Μητροπολίτης Ἀνδρέας: « Μὲ ὀδύνη βαθειὰ καὶ μὲ ἀγωνία μεγάλη πληροφοροῦμαι, ὅτι ἔχει δρομολογηθῆ ἡ κατάργηση τοῦ ἱστορικοῦ 583 Τ.Π. Κονίτσης"

Ἐν Δελβινακίῳ τῇ 14ῃ Ἰουνίου 2013

 Ἀριθ. Πρωτ.  50

ΔΕΛΤΙΟ  ΤΥΠΟΥ

Ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Δρυϊνουπόλεως, Πωγωνιανῆς καὶ Κονίτσης κ. ΑΝΔΡΕΑΣ,

ἔκανε τὶς ἀκόλουθες Δηλώσεις :

            « Μὲ ὀδύνη βαθειὰ καὶ μὲ ἀγωνία μεγάλη πληροφοροῦμαι, ὅτι ἔχει δρομολογηθῆ ἡ κατάργηση τοῦ ἱστορικοῦ 583 Τ.Π. Κονίτσης.

α) Ἡ ὀδύνη μου ὀφείλεται στὸ ὅτι ὁ ὑπουργὸς Ἐθνικῆς Ἀμύνης  κ. Πάνος Παναγιωτόπουλος ἀποδεικνύεται ἀσυνεπὴς καὶ ψευδόμενος πρὸς ὅσα μὲ διεβεβαίωνε τὸν περασμένο Ὀκτώβριο στὸ Μοναστήρι τῆς Πελαγίας, στὴν περιοχὴ Θηβῶν. Εἶχαν προηγηθῆ τὰ θυρανοίξια τοῦ ναΐσκου τοῦ Ἁγίου Παντελεήμονος εἰς τιμὴν καὶ μνήμην τοῦ ἐκ Κονίτσης ἥρωος σμηναγοῦ Παντελῆ Γκέλη, πεσόντος εἰς τὸ Ἀκραίφνιον Θηβῶν ἐν ὥρᾳ καθήκοντος. Στὸ ὡς ἄνω Μοναστήρι, μετὰ τὸ γεῦμα ποὺ παρετέθη ἀπὸ τὶς Μοναχές, γενομένης συζητήσεως καὶ σὲ ἐπίμονες δικές μου ἐρωτήσεις ὁ κ. ὑπουργὸς μοῦ ἐδήλωσε, ἐνώπιον, μάλιστα, καὶ διαφόρων ἐπισήμων, ὅτι τὸ 583 Τ.Π. Κονίτσης δὲν πρόκειται μὲ κανένα τρόπο νὰ κλείσῃ. Πρόσθεσε δέ, ὅτι πολὺ σύντομα θὰ ἐπισκεπτόταν τὴν ἀκριτική μας Ἐπαρχία ...

            Αὐτά, τότε. Καὶ τώρα ; Ὅλα ἀποδεικνύονται ἀσύστολα ψεύδη. Καλῶ τὸν κ. ὑπουργὸ Ἐθνικῆς Ἀμύνης ἤ νὰ διαψεύσῃ τὴν ἀνωτέρω ἐφιαλτικὴ εἴδηση ἤ νὰ ὑποβάλῃ ἀμελλητὶ τὴν παραίτησή του. Στὸ τιμόνι τοῦ Ἔθνους χρειάζονται λιοντάρια καὶ ὄχι ἄνθρωποι ποὺ δὲν σέβονται τὸν λόγο καὶ τὶς ὑποσχέσεις τους.

β) Ἡ ἀγωνία μου ἔγκειται στὸ τὶ θὰ γίνῃ ἐφεξῆς ἡ ἀκριτικὴ Ἐπαρχία. Οἱ Συνοριακοὶ Φρουροὶ ἔχουν ἀποσυρθῆ, ἡ Ἀστυνομία μὲ ἀσήμαντη δύναμη, ἐνῷ καὶ τὰ ἀστυνομικὰ αὐτοκίνητα σπανίως κινοῦνται λόγῳ ἐλλείψεως... βενζίνης !  Τώρα κλείνει καὶ τὸ 583 Τ.Π. Κι’ ἔτσι ἀπὸ τὸν Γράμμο μέχρι τὴν Μουργκάνα τὰ σύνορα μένουν ἀφύλαχτα καὶ ἡ περιοχὴ ἀθωράκιστη. Ἡ εἴσοδος τῶν ποικιλώνυμων καὶ ἐπικίνδυνων κακοποιῶν, καθὼς καὶ τῶν ναρκωτικῶν, ποὺ μᾶς ἔρχονται κατὰ τόνους ἀπὸ τὴν γειτονικὴ Ἀλβανία, εἶναι πλέον ἀνεξέλεγκτη.

            Μᾶς ἀφήνετε, λοιπόν, Κύριοι, ἀπροστάτευτους. Βέβαια, προστάτης μας ὁ Θεὸς καὶ σκέπη μας ἡ Παναγία. Ὅμως, κατ’ ἄνθρωπον, αὐτὸ δὲν αἴρει τὴν δική σας τρομακτικὴ εὐθύνη. Καὶ νὰ τὸ γνωρίζετε : Ἐδῶ θὰ εἶσθε ἀνεπιθύμητοι, τοὐλάχιστον ἀπὸ τὴν ταπεινότητά μου. Προσωπικῶς, ὅμως, δὲν θὰ σταματήσω νὰ ἀγωνίζωμαι τὸν καλὸν ἀγῶνα, μαζὶ μὲ τὸν χιλιοπροδομένο λαό μας, μέχρις ὅτου δώσῃ ὁ Θεὸς καὶ ξανάρθουν πάλι οἱ καλοὶ καιροί. Ἡ Ἱστορία, πάντως, θὰ σᾶς στιγματίσῃ, γιατὶ δείχνετε τόση περιφρόνηση σ’ αὐτὸν τὸν αἱματοβαμμένο τόπο, ποὺ ἐπανειλημμένως ἔχει σώσει τὴν τιμὴ καὶ τὴν ἀκεραιότητα τῆς Ἑλληνικῆς μας Πατρίδος ».

(Ἐκ τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως)

Δελτίον Τύπου γιὰ τὴν Ἐκδήλωση γιὰ τὸν Αὐτονομιακὸ Ἀγῶνα τῆς Βορείου Ἠπείρου στὸ Δελβινάκι.

Ἀριθ. Πρωτ. 46

Ἐν Δελβινακίῳ τῇ 19ῃ Μαΐου 2013

ΔΕΛΤΙΟ  ΤΥΠΟΥ

            Στὸ ἡρωϊκὸ Δελβινάκι, σήμερα, Κυριακή, 19η Μαΐου 2013, πραγματοποιήθηκε γιὰ μιὰ ἀκόμη φορὰ ἡ ἐκδήλωση γιὰ τὸν Αὐτονομιακὸ Ἀγῶνα τῆς Βορείου Ἠπείρου, στὶς 17 Φεβρουαρίου 1914, καθὼς καὶ γιὰ τὴν ὑπογραφὴ τοῦ «Πρωτοκόλλου τῆς Κερκύρας, στὶς 17 Μαΐου 1914.

            Ὅμως, ὁ φετινὸς ἑορτασμός, ὅπως καὶ ὁ περυσινός, σκιάστηκε ἀπὸ τὸν διχασμὸ τῆς Βορειοηπειρωτικῆς Ἡγεσίας. Πάντως, ὅλες οἱ ἐκδηλώσεις ἔγιναν σύμφωνα μὲ τὸ Πρόγραμμα, ποὺ εἶχε καταρτίσει ἡ Μητρόπολή μας. Στὸ τέλος, καὶ ἀφοῦ εἶχε προηγηθῆ ἡ σημαντικὴ ὁμιλία τοῦ Σεβασμιωτάτου Δρυϊνουπόλεως, Πωγωνιανῆς καὶ Κονίτσης κυρίου ΑΝΔΡΕΟΥ, ἐγκρίθηκε ὁμόφωνα τὸ ἀκόλουθο

Ψ Η Φ Ι Σ Μ Α

« 1) Καταδικάζουμε ἀπερίφραστα τὸν μεγαλοϊδεατισμὸ τοῦ Σαλὶ Μπερίσα, ὁ ὁποῖος δημόσια διεκήρυξε, ὅτι τὸ Τέττοβο, ἡ Φλώρινα, ἡ Καστοριά, τὰ Ἰωάννινα καὶ ὁλόκληρη ἡ Ἤπειρος, μαζὶ μὲ τὴν Ἄρτα καὶ τὴν Πρέβεζα, ἀποτελοῦν τμῆμα τῆς «Μεγάλης Ἀλβανίας»!  Τέτοιες ἀπόψεις δὲν συμβάλλουν στὶς σχέσεις καλῆς γειτονίας τῶν δύο Χωρῶν μας, οὔτε στὴν ἐπίλυση τοῦ ἐκκρεμοῦντος ζητήματος τῆς Ἑλληνικῆς Βορείου Ἠπείρου.

2) Διαμαρτυρόμαστε ἐναντίον τῶν ἐγκληματιῶν «Τσάμηδων», οἱ ὁποῖοι τὸν τελευταῖο καιρό, μὲ τὴν ἀφανῆ ἀλλὰ δραστήρια ὑποκίνηση τοῦ ἀλβανικοῦ καθεστῶτος, βιαιοπραγοῦν εἰς βάρος τῶν Ἑλλήνων Βορειοηπειρωτῶν.

3) Ζητοῦμε τὴν ἄμεση ἐπίλυση τοῦ ζητήματος τῶν συντάξεων τοῦ Ο.Γ.Α. γιὰ τοὺς Βορειοηπειρῶτες. Ἡ Κυβέρνηση, ἄν θέλῃ νὰ κάνῃ οἰκονομίες, ἄς τὶς κάνῃ ἀπὸ ἀλλοῦ. Οὔτε εἶναι δυνατὸν οἱ ἐναπομείναντες, μέσα, Βορειοηπειρῶτες νὰ ἐγκατασταθοῦν μονίμως στὴν Ἑλλάδα, προκειμένου νὰ τοὺς χορηγηθοῦν οἱ συντάξεις. Μὲ τέτοιες, αὐτόχρημα ἐξωφρενικές, ἀπόψεις εἶναι βέβαιο ὅτι θὰ ἀδειάσῃ ἡ Βόρειος Ἤπειρος.

4) Παρακολουθοῦμε μὲ πόνο ψυχῆς τὸν συνεχιζόμενο διχασμὸ τῆς Βορειοηπειρωτικῆς Ἡγεσίας, ὁ ὁποῖος θὰ ἀποβῇ ὀλέθριος κατὰ τὶς ἐπερχόμενες ἐκλογὲς τοῦ Ἰουνίου στὴν Ἀλβανία. Ζητοῦμε ἀπὸ τοὺς ἀδελφοὺς νὰ μονοιάσουν. Κι’ ἀπὸ τὴν Ἑλλάδα νὰ πράξῃ μὲ ἀποφασιστικότητα τὸ χρέος της, ὥστε νὰ γίνῃ ἡ ἐπανένωση τῶν διεστώτων. Καὶ

5) Ἐμεῖς, παρὰ τὶς ἀντιξοότητες καὶ τὶς δυσκολίες τῶν καιρῶν, συνεχίζουμε τὸν εἰρηνικό μας ἀγῶνα, σύμφωνα μὲ τὴν ἐντολὴ τοῦ αοἰδίμου Μητροπολίτου ΣΕΒΑΣΤΙΑΝΟΥ. Καὶ ὁ Θεὸς ἔστω βοηθός».

(Ἐκ τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως).

 

Βόρειος Ἤπειρος, Γῆ Ἑλληνική

 

Ἐν Δελβινακίῳ τῇ 8ῃ Μαΐου2013

Ἀριθ.  Πρωτ. 24

ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ   164η

ΘΕΜΑ: Βόρειος Ἤπειρος, Γῆ Ἑλληνική

            Ἀγαπητοί μου Χριστιανοί, ΧΡΙΣΤΟΣ  ΑΝΕΣΤΗ !

-Α-

            Συμπληρώνεται φέτος μιὰ ἑκατονταετία (1913-2013) ἀπὸ τὴν βίαιη προσάρτηση τῆς Βορείου Ἠπείρου στὸ νεοσύστατο, τότε, κρατίδιο τῆς Ἀλβανίας. Αὐστροουγγαρία καὶ Ἰταλία τάχθηκαν ἐναντίον τῆς ἰδέας νὰ ὑπάρχῃ Μεγάλη Ἑλλάδα στὸν χῶρο τῆς Βαλκανικῆς.  Ἔτσι, μὲ τὸ λεγόμενο «Πρωτόκολλο τῆς Φλωρεντίας», οἰ περιοχὲς Χειμάρρας, Ἀργυροκάστρου, Κορυτσᾶς καὶ Ἁγίων Σαράντα, ἐνσωματώθηκαν στὴν Ἀλβανία, ποὺ χωρὶς νὰ ἔχῃ πολεμήσει τὸν Τοῦρκο κατακτητή, ἔγινε ξαφνικά ... κράτος. Συμπαγεῖς Ἑλληνικοὶ πληθυσμοί, οἱ ὁποῖοι ἀγωνίστηκαν γιὰ τὴν ἐλευθερία τους καὶ πότισαν μὲ τὸ αἷμα τους τὴν γῆ τῶν πατέρων τους, βρέθηκαν κάτω ἀπὸ καινούργιους δυνάστες, τοὺς Ἀλβανούς, ποὺ ὅταν, λίγο ἀργότερα, θὰ δείξουν τὸ πραγματικὸ πρόσωπό τους, θὰ ἀποδειχθοῦν πολὺ χειρότεροι ἀπὸ τοὺς Τούρκους.

-Β-

            Μέσα σ’ αὐτὰ τὰ ἑκατὸ χρόνια ἔγινε πραγματικὴ κοσμογονία παντοῦ. Ὅλοι οἱ λαοὶ ἔκαναν μεγάλα καὶ ἀποφασιστικὰ βήματα πρὸς τὴν πρόοδο καὶ τὸν πολιτισμό. Δυὸ παγκόσμιοι πόλεμοι σημάδεψαν τὸν 20ὸ αἰῶνα, δυὸ πόλεμοι, ποὺ ἔφεραν τὰ πάνω - κάτω, ἀνατρέποντας ἤθη καὶ ἔθιμα, καὶ κοινωνικὲς δομές, στὶς ὁποῖες ζοῦσαν μέχρι τότε οἱ ἄνθρωποι, κυρίως στὴν Εὐρώπη. Ἀλλὰ οἱ Βορειοηπειρῶτες συνέχιζαν νὰ βιώνουν τὴν ἀλβανικὴ τραχύτητα καὶ τυραννία, ἐνῷ ἡ Ἑλλάδα, ποὺ ζοῦσε τὸ δρᾶμα τοῦ ἐθνικοῦ διχασμοῦ, ἔβλεπε τὰ κόμματα νὰ ἀλληλοσπαράζωνται, χωρὶς νὰ μπορῇ νὰ προσφέρῃ κάποια βοήθεια οὐσιαστική. Πραγματικά, τὸ 1913 ἦταν κατάπικρο γιὰ τὴν κατάφωρα ἀδικημένη Βόρειο Ἤπειρο.

-Γ-

            Ἀλλὰ νὰ ποὺ πέρασαν κιόλας ἑκατὸ χρόνια ἀπὸ τὸ φοβερὸ ἐκεῖνο 1913. Πολλὰ ἄλλαξαν, ἄλλα πρὸς τὸ καλλίτερο κι’ ἄλλα πρὸς τὸ χειρότερο. Ὅμως, δύο πράγματα - ἀρνητικὰ ὁπωσδήποτε - παραμένουν σταθερὰ στὴν σημερινὴ πραγματικότητα. Τὸ ἕνα εἶναι ἡ παγερὴ ἀδιαφορία τῆς Μητέρας Πατρίδος γιὰ τὸ Βορειοηπειρωτικό. Τὸ δεύτερο εἶναι - καὶ τὸ λέμε μὲ θλίψη βαθειά - ὁ διχασμὸς ποὺ ἔχει ξεσπάσει τὰ τελευταῖα χρόνια ἀνάμεσα στὴν Βορειοηπειρωτκὴ Ἡγεσία.

            Παρακολουθῶντας στενὰ τὶς ἐξελίξεις βλέπω, ὅτι ἡ Ἑλλαδικὴ Ἡγεσία δὲν ἔχει μιὰ συγκεκριμένη καὶ σαφῆ θέση γιὰ τὸ ἐθνικὸ αὐτὸ θέμα. Σπανίως ἀκοῦς τὶς λέξεις «Βόρειος Ἤπειρος». Κι’ αὐτὸ ὅταν οἱ κυβερνῶντες στὴν γείτονα συνεχῶς  προκαλοῦν μὲ τὸν ἕνα ἤ μὲ τὸν ἄλλο τρόπο, κι’ ὅταν οἱ περιβόητοι «Τσάμηδες» ἐγείρουν θορυβωδῶς παράλογες καὶ ἐξωφρενικὲς ἀξιώσεις. Ὁ Μπερίσα ἀπροκάλυπτα μιλάει γιὰ τὴν «μεγάλη ἀλβανία» καὶ μεῖς δὲν μποροῦμε ; δὲν θέλουμε ; (δὲν γνωρίζω, ὁ Θεὸς γνωρίζει) νὰ προφέρουμε τὶς λέξεις «Βόρειος Ἤπειρος». Ἐδῶ, οἱ Παλαιστίνιοι καὶ οἱ Κοῦρδοι, ποὺ βρίσκονται ἀπέναντι σὲ ἰσχυρὰ κράτη, δὲν παύουν νὰ ἀγωνίζωνται καὶ νὰ μάχωνται γιὰ τὴν ἐθνική τους ἀποκατάσταση. Καὶ μεῖς, ἀλλοίμονο, μοιάζουμε σὰν τοὺς ... «φτωχοὺς συγγενεῖς», ποὺ φοβοῦνται μήπως κάποιοι τοὺς μαλώσουν ...

-Δ-

            Τὸ χειρότερο, ὅμως, εἶναι ὁ διχασμὸς ποὺ ἔχει ξεσπάσει στοὺς κόλπους τῆς Βορειοηπειρωτικῆς Ἡγεσίας τοὺς τελευταίους καιρούς. Βέβαια, ἀπὸ τὰ πανάρχαια χρόνια οἱ Ἕλληνες δύσκολα τὰ «εὕρισκαν» μεταξύ τους. Ὁ Τρωϊκὸς πόλεμος, οἱ ἐπίγονοι τοῦ Μεγάλου Ἀλεξάνδρου, ὁ Ἀγώνας τοῦ 1821, γιὰ νὰ παραλείψουμε κι’ ἄλλες ἀνάλογες περιπτώσεις, ἔδειξαν πόση ζημιὰ προκαλεῖ στὰ ἐθνικὰ ζητήματα ὁ διχασμός. Ἐνῷ, ἀντίθετα, ἡ ἑνότητα καὶ ἡ ὁμοψυχία δημιουργοῦν, κυριολεκτικά, θαύματα. Δὲν ἀμφισβητοῦμε τὴν φιλοπατρία κανενός. Εἶναι, ὅμως, ἀνάγκη νὰ μονοιάσουν οἱ ἀδελφοὶ Βορειοηπειρῶτες, γιατὶ οἱ καιροὶ ποὺ ἔρχονται εἶναι δύσκολοι καὶ οἱ ἡμέρες ἰδιαίτερα «πονηρές».

-Ε-

            Ἡ Μητρόπολή μας θὰ τιμήσῃ καὶ φέτος τὸν Αὐτονομιακὸ Ἀγῶνα τῆς Βορείου Ἠπείρου. Τὴν Κυριακή, 19 Μαΐου 2013, στὸ ἡρωϊκὸ Δελβινάκι, θὰ τελεσθῆ ἀρχιερατικὴ Θεία Λειτουργία καὶ τὸ μνημόσυνον τῶν πρωτεργατῶν καὶ τῶν ἀγωνιστῶν τῆς Αὐτονομίας. Κατόπιν θὰ ψαλῇ τρισάγιο στὸν τάφο τοῦ Δρυϊνουπόλεως ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ, θὰ ἐπακολουθήσῃ ἡ ὁμιλία τοῦ Σεβ. Μητροπολίτου κ. Ἀνδρέου καὶ ἡ ἐκδήλωση θὰ κλείσῃ μὲ τὴν εἰρηνικὴ πορεία μέχρι τὸ Ἡρῶον, ὅπου θὰ ψαλῇ τρισάγιο, θὰ κατατεθῆ στέφανος καὶ θὰ ἀναγνωσθῇ πρὸς ἔγκριση σχετικὸ ψήφισμα, ἐνῷ θὰ ψαλῇ ὁ Ἐθνικὸς Ὕμνος. Θὰ σᾶς περιμένω ὅλους.   

Διάπυρος εὐχέτης ἐν Χριστῷ Ἀναστάντι

Ο   ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ

+  Ὁ Δρυϊνουπόλεως, Πωγωνιανῆς καὶ Κονίτσης  Α Ν Δ Ρ Ε Α Σ

 

ΑΝΑΣΤΑΣΙΜΟΣ ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ Ι.Μ.Δ.Π. & ΚΟΝΙΤΣΗΣ

Ἀριθ.  Πρωτ. 23

Νύκτα Ἀναστάσεως 2013

Ἐν τῷ Ἱερῷ Ἐπισκοπείῳ

ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ  163η

ΘΕΜΑ:  Πάσχα Κυρίου, Πάσχα !

            Ἀγαπητοί μου Χριστιανοί, ΧΡΙΣΤΟΣ  ΑΝΕΣΤΗ !

-Α-

            Γιορτάζουμε γιὰ μιὰ ἀκόμη φορά, τὸ Πάσχα, τὴν μεγάλη γιορτὴ τῆς Ὀρθόδοξης χριστιανωσύνης. Γιορτάζουμε τὴν θριαμβευτικὴ νίκη τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ ἐνάντια στὸν Σατανᾶ καὶ σὲ ὅλες τὶς σκοτεινὲς δυνάμεις τοῦ θανάτου καὶ τοῦ ἅδη. «Πάσχα Κυρίου, Πάσχα», ψάλλει χαρούμενα, σὲ ὅλους τοὺς τόνους, ἡ Ἁγία μας Ἐκκλησία. Πάσχα σημαίνει πέρασμα. Καὶ γιὰ μὲν τοὺς Ἰσραηλῖτες τῆς ἀρχαίας ἐποχῆς εἶχε τὴν ἔννοια τῆς ἀπαλλαγῆς ἀπὸ τὴν δουλεία τοῦ Φαραὼ καὶ τῶν Αἰγυπτίων, ποὺ εἶχε διαρκέσει τετρακόσια (400) ὁλόκληρα χρόνια · γιὰ μᾶς, ὅμως, τοὺς χριστιανούς, εἶναι ἡ σωτηρία ἀπὸ τὰ δεσμὰ τῆς ἁμαρτίας, τὰ ὁποῖα μὲ τόση τέχνη εἶχε χαλκεύσει ὁ πονηρὸς στὸν Κῆπο τῆς Ἐδέμ, παρασύροντας στὴν ἀποστασία καὶ στὸ κακὸ ὁλόκληρη τὴν ἀνθρωπότητα.

-Β-

            Ὅμως, οἱ Ὀρθόδοξοι Χριστιανοὶ ἀκολουθῶντας τὴν γραμμὴ τὴν θεόπνευστη τῶν Ἁγίων Πατέρων τῆς Α΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου, γιορτάζουμε τὸ Πάσχα τὴν πρώτη Κυριακή, μετὰ τὴν πανσέληνο τῆς ἐαρινῆς ἰσημερίας. Οἱ χριστιανοὶ τῆς Δύσεως (παπικοὶ καὶ προτεστάντες - διαμαρτυρόμενοι), ποὺ αἰῶνες τώρα βρίσκονται στὴν πλάνη καὶ στὴν αἵρεση, γιορτάζουν, σχεδὸν πάντοτε, σὲ διαφορετικὲς ἡμερομηνίες. Ἐφέτος, γιὰ παράδειγμα, οἱ Δυτικοὶ ἐτέλεσαν τὸ Πάσχα στὶς 31 Μαρτίου. Καὶ δὲν εἶναι μόνο αὐτὴ ἡ διαφορά, ποὺ χωρίζει τὶς πολυώνυμες χριστιανικὲς κοινότητες τοῦ Δυτικοῦ κόσμου ἀπὸ τὴν Μία, Ἁγία, Καθολικὴ καὶ Ἀποστολικὴ - Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία. Στὴν δεύτερη μετὰ Χριστὸν χιλιετία, στὶς ἀρχὲς τῆς ὁποίας ἡ δυτικὴ χριστιανωσύνη ἀποσχίστηκε ἐπίσημα ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία, πλεῖστες ὅσες αἱρετικὲς ἀποκλίσεις σημειώθηκαν. Ἔτσι, τόσο ὁ παπισμός, ὅσο καὶ ὁ προτεσταντισμὸς (ἀπὸ τὸν 16ο αἰῶνα κι’ ἔπειτα), βρέθηκαν νὰ κολυμπᾶνε στὰ θολὰ νερὰ τῆς αἱρέσεως καὶ τῆς πλάνης. Ὁ πάπας μὲ τὸ πρωτεῖο καὶ τὸ «ἀλάθητο», μὲ τὶς αὐθαιρεσίες καὶ τὰ ποικιλώνυμα σκάνδαλα, προκάλεσε τὴν ἀπόσχιση τῶν Διαμαρτυρομένων, οἱ ὁποῖοι ἄρχισαν νὰ διαιροῦνται μεταξύ τους μὲ γοργοὺς ρυθμούς, ὥστε σήμερα νὰ ὑπάρχουν πάνω ἀπὸ χίλιες προτεσταντικὲς παραφυάδες. Σημειώνουμε μὲ ὀδύνη, ὅτι κάποιες ἀπ’ αὐτὲς τὶς αἱρετικὲς ὁμάδες δὲν παραδέχονται τὴν Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ, ἀλλὰ τὴν θεωροῦν ... μῦθο !

-Γ-

            Ὅμως, ἐδῶ καὶ κάμποσα χρόνια ὑπάρχει μιὰ κίνηση νὰ γιορτάζουν τὸ Πάσχα ὅλοι οἱ χριστιανοὶ τὴν ἴδια ἡμερομηνία, ἡ ὁποία τοποθετεῖται στὸ τρίτο δεκαήμερο τοῦ Ἀπριλίου. Μέχρι τώρα, οἱ προσπάθειες τῶν οἰκουμενιστικῶν κύκλων ἔχουν ναυαγήσει. Γιατὶ ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία ἐμμένει σταθερὰ στὴν γραμμὴ τῶν Ἁγίων Πατέρων. Καὶ τὸ μὲν Βατικανὸ μὲ τὴν σατανικῆς ἐμπνεύσεως Οὐνία, προσπαθεῖ νὰ πετύχῃ τὴν διάσπαση τῶν Ὀρθοδόξων καὶ νὰ ὁδηγήσῃ τὰ ἀνύποπτα θύματά της στὶς ἀγκάλες τοῦ πάπα. Γιατὶ οἱ ναοὶ τῶν Οὐνιτῶν, τὰ ἱερατικὰ καὶ ἀρχιερατικὰ ἄμφια, οἱ ἀκολουθίες καὶ τὰ ψάλματα εἶναι σχεδὸν ἴδια μὲ ἐκεῖνα τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας. Καὶ κάποιοι, δυστυχῶς καὶ μορφωμένοι, παρασύρονται. Ὅμως, δόξα τῷ Θεῷ !  Στὴν Πατρίδα μας, τοὐλάχιστον, ἀλλὰ καὶ στὴν Ρωσικὴ Ἐκκλησία, ἡ Οὐνία ὄχι μόνο δὲν βρίσκει ἀπήχηση, ἀλλὰ καὶ ἔχει προκαλέσει ἰσχυρὲς ἀντιδράσεις.

-Δ-

            Αὐτὲς οἱ μέθοδοι, βέβαια, τοῦ Βατικανοῦ δείχνουν τὰ δόλια μέσα, ποὺ χρησιμοποιεῖ ἡ αἵρεση γιὰ νὰ διαβρώσῃ τὸ φρόνημα τῶν Ὀρθοδόξων Λαῶν. Καὶ εἶναι ἀπορίας ἄξιον, ὅτι ἡ Ὀρθοδοξία συνεχίζει νὰ διαλέγεται μὲ τὴν αἱρετικὴ χριστιανωσύνη τῆς Δύσεως, ὅτι ὁ πάπας προσφωνεῖται «ἁγιώτατος ἀδελφός» καὶ τὸ Βατικανὸ «ἀδελφὴ ἐκκλησία», ἐνῷ ἀνάλογα γίνονται καὶ μὲ τοὺς ποικιλώνυμους Προτεστάντες, μάλιστα δὲ μὲ τοὺς Ἀγγλικανούς, οἰ ὁποῖοι ἔφθασαν νὰ «χειροτονοῦν» καὶ γυναῖκες ὡς «ἱερεῖς» καὶ «ἐπισκόπους», νὰ εὐλογοῦν δὲ τὴν ἠθικὴ ἀνωμαλία, ἀναβιώνοντας τὰ Σόδομα καὶ τὰ Γόμορρα. Ὅθεν, εἶναι χρέος ὅλων ὅσοι ἀγαποῦν βαθειὰ τὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, νὰ μένουμε κάτω ἀπὸ τὴν σκέπη τῆς Ἁγίας μας Ἐκκλησίας, διατηρῶντας ἀλώβητη τὴν Πίστη καὶ τὶς Ἱερές μας Παραδόσεις. Κι’ ἄς προσευχώμαστε γιὰ τοὺς ἑτεροδόξους χριστιανοὺς νὰ γιορτάσουν σύντομα τὸ ἀληθινὸ Πάσχα, τὸ πέρασμα δηλαδή, στὴν ἀλήθεια τῆς Ὀρθοδοξίας.

-Ε-

            Τώρα, λοιπόν, ποὺ ὅλα γιορτάζουν τὸ Πάσχα τῶν Ὀρθοδόξων, ἄς ἀγωνιζώμαστε νὰ ἔχουμε τὴν Πίστη τῶν Πατέρων μας. Καὶ τὴν πεποίθηση, ὅτι θὰ ξεπεράσουμε τὰ δύσκολα τῆς παρούσης συγκυρίας μὲ τὴν χάρη τοῦ Ἀναστάντος Κυρίου.

            Ἀπευθύνω πατρικὸ ἀναστάσιμο χαιρετισμὸ σὲ ὅλους σας, ἰδιαίτερα στὰ μαθητικά, στὰ ἐργαζόμενα, στὰ φοιτητικὰ νειᾶτα, καὶ στὰ στρατευμένα παιδιὰ τῆς Ἑλληνικῆς μας Πατρίδος. Στὴν Κύπρο, στὴν Βόρειο Ἤπειρο καὶ στὴν Πόλη τῶν Ὀνείρων μας, στὴν Κωνσταντινούπολη, στέλνω τὶς ἐγκάρδιες εὐχές μου καὶ τὴν ἀγάπη μου. Ἄς μὴ ξεχνᾶνε οἱ ἐμπερίστατοι ἀδελφοί, ὅτι τὸν Γολγοθᾶ τὸν ἀκολουθεῖ πάντοτε ἡ Ἀνάσταση.

            Χρόνια πολλὰ καὶ ἅγια σὲ ὅλους, ἀναστάσιμα καὶ εὐλογημένα.   Ἀδελφοί,  ΧΡΙΣΤΟΣ  ΑΝΕΣΤΗ !   ΑΛΗΘΩΣ  ΑΝΕΣΤΗ !

Διάπυρος εὐχέτης ἐν Χριστῷ Ἀναστάντι

Ο   ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ

+  Ὁ Δρυϊνουπόλεως, Πωγωνιανῆς καὶ Κονίτσης  Α Ν Δ Ρ Ε Α Σ

Ἐγκύκλιος 162α: 1821 : «Ἀπ’ τὰ κόκκαλα βγαλμένη τῶν Ἑλλήνων τὰ ἱερά ...»

Ἐν Δελβινακίῳ τῇ 11ῃ Μαρτίου 2013 

Ἀριθ.  Πρωτ. 4  

ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ   162α

ΘΕΜΑ: 1821 : «Ἀπ’ τὰ κόκκαλα βγαλμένη τῶν Ἑλλήνων τὰ ἱερά ...»

              

            Ἀγαπητοί μου Χριστιανοί,

-Α-

            Ὁ Ἐθνικός μας Ποιητὴς Διονύσιος Σολωμός, ἔτσι ὡραματίστηκε τὴν Ἐλευθερία μας ἀπὸ τὸν τουρκικὸ ζυγό : «Ἀπ’ τὰ κόκκαλα βγαλμένη τῶν Ἑλλήνων τὰ Ἱερά». Καὶ εἶχε ἀπόλυτο δίκιο. Γιατὶ ἀπὸ τὸ 1453 ποὺ ἔπεσε ἡ Κωνσταντινούπολη στὰ χέρια τῶν Τούρκων, μέχρι τὸ 1821, ποὺ ὑψώθηκε στὴν Ἁγία Λαύρα τὸ Λάβαρο τῆς Ἐπαναστάσεως, ἡ Ἑλλάδα εἶχε γεμίσει ἀπὸ τὰ κόκκαλα ὅλων ἐκείνων, οἱ ὁποῖοι, κατὰ καιρούς, ἀγωνίστηκαν «ὑπὲρ Πίστεως καὶ Πατρίδος». Τετρακόσια ὁλόκληρα χρόνια, τὰ ψηλὰ βουνά, οἱ σπηλιές, οἱ κάμποι, τὰ νησιὰ καὶ οἱ θάλασσες γέμιζαν ἀπὸ τὰ σώματα νέων καὶ ἡλικιωμένων, ἀνδρῶν καὶ γυναικῶν, οἱ ὁποῖοι μὴ μπορῶντας νὰ ζήσουν κάτω ἀπὸ τὸν βαρὺ καὶ ἀπαίσιο ὀθωμανικὸ ζυγό, σήκωναν, κατὰ καιρούς, τὰ ὅπλα γιὰ νὰ διώξουν τὸν κατακτητή. Ἦσαν, ὅμως, ἀγύμναστοι, ὀλιγάριθμοι καί, πρὸ παντός, ἀβοήθητοι ἀπὸ τὰ διάφορα Εὐρωπαϊκὰ κράτη, τὰ ὁποῖα, κατὰ κανόνα, τοὺς ὑπονόμευαν. Ἔτσι, ὁλόκληρη ἡ ὑπόδουλη Χώρα ἦταν γεμάτη ἀπὸ τὰ ἱερὰ κόκκαλα τῶν παιδιῶν της.

-Β-

            Ἀλλά, κάποτε, «ἦλθε τὸ πλήρωμα τοῦ χρόνου». Στὶς 25 Μαρτίου 1821 οἱ ραγιάδες, μαζὶ μὲ τὸ οὐράνιο μήνυμα τοῦ ἀρχαγγέλου Γαβριήλ, ἄκουσαν καὶ τὸ ἄγγελμα τοῦ εὐαγγελισμοῦ τῆς Ἑλλάδος, ποὺ ἐσάλπιζε ἕνας ἄλλος ἄγγελος, ὁ Ἐπίσκοπος Παλαιῶν Πατρῶν Γερμανὸς στὸ ἀρχαῖο μοναστήρι τῆς Ἁγίας Λαύρας, κοντὰ στὰ Καλάβρυτα. Ἡ παράδοση λέει ὅτι, ὅταν οἱ Ὁπλαρχηγοὶ μαζεύτηκαν στὴν Ἁγία Λαύρα, ἤθελαν ὁ καθένας τους νὰ προηγῆται τὸ δικό του μπαϊράκι. Τὰ πνεύματα ἄναψαν, γιατὶ κανεὶς δὲν ὑποχωροῦσε. Ὁ Γερμανὸς εἶδε ὅτι μὲ αὐτὰ τὰ πείσματα καὶ τὶς ξεσυνέριες ἐκινδύνευε νὰ μὴν ἀρχίσῃ κἄν ἡ Ἐπανάσταση, ποὺ τὴν περίμεναν οἱ Ἕλληνες μὲ ὄνειρα καὶ μὲ προσδοκίες. Ἔτσι, χωρὶς νὰ χάνῃ καιρὸ καὶ χωρὶς νὰ διστάσῃ, βγῆκε στὴν ὡραία πύλη καὶ ξεκρέμασε τὸ «βῆλο», δηλαδὴ τὴν κουρτίνα, ποὺ ἔκλεινε τὸ ἱερὸ βῆμα ἀπὸ τὸν κυρίως ναό. Σ’ αὐτὸ τὸ βῆλο ἦταν χρυσοκεντημένη ἡ Κοίμηση τῆς Θεοτόκου, ποὺ χρόνια τὴν ἔβλεπαν καὶ τὴν εὐλαβοῦνταν ὅσοι ἐκκλησιαζόντουσαν ἤ ἐπισκέπτονταν τὴν Μονή. Ὁ Δεσπότης κράτησε ψηλὰ τὸ «βῆλο», ὥστε νὰ τὸ βλέπουν ὅλοι. Καὶ μὲ τὴν ἐπιβλητικὴ φωνή του εἶπε :   - Ἀδέλφια, ἀπὸ σήμερα καὶ στὸ ἑξῆς, αὐτὸ θὰ εἶναι τὸ μπαϊράκι καὶ τὸ λάβαρό μας.  Κι’ ἦταν θαυμαστό, ὅτι οἱ σκληροτράχηλοι ἐκεῖνοι ὁπλαρχηγοὶ ἐπειθάρχησαν χωρὶς ἀντιλογία. Ὁ ἀγώνας ἔμπαινε κάτω ἀπὸ τὴν εὐλογία τοῦ Θεοῦ, τὴν προστασία τῆς Θεοτόκου καὶ τὴν μητρικὴ στοργὴ τῆς Ἐκκλησίας. Ἡ ἐλευθερία, βγαλμένη ἀπὸ τὰ ἱερὰ κόκκαλα τῶν Ἑλλήνων, ξαναγύριζε στὴν ἀρχαία κοιτίδα της, στὴν Ἑλλάδα.

-Γ-

            Ὁ γιγάντιος ἀγώνας τῆς Ἐθνικῆς μας Παλιγγενεσίας εἶχε, βέβαια, καὶ τὶς σκιές του. Οἱ φατριασμοὶ καὶ οἱ διχόνοιες δὲν ἔλειψαν. Ὅμως, πάνω ἀπ’ αὐτὲς τὶς μικρότητες καὶ ἀθλιότητες, οἱ Ἕλληνες ἔβαζαν πάντοτε τὴν πίστη τους στὸν Θεὸ τῶν πατέρων τους, τὴν Ἐκκλησία, τὴν Ὀρθοδοξία. Εἶναι χαρακτηριστικὴ ἡ ἀπάντηση ποὺ ἔδωσε ὁ Μακρυγιάννης στὸν ναύαρχο Δεριγνὺ λίγο πρὶν ἀπὸ τὴν μάχη τῶν Μύλων : «Ἐκεῖ ὁποὔφκιανα τὶς θέσεις εἰς τοὺς Μύλους ἦρθε ὁ Ντερνὺς (Δεριγνὺ) νὰ μὲ ἰδῆ. Μοῦ λέγει : «Τὶ κάνεις αὐτοῦ ; Αὐτὲς οἱ θέσεις εἶναι ἀδύνατες · τὶ πόλεμο θὰ κάνετε μὲ τὸν Μπραΐμη αὐτοῦ ;» Τοῦ λέγω : Εἶναι ἀδύνατες οἱ θέσεις καὶ μεῖς, ὅμως εἶναι δυνατὸς ὁ Θεὸς ὁποῦ μᾶς προστατεύει». Ἀλλὰ καὶ ὁ λόγος τοῦ Κολοκοτρώνη, ὅτι «ὁ Θεὸς ἔβαλε τὴν ὑπογραφή του γιὰ τὴν ἐλευθερία τῆς Ἑλλάδος καὶ δὲν τὴν παίρνει πίσω», φανερώνει ἀκριβῶς ὅτι ἐκεῖνος ὁ ἀγώνας δὲν ἦταν ... «ταξικός», ὅπως ὑποστηρίζουν ἀνιστόρητα κάποιοι, ἀλλὰ ἀγώνας γιὰ τὰ ὅσια καὶ τὰ ἱερὰ τῆς φυλῆς, μὲ τὴν δύναμη τοῦ Θεοῦ καὶ κάτω ἀπὸ τὴν εὐλογία τῆς Ἐκκλησίας.

-Δ-

            Μικρὴ σὲ ἔκταση ἦταν ἡ Ἑλλάδα ποὺ προέκυψε ἀπὸ τὴν Ἐπανάσταση τοῦ 1821. Ὅμως, οἱ Ἕλληνες ποτὲ δὲν παραδέχθηκαν ὅτι αὐτὸ τὸ κομμάτι μόνο ἦταν ἡ πατρίδα τους. Ἔτσι, ὕστερα ἀπὸ 100 χρόνια τὸ Ἔθνος, γαλουχημένο μὲ τὴν Μεγάλη Ἰδέα, ἐξώρμησε μονοιασμένο καὶ ἐνσωμάτωσε στὸν Ἐθνικὸ κορμὸ τὴν Μακεδονία, τὴν Ἤπειρο, τὴν Θράκη, τὰ νησιὰ τοῦ Αἰγαίου.

            Ἀλλὰ εἶναι γεγονός, ὅτι οἱ ἐθνικοὶ ἀγῶνες δὲν σταματᾶνε ποτέ. Ἔτσι, σήμερα, τὸ Γένος τῶν Ἑλλήνων παλεύει γιὰ τὴν Κύπρο, γιὰ τὴν Βόρειο Ἤπειρο καὶ γιὰ τὴν Θράκη. Οἱ συνθῆκες οἱ οἰκονομικὲς εἶναι δύσκολες, ὄχι ὅμως τόσο, ὅσο ἐκεῖνα τὰ χρόνια, ποὺ πάλευαν νὰ διώξουν τὴν τουρκιά, ρακένδυτοι καὶ πεινασμένοι. Ὅποιος ἔχει γνωρίσει τὸν ἀγῶνα τοῦ Μεσολογγίου, γιὰ παράδειγμα, συγκινεῖται καὶ δακρύζει ὅταν πληροφορῆται ὅτι οἱ ὑπερασπιστὲς τῆς ἱερᾶς πόλεως ἔτρωγαν ἀκάθαρτα ζῶα γιὰ νὰ ἐπιβιώσουν. Κι’ ὅμως, στὶς προτάσεις τοῦ Ἰμπραὴμ νὰ παραδοθοῦν ἀπαντοῦσαν βροντόφωνα μὲ ἕνα ὑπερήφανο ὄχι. Καὶ τὄχε μαράζι ὁ τουρκοαιγύπτιος ἐκεῖνος πολέμαρχος, ὅτι τὸν εἶχε ταπεινώσει «ὁ φράχτης», ὅπως ἔλεγε περιπαικτικὰ τὴν ὑποτυπώδη ὀχύρωση τοῦ Μεσολογγίου. Ναί, «φράχτης» ἦταν. Ἀλλὰ τὸν ἔκανε κάστρο ἀπόρθητο ἡ πίστη τῶν ἀγωνιστῶν στὸν Κύριο τῶν Δυνάμεων. Κι’ ὅταν, μετὰ τὴν ἡρωϊκὴ ἔξοδο, μπῆκαν στὴν θρυλικὴ πόλη οἱ Τοῦρκοι, δὲν βρῆκαν τίποτε ἄλλο ἀπὸ σωροὺς ἐρειπίων καὶ νεκρὰ σώματα ἡρώων, μέσα ἀπὸ τὰ ὁποῖα βγῆκε λαμπρότερη ἡ Ἐλευθερία.

-Ε-

            Λοιπόν, ἀδελφοί, κουράγιο. Ψηλὰ οἱ καρδιές. Μονοιασμένοι καὶ ἀγαπημένοι ἄς ἀντιμετωπίσουμε τὴν κρίση τῶν συγχρόνων δύσκολων καιρῶν. Θὰ ἔλθουν πάλι οἱ καλὲς ἡμέρες. Προσεύχεσθε. Ἀγωνίζεσθε τὸν ἀγῶνα τὸν καλὸ τῆς πίστεως καὶ τῆς ἀρετῆς .

            Χρόνια πολλὰ σὲ ὅλους. Καί, πρὸ παντός, καλὰ καὶ εὐλογημένα. Καὶ γιὰ τὴν Κύπρο. Καὶ γιὰ τὴν Βόρειο Ἤπειρο. Καὶ γιὰ τὸν ὅπου γῆς Ἑλληνισμό.

            Διάπυρος πρὸς Χριστὸν  εὐχέτης

Ο   ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ

+  Ὁ Δρυϊνουπόλεως, Πωγωνιανῆς καὶ Κονίτσης  Α Ν Δ Ρ Ε Α Σ