἐξιστορεῖ τὸν ἐρχομὸ ἀπὸ τὰ βάθη τῆς Ἀνατολῆς στὰ Ἱεροσόλυμα τῶν σοφῶν «Μάγων», δηλαδὴ Ἀστρονόμων ἐκείνου τοῦ καιροῦ, οἱ ὁποῖοι εἶχαν ὁδηγηθῆ ἐκεῖ ἀπὸ ἕνα πολὺ φωτεινὸ ἀστέρι, ποὺ τὸ θεώρησαν σὰν θεϊκὸ σημάδι ὅτι γεννήθηκε ὁ Λυτρωτής, ποὺ χρόνια καὶ χρόνια τὸν περίμεναν. Ὁ βασιληᾶς Ἡρώδης, ὁ πονηρὸς καὶ αἱμοβόρος ἐκεῖνος ἡγεμόνας, ζήτησε ἀπὸ τοὺς Μάγους, ὅταν θὰ ἐπιστρέφουν γιὰ τὴν πατρίδα τους νὰ περάσουν πάλι ἀπὸ τὰ Ἱεροσόλυμα γιὰ νὰ τὸν πληροφορήσουν ποῦ ἀκριβῶς βρισκόταν τὸ «παιδίον», ὥστε νὰ πάῃ νὰ τὸ προσκυνήσῃ κι’ αὐτός, μὲ ἀπώτερο σκοπὸ νὰ τὸ φονεύσῃ. Ἀλλὰ οἱ Μάγοι ἀφοῦ πῆγαν στὴν Βηθλεέμ, ὁδηγούμενοι πάντοτε ἀπὸ τὸ ἀστέρι, προσκύνησαν τὸν Ἰησοῦν προσφέροντάς Του τὰ δῶρα τους «χρυσὸν καὶ λίβανον καὶ σμύρναν» (Ματθ. β΄ 1-11). Κατ’ ἐντολήν, ὅμως, τοῦ Θεοῦ ἐπέστρεψαν στὴν πατρίδα τους «δι’ ἄλλης ὁδοῦ». Ὁ δὲ Ἰωσήφ κατ’ ἐντολὴν τοῦ ἀγγέλου ἐπῆρε τὴν Μαριὰμ καὶ τὸ παιδίον καὶ ἔφυγαν βιαστικὰ γιὰ τὴν Αἴγυπτο. Γιατὶ ὁ Ἡρώδης «ἰδὼν ὅτι ἐνεπαίχθη ὑπὸ τῶν Μάγων ἐθυμώθη λίαν» καὶ διέταξε τὴν σφαγὴ τῶν νηπίων τῆς Βηθλεὲμ καὶ τῆς γύρω περιοχῆς ἀπὸ δύο ἐτῶν καὶ κάτω, «κατὰ τὸν χρόνον ὅν ἠκρίβωσε παρὰ τῶν μάγων», προκαλῶντας τὸν ἀβάσταχτο θρῆνο τῶν μητέρων, ποὺ ἔχαναν τόσο ξαφνικὰ καὶ βίαια τὰ παιδιά τους.

-Ε-

            Αὐτὰ τὰ γεγονότα γιορτάζουμε, ἀγαπητοὶ ἀδελφοί. Ἄς τὰ γιορτάσουμε μὲ καθαρὲς καρδιές, μὲ θερμὴ πίστη καὶ μὲ ἀπέραντη ἀγάπη πρὸς τὸν Σωτῆρα Χριστό. Σὲ καιρούς, ὅπου ἐπικρατεῖ ἡ βία καὶ ἡ κακία, ἄς κάνουμε βίωμά μας τὸν ὕμνο τῶν ἀγγέλων «ἐπὶ γῆς εἰρήνη, ἐν ἀνθρώποις εὐδοκία». Ἄς ἀγαπήσουμε ὁ ἕνας τὸν ἄλλο μὲ ἄδολη χριστιανικὴ ἀγάπη, γιατὶ μόνο ἔτσι θ’ ἀλλάξῃ ὁ κόσμος. Αὐτὴ εἶναι ἡ εὐχὴ καὶ ἡ θερμὴ προσευχή μου.      

Διάπυρος πρὸς Χριστὸν εὐχέτης

Ο   ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ

+  Ὁ Δρυϊνουπόλεως, Πωγωνιανῆς καὶ Κονίτσης  Α Ν Δ Ρ Ε Α Σ

ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ 176η: 28η Ὀκτωβρίου 1940 - «... διὰ τοὺς Ἕλληνες ὑπὲρ τὴν νίκην ἡ δόξα» (Ἰω. Μεταξᾶς)

Ἐν Δελβινακίῳ τῇ 17ῃ Ὀκτωβρίου 2014

Ἀριθ.  Πρωτ. 65

ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ  176η

ΘΕΜΑ:  28η Ὀκτωβρίου 1940 - «... διὰ τοὺς Ἕλληνες ὑπὲρ τὴν νίκην ἡ δόξα» (Ἰω. Μεταξᾶς)

            Ἀγαπητοί μου Χριστιανοί,

-Α-

            Ὅταν ξημέρωνε ἡ Δευτέρα, 28η Ὀκτωβρίου 1940, δὲν εἶχε κάτι τὸ ἀσυνήθιστο ἡ ἡμέρα αὐτή. Καὶ παρ’ ὅτι ἦταν προχωρημένο τὸ Φθινόπωρο, ὁ οὐρανὸς ἦταν καταγάλανος καὶ ὁ ἥλιος λαμπρός, ἔλουζε τὰ πάντα μὲ τὸ χρυσό του φῶς. Αἴφνης, ὅμως ἀκούστηκαν οἱ σειρῆνες, ποὺ ἔλεγαν μὲ τὸν διαπεραστικό τους ἦχο ὅτι ἡ γειτονική μας Ἰταλία μᾶς εἶχε κηρύξει τὸν πόλεμο. Βέβαια, ὁ Μουσολίνι διακήρυττε συνεχῶς ὅτι ἡ χώρα του θὰ σεβόταν τὰ σύνορα τῶν γειτόνων της, ἀνεφερόμενος δὲ στὴν Ἑλλάδα ἔλεγε μὲ ἔμφαση ὅτι δὲν ἔπρεπε νὰ φοβᾶται ἰταλικὴ ἐπίθεση καὶ ὅτι τὰ σύνορα ἦταν δεδομένα ...

            Ἡ Ἑλληνικὴ Ἡγεσία ὅμως, ἄκουγε μὲν αὐτὲς τὶς διακηρύξεις, ἀλλὰ δὲν τὶς ἐπίστευε. Γιατὶ οἱ πληροφορίες τοῦ πρεσβευτοῦ μας στὴν Ρώμη σαφέστατα προειδοποιοῦσαν ὅτι ὅπου νἆναι θὰ ἐκδηλωθῆ ἡ Ἰταλικὴ ἐπίθεση. Βέβαια, δὲν ἦταν μόνο οἱ πληροφορίες τοῦ Ἕλληνα διπλωμάτη. Ὁ πνιγμὸς τῆς «Ἕλλης» στὴν Τῆνο, στὶς 15 Αὐγούστου 1940, ἀνήμερα τῆς γιορτῆς τῆς Παναγίας, ἦταν ἕνα σαφέστατο μήνυμα γιὰ τὶς διαθέσεις τῆς Ἰταλίας. Ἡ Ἑλληνικὴ Κυβέρνηση δὲν πανικοβλήθηκε, ὅπως ὑπολόγιζε ὁ δικτάτορας τῆς γείτονος. Καὶ παρὰ τὸ ὅτι εἶχε στὰ χέρια της τὰ θραύσματα τῶν τορπιλῶν ποὺ ἔπληξαν τὴν «Ἕλλη», ἐπίσημα ἐδήλωνε ὅτι τὸ εὔδρομο βυθίστηκε ἀπὸ «ὑποβρύχιο ἀγνώστου ἐθνικότητος», ἐπειδὴ ἤθελε νὰ διατηρήσῃ τὴν οὐδετερότητά της καὶ νὰ μὴν ἐμπλακῇ σὲ πόλεμο μὲ τὴν Ἰταλία ...

-Β-

            Κι’ ἐνῷ ὁ Μουσολίνι διεσάλπιζε , ὅτι ἡ Ἀγγλία εἶχε διαπράξει τὸ ἔγκλημα τῆς βυθίσεως τοῦ πλοίου τοῦ Πολεμικοῦ μας Ναυτικοῦ, ὁ Ἑλληνικὸς Λαὸς μὲ τὸ ἀλάνθαστο ἔνστικτό του ἐγνώριζε ἀπὸ τὴν πρώτη στιγμὴ τὸν δολοφόνο : Ἦταν ἡ φασιστικὴ Ἰταλία. Καὶ πίστευε ἀτράνταχτα ὅτι ἡ Παναγία θὰ τιμωροῦσε τὸ ἔγκλημα, ποὺ ἔγινε ἀνήμερα τῆς γιορτῆς της, ἐνῷ στὴν Τῆνο εἶχαν συρρεύσει χιλιάδες προσκυνητές. Ἔτσι, ὅταν στὶς 28 Ὀκτωβρίου 1940 ἄρχισε ἡ Ἰταλικὴ ἐπίθεση ἐναντίον τῆς Χώρας μας, κοινὴ ἦταν ἡ πεποίθηση γιὰ τὴν νίκη «ὑπὸ τὴν σκέπην τῆς Παναγίας», ὅπως ἔγραφε  ἰδιοχείρως ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Ἀθηνῶν Χρύσανθος πίσω ἀπὸ τὶς μικρὲς εἰκόνες τῆς Μεγαλόχαρης ποὺ εἶχαν μοιρασθῇ σὲ ὅλα τὰ στρατευμένα Ἑλληνόπουλα.

-Γ-

            Χιλιάδες λαοῦ, μὲ πρωτοπόρα  τὰ νειᾶτα πλημμύρισαν τοὺς δρόμους τῆς Ἀθήνας, μὲ σημαῖες, μὲ λάβαρα, μὲ τραγούδια καὶ μὲ παλμὸ πατριωτικό, σὰν νὰ μὴν ἐπρόκειτο γιὰ πόλεμο, ἀλλὰ γιὰ πανηγύρι. Καὶ πραγματικὰ πανηγύρι ἦταν, ὅταν οἱ καμπάνες τῶν Ἐκκλησιῶν ἀνήγγελαν τὶς ἀλλεπάλληλες νῖκες τοῦ Στρατοῦ μας : Ἔπεσε ἡ Κορυτσᾶ, ἔπεσε ἡ Πρεμετῆ, ἔπεσαν οἱ Ἅγιοι Σαράντα, τὸ Ἀργυρόκαστρο καὶ ἡ Χειμάρρα ἔπλεαν στὴ γαλανόλευκη. «Τῇ Ὑπερμάχῳ Στρατηγῷ τὰ νικητήρια ...» ἔψαλλαν μετὰ ἀπὸ κάθε νίκη οἱ Ἕλληνες, μὲ ἐπὶ κεφαλῆς τὸν Ἀρχιεπίσκοπο Χρύσανθο, τὸν ὑπέροχο ἐκεῖνο Πρωθιεράρχη, ποὺ ἀπὸ τὴν πρώτη στιγμὴ βρέθηκε στὶς ἐθνικὲς ἐπάλξεις, συνεχίζοντας ἐπάξια τὴν παράδοση παλαιοτέρων Ἱεραρχῶν. Στὴν Ἑλλάδα ἡ Ἐκκλησία εἶναι ἄρρηκτα συνδεδεμένη μὲ τὸ Ἔθνος. Γι’ αὐτὸ καὶ ματαιοπονοῦν ὅσοι μιλᾶνε γιὰ χωρισμὸ τῆς Ἐκκλησίας ἀπὸ τὸ Κράτος. Ἡ Ἐκκλησία εἶναι δύναμη πνευματικὴ ἀκαταγώνιστη καὶ ξεύρει νὰ ἐνισχύῃ τὸ Ἔθνος, ἀλλὰ καὶ νὰ συγκακουχῆται μαζί του, ὅπως συνέβη ἀργότερα, στὰ χρόνια τῆς τριπλῆς ξενικῆς κατοχῆς  (Γερμανῶν, Ἰταλῶν καὶ Βουλγάρων).

-Δ-

            Ὁ Στρατός μας, παρὰ τὸν βαρὺ χειμῶνα ἐκείνης τῆς χρονιᾶς, τὸ Ναυτικό μας καὶ ἡ Ἀεροπορία μας ἔκαναν κυριολεκτικὰ θαύματα : Στὴν Βόρειο Ἤπειρο, στὴν Ἀδριατική, στὸ Ροῦπελ καὶ στὰ ἄλλα ὀχυρὰ τῆς «Γραμμῆς Μεταξᾶ» καὶ στὴν Κρήτη τὰ Ἑλληνόπουλα, μὲ πίστη στὸν Θεὸ καὶ στὴν προστασία τῆς Παναγίας, ἔγραψαν λαμπρὲς σελίδες δόξας, ὅπως καὶ οἱ ὑπέροχες ἐκεῖνες ἡρωΐδες γυναῖκες τῆς Πίνδου, ἀλλὰ καὶ ὅσες, στὰ μετόπισθεν, ἔπλεκαν κάλτσες καὶ μάλλινες φανέλλες καὶ μπλοῦζες, καὶ ἑτοίμαζαν δέματα γιὰ τοὺς ἥρωες τοῦ Μετώπου. Ὅλοι τὸ παραδέχονταν τότε : Ἡ Ἑλλάδα ἔδωσε πρώτη τὸ σύνθημα τῆς νίκης, ἀφοῦ ἀπέδειξε  ὅτι ὁ «Ἄξονας»  δὲν ἦταν ἀήττητος. Καὶ ὅλοι οἱ ξένοι ἡγέτες μᾶς ἐγκωμίαζαν καὶ μᾶς ἔπλεκαν ὕμνους. Πράγματι !  Ἡ Ἑλλάδα δὲν εἶχε μόνο νικήσει. Τὸ κυριώτερο ἦταν ὅτι εἶχε δοξασθῆ. «Θὰ νικήσωμεν. Ἀλλὰ διὰ τοὺς Ἕλληνας ὑπὲρ τὴν νίκην ἡ δόξα», ἦταν τὸ σύνθημα, ποὺ κυριαρχοῦσε τὴν ἀνεπανάληπτη ἐκείνη ἐποχή.

-Ε-

            Γιορτάζουμε καὶ φέτος τὴν Ἐπέτειο τοῦ Ἔθνους τοῦ 1940. Σὲ ἀτμόσφαιρα, ὅμως, ἡττοπάθειας καὶ ἀπογοητεύσεως, λόγῳ τῆς οἰκονομικῆς κρίσεως. Οἱ καιροὶ εἶναι πράγματι δύσκολοι. Ἀλλὰ ὁ Ἰησοῦς Χριστὸς καὶ ἡ Παναγία μας δὲν θὰ μᾶς ἀφήσουν. Ὅπως τότε, ἔτσι καὶ τώρα : Μὲ πρωτοπόρα τὰ νειᾶτα, τὰ μαθητικά, τὰ φοιτητικὰ καὶ τὰ στρατευμένα νειᾶτα, ἡ Πατρίδα μας θὰ ξεπεράσῃ τὶς δυσκολίες καὶ τοὺς κινδύνους, καὶ θὰ γίνῃ σεβαστὴ στοὺς φίλους καὶ ὑπολογίσιμη στοὺς ἐχθρούς. Λοιπόν, ψηλὰ οἱ καρδιές. Κι’ οἱ Σημαῖες ψηλά. Ὁ Χριστὸς καὶ ἡ Ἑλλάδα θὰ νικήσουν, ἐφ’ ὅσον τὸ φῶς τοῦ «ΟΧΙ» τοῦ 1940 φωτίζει τὴν ζωή μας. Τιμὴ καὶ δόξα σὲ ὅσους ἔπεσαν ἡρωϊκῶς μαχόμενοι ὑπὲρ Πίστεως καὶ Πατρίδος. Οἱ Ἕλληνες δὲν θὰ τοὺς ξεχάσουν ποτέ.  

Διάπυρος πρὸς Χριστὸν εὐχέτης

Ο   ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ

†  Ὁ Δρυϊνουπόλεως, Πωγωνιανῆς καὶ Κονίτσης  Α Ν Δ Ρ Ε Α Σ