ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ 196η: "Ὁ Νεομάρτυρας Ἅγιος Ἰωάννης: Τὸ εὐωδιαστὸ λουλούδι τῆς Κόνιτσας"

Ἐν Δελβινακίῳ τῇ 6ῃ Σεπτεμβρίου  2016

Ἀριθ.  Πρωτ.: 75

 

ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ  196η

ΘΕΜΑ: Ὁ Νεομάρτυρας Ἅγιος Ἰωάννης: Τὸ εὐωδιαστὸ λουλούδι τῆς Κόνιτσας

            Ἀγαπητοί μου Χριστιανοί,

-Α-

            Ἡ Τουρκοκρατία, γιὰ τετρακόσια (400) χρόνια στὴν Νότια Ἑλλάδα, καὶ πεντακόσια (500) στὴν Ἤπειρο, στὴν Μακεδονία καὶ στὴν Θράκη, ἦταν μιὰ ἀπὸ τὶς δυσκολότερες περιόδους τῆς ἐθνικῆς μας Ἱστορίας. Οἱ κατακτητές, βάρβαροι καὶ φανατικοὶ μουσουλμᾶνοι, δὲν ἄφηναν τοὺς χριστιανοὺς νὰ ἐκδηλώνουν τὴν πίστη τους. Κι' ὄχι μόνο αὐτό, ἀλλὰ ἔκαναν καὶ ἐπίμονες προσπάθειες νὰ προσηλυτίσουν στὸν μωαμεθανισμό, κυρίως νέα παιδιά, ἀγόρια καὶ κορίτσια, μὲ τὸ δόλωμα μιᾶς ζωῆς μέσα στὰ πλούτη, στὴ χλιδὴ καὶ τὶς ἀνέσεις. Κάποιοι ἀπὸ τοὺς νέους χριστιανοὺς λύγιζαν καὶ γινόντουσαν ἀρνησίθρησκοι. Ἄλλοι ἔμεναν σταθεροὶ στὴν Ὀρθόδοξη Πίστη, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ ὑποφέρουν βασανιστήρια καὶ θάνατο μαρτυρικό. Καί, φυσικά, οὔτε λόγος ὅτι ἕνας μουσουλμάνος, καί, μάλιστα, νέος στὴν ἡλικία, μποροῦσε νὰ γίνῃ χριστιανός. Τὸ ἀποτέλεσμα θὰ ἦταν ἡ ἄμεση θανάτωσή του.

-Β-

Καὶ ὅμως !  Βρέθηκε στὴν Κόνιτσα ἕνα μουσουλμανόπουλο ποὺ τόλμησε νὰ γυρίσῃ τὴν πλάτη στὸν Μωάμεθ καὶ ν' ἀνοίξῃ τὰ μάτια του στὸν Χριστό. Ποιός, ἀλήθεια, θὰ μποροῦσε νὰ πιστέψῃ, ὅτι ὁ γιὸς τοῦ Σέχη τῆς Κόνιτσας, ὁ νεαρὸς Χασάν, θὰ γινόταν χριστιανός !  Γιατὶ οὔτε ἡ θέση τοῦ πατέρα του, οὔτε ὁ κοινωνικὸς περίγυρος θὰ ἐπέτρεπαν μιὰ τέτοια προσβολή, νὰ γίνῃ ὁ Χασὰν "γκιαούρης", δηλαδὴ "ἄπιστος" ! Ἀλλ' ὁ Θεός, ποὺ "διασκεδάζει βουλὰς ἐθνῶν"καὶ "ἀθετεῖ λογισμοὺς ἀρχόντων", οἰκονόμησε τὰ πράγματα, ὥστε ὁ Χασὰν νὰ βρεθῇ ἀρχικὰ στὰ Γιάννενα καὶ στὴ συνέχεια στὸ Βραχώρι - στὸ σημερινὸ Ἀγρίνιο. Δὲν γνωρίζουμε τὸν λόγο αὐτῆς τῆς μετακινήσεως. Ὅλα, ὅμως, εἶναι μέσα στὰ σοφὰ σχέδια τοῦ Θεοῦ. "Τοῖς ἀγαπῶσιν τὸν Θεὸν πάντα συνεργεῖ εἰς ἀγαθόν" (Ρωμ. η΄ 28).

-Γ-

Ἐκεῖ, στὸ Ἀγρίνιο, ὁ Χασὰν φαίνεται ὅτι ἦλθε σὲ ἐπικοινωνία μὲ εὐσεβεῖς χριστιανούς, τῶν ὁποίων ἡ πίστη καὶ ἡ συνειδητὰ χριστιανικὴ ζωὴ ἐμίλησαν βαθειὰ στὴν ἁγνὴ ψυχὴ τοῦ νεαροῦ μουσουλμάνου. Ἄρχισε, ἔτσι, μιὰ ζύμωση καὶ μιὰ ἁγία  ἀλλοίωση μέσα του. Μιὰ ἕλξη πρὸς τὸν Χριστὸ καὶ τὴν Ἐκκλησία, ποὺ παρὰ τὶς πιέσεις καὶ τοὺς διωγμούς, σκόρπιζε γύρω της τὸ ζωηφόρο φῶς στὶς ψυχές. Ἔτσι, ὁ Χασὰν δήλωσε στοὺς προεστῶτες, πὼς ἐπιθυμοῦσε νὰ γίνῃ χριστιανός. Ἡ δήλωση αὐτὴ προκάλεσε χαρά, ἀφοῦ ἕνας ἀλλόπιστος θὰ γινόταν μέλος τῆς Ὀρθοδοξίας. Παράλληλα, ὅμως, δημιούργησε καὶ ἔντονο προβληματισμό. Γιατὶ οἱ καιροὶ ἦταν δύσκολοι, καὶ μιὰ ἀλλαξοπιστία ἑνὸς μουσουλμάνου θὰ εἶχε σὰν ἀποτέλεσμα ὄχι μόνο τὴν θανάτωσή του, ἀλλὰ καὶ σκληρὰ μέτρα ἐναντίον τῶν χριστιανῶν τοῦ Ἀγρινίου.

-Δ-

Ἀλλά, ἀφοῦ ἡ χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος εἶχε ἀρχίσει τὸ ἔργο της στὴν ψυχὴ τοῦ Χασάν, ποιός, ἀλήθεια, μποροῦσε νὰ τὴν σταματήσῃ ; Ἡ λύση βρέθηκε. Ὁ Χασὰν θὰ πήγαινε στὴν Ἰθάκη, ποὺ βρισκόταν στὴν κυριαρχία τῶν Ἑνετῶν. Ἐκεῖ θὰ γινόταν ἡ Κατήχηση καὶ τὸ Βάπτισμα, καὶ κατόπιν ὁ νεοφώτιστος χριστιανὸς θὰ ἐπέστρεφε στὸ Ἀγρίνιο. Ἔτσι κι' ἔγινε. Μετὰ τὴν ἐπιστροφή του, ὁ Ἰωάννης νυμφεύθηκε μιὰ σεμνὴ Ἑλληνοπούλα καὶ ζοῦσε σὰν ὑποδειγματικὸς χριστιανός, ἐργαζόμενος ὡς ἀγροφύλακας στὸν Μαχαλᾶ (σημερινὲς Φυτεῖες τοῦ Ἀγρινίου).

-Ε-

Ἀλλὰ ὁ σατανᾶς εἶχε φρυάξει, γιατὶ τὸ τρόπαιό του τὸ πῆραν οἱ χριστιανοί. Καὶ ἡ ἐκδίκησή του δὲν ἄργησε νὰ ἔλθῃ. Ὁ Σέχης τῆς Κόνιτσας ἀνακάλυψε, ἄγνωστο πῶς, ὅτι ὁ γιός του εἶχε γίνει χριστιανός. Αὐτὴ ἡ "ντροπή" ἔπρεπε ἀμέσως νὰ διορθωθῇ. Ὁ Ἰωάννης συνελήφθη. Στὸ δικαστήριο ἀρνήθηκε νὰ ξαναγίνῃ μουσουλμᾶνος. Ἀντίθετα, ἔμεινε σταθερὸς στὴν χριστιανική του ὁμολογία, παρὰ τὰ καλοπιάσματα καὶ τὶς ἀπειλές. Ἡ ἀπόφαση, φυσικά, ἦταν νὰ ἀποκεφαλισθῇ. Καὶ πραγματικά, στὶς 23 Σεπτεμβρίου 1814, ἡ ὡραία καὶ δυνατὴ ψυχὴ τοῦ Ἰωάννη πέταξε στὸν Οὐρανὸ καὶ προστέθηκε στὴν στρατιὰ τῶν Νεομαρτύρων.

Αὐτὸ τὸ εὐωδιαστὸ λουλούδι γιορτάζει ἡ Κόνιτσα στὶς 22 καὶ 23 Σεπτεμβρίου.

α) Πέμπτη, 22 Σεπτεμβρίου, ὥρα 7 μ.μ. θὰ ψαλῇ Μέγας Πανηγυρικὸς Ἑσπερινός.

β) Παρασκευή, 23 Σεπτεμβρίου, κυριώνυμη ἡμέρα τῆς ἑορτῆς, ὁ Ὄρθρος καὶ ἡ Θεία Λειτουργία. Ὅλες οἱ Ἀκολουθίες θὰ γίνουν στὸν Ἱ. Ναὸ τοῦ Ἁγίου Κοσμᾶ τοῦ Αἰτωλοῦ.

Ὅλοι πρέπει νὰ δώσουμε τὸ "παρὼν" στὴν ἑορτὴ τῆς μνήμης τοῦ συμπολίτη μας Νεομάρτυρος Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ ἐκ Κονίτσης. Μᾶς περιμένει.

Διάπυρος πρὸς Χριστὸν εὐχέτης

Ο  ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ

+ Ὁ Δρυϊνουπόλεως, Πωγωνιανῆς καὶ Κονίτσης  Α Ν Δ Ρ Ε Α Σ

Ψήφισμα 22ου Γενικοῦ Ἱερατικοῦ Συνεδρίου ΙΜΔΠΚ

                                                        

    

  Ἐν Δελβινακίῳ τῇ  6ῃ Σεπτεμβρίου 2016

 ΔΕΛΤΙΟ  ΤΥΠΟΥ

             Πραγματοποιήθηκε καὶ φέτος τὸ (22^ο) Γενικὸ Ἱερατικὸ Συνέδριο τῆς Μητροπόλεώς μας, στὴν Ἱ. Μονὴ Ταξιαρχῶν («Γκούρας») κοντὰ στὸ Ἀηδονοχώρι Κονίτσης, στὶς 5 καὶ 6 Σεπτεμβρίου ἐ.ἔ.

            Οἱ σύνεδροι Ἱερεῖς, ὑπὸ τὴν προεδρία τοῦ Σεβ/του κ. ΑΝΔΡΕΟΥ εἶχαν τὴν εὐκαιρία νὰ ἀκούσουν ὡραῖες (εὐαγγελικὲς) Εἰσηγήσεις καὶ νὰ προβληματισθοῦν σὲ καίρια ζητήματα τῆς Ἱερατικῆς ζωῆς καὶ τῆς διακονίας μέσα στὴν Ἐκκλησία, καὶ μάλιστα στοὺς σημερινούς, τόσο δύσκολους καιρούς. Ἀκόμη, εἶχαν τὴν εὐκαιρία νὰ συμπροσευχηθοῦν τόσο στὸν Ἑσπερινό, ὅσο καὶ στὴν Θεία Λειτουργία, καθὼς καὶ νὰ συμμετάσχουν στὸ τρισάγιο ποὺ τελέσθηκε ἐπὶ τοῦ τάφου τοῦ ἀοιδίμου Ἱεράρχου ΣΕΒΑΣΤΙΑΝΟΥ, στὴν Ἱ. Μονὴ τῆς Παναγίας Μολυβδοσκέπαστης. Μετὰ τὸ πέρας τοῦ Συνεδρίου οἱ αἰδεσιμώτατοι πατέρες ἐνέκριναν διὰ βοῆς τὸ ἀκόλουθο

ΨΗΦΙΣΜΑ

            «1) Δοξάζουμε τὸν Δομήτορα τῆς Ἐκκλησίας μας Κύριο Ἰησοῦ Χριστό, καὶ γιὰ τὴν εὐλογία τοῦ φετινοῦ Ἱερατικοῦ μας Συνεδρίου.

            2) Μᾶς λυπεῖ ἡ προσπάθεια κάποιων πολιτικῶν κύκλων νὰ βάλουν στὸ περιθώριο τὴν Ἐκκλησία, τὴν τροφὸ καὶ φρουρὸ τοῦ Ἔθνους, ἐνῷ τὴν κατηγοροῦν ὅτι δῆθεν ἔχει «τεράστια περιουσία», τὴν ὁποία πρέπει νὰ παραδώσῃ στὸ Κράτος. Πρέπει, ὅμως, ὅλοι νὰ γνωρίζουν ὅτι, σήμερα, ἡ Ἐκκλησία ἔχει μόνο 4% ἀπὸ τὴν ἄλλοτε, ὄντως μεγάλη, περιουσία της, τὴν ὁποία εἴτε ἅρπαξε αὐθαίρετα ἡ Πολιτεία, χωρὶς νὰ δώσῃ καμμιὰ ἀποζημίωση, εἴτε ἡ Ἴδια ἡ Ἐκκλησία τὴν ἐδώρησε ἁπλόχερα, γιὰ εὐαγεῖς σκοπούς.

            3) Ἀνησυχοῦμε γιὰ τὴν πρόθεση τῆς Πολιτείας, ὅπως ἀποτυπώνεται στὰ Μ.Μ.Ε., γιὰ τὴν κατάργηση τῆς προσευχῆς καὶ τοῦ ἐκκλησιασμοῦ, ὅπως καὶ τῶν παρελάσεων τῶν Σχολείων στὶς ἐθνικὲς ἐπετείους. Ἰδιαίτερα ἀνησυχοῦμε γιὰ τὸ πνεῦμα τῆς ἀναρχίας, τῆς ἀσυδοσίας καὶ τῆς ἐγκληματικότητας, ποὺ αὐξάνει ἡμέρα μὲ τὴν ἡμέρα στὴν Χώρα. Καὶ ἐπειδὴ φοβόμαστε πὼς ἡ μεταλλαγὴ τοῦ μαθήματος τῶν θρησκευτικῶν ἀπὸ κατηχητικὸ σὲ θρησκειολογικὸ θὰ προκαλέση μεγάλη σύγχυση στὸν μαθητόκοσμο καὶ στὴν Κοινωνία, ζητοῦμε νὰ παραμείνῃ τὸ μάθημα ὅπως εἶναι μέχρι σήμερα.

            4) Ἐπειδή, στὴν ἀκριτική μας Ἐπαρχία παρακολουθοῦμε στενὰ τὸ Βορειοηπειρωτικὸ Ζήτημα, καλοῦμε ὅλα τὰ κόμματα καὶ τοὺς φορεῖς νὰ μὴν ἐφησυχάζουν, ἀλλὰ νὰ βάλουν φρένο στὶς ἀνθελληνικὲς μεθοδεύσεις τῶν Ἀλβανῶν καὶ τῶν «Τσάμηδων». Τέλος,

            5) Προσευχόμαστε ἐκτενῶς καὶ ζητᾶμε ἀπὸ τὸν Θεὸ νὰ δώσῃ ὁμόνοια καὶ ἀγάπη σὲ ὅλους τοὺς Ἕλληνες καὶ σύντομα νὰ μᾶς ἐξαγάγῃ «εἰς ἀναψυχήν»».   

(Ἐκ τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως).

"Ἅγιος Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλός : Ἰσαπόστολος καὶ Ἐθνεγέρτης."

Ἐν Δελβινακίῳ τῇ 8ῃ Αὐγούστου  2016

 Ἀριθ.  Πρωτ.: 74

ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ  193η

ΘΕΜΑ: Ἅγιος Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλός : Ἰσαπόστολος καὶ Ἐθνεγέρτης.

            Ἀγαπητοί μου Χριστιανοί,

-Α-

            Κάποιοι σύγχρονοι Ἕλληνες ἰσχυρίζονται καὶ ἐπιμένουν, ὅτι στὰ χρόνια τῆς τουρκοκρατίας ἡ ζωὴ τῶν ὑποδούλων ρωμηῶν ἦταν περίπου … ἰδεώδης. Καὶ μόνο ποὺ δὲν θρηνοῦν γιὰ τὸ ὅτι μὲ τὴν Ἐπανάσταση τοῦ 1821 βγήκαμε ἀπὸ τὸν τουρκικό ζυγό. Ὅμως, ὅσοι ἔχουν μελετήσει σοβαρὰ καὶ σὲ βάθος τὴν περίοδο τῶν τετρακοσίων (400) ἐτῶν, ἀπὸ τὴν ἅλωση τῆς Κωνσταντινουπόλεως (τὸ 1453) μέχρι τὴν Ἐθνική μας Παλιγγενεσία, συμφωνοῦν στὸ ὅτι ὄχι μόνο δὲν ἦταν «ἰδανική» ἡ ζωὴ τῶν ραγιάδων Ἑλλήνων, ἀλλὰ σκοτάδι βαθὺ εἶχε καλύψει τὴν Ἑλλάδα ἀπ’ ἄκρη σ’ ἄκρη : Ὑπῆρχαν, βέβαια, κάποιες ἀναλαμπές, ὅπου μποροῦσαν οἱ Ἕλληνες νὰ πάρουν μιὰν «ἀνάσα» · γεγονός, ὅμως, μένει, ὅτι αὐτὲς ἦταν μόνο «στιγμές» στοὺς τέσσερις αἰῶνες τῆς βαρειᾶς σκλαβιᾶς.

-Β-

Ἰδιαίτερα, ὁ 18^ος αἰώνας ὑπῆρξε ἀπὸ τοὺς πιὸ δύσκολους καὶ σκοτεινούς : Ἡ ἀμάθεια ἐπικρατοῦσε παντοῦ ·  κανένας δὲν εἶχε ἰδιοκτησία, ἀλλὰ δούλευε σὲ χωράφια, ποὺ τὰ εἶχαν κάνει αὐθαίρετα δικά τους οἱ τοῦρκοι, γιὰ ἕνα κομμάτι ψωμί. Γι’ αὐτό, πολλοὶ ποὺ δὲν μποροῦσαν νὰ ἀντέξουν αὐτὸν τὸν βαρὺ ζυγό, ἀναγκάζονταν νὰ ἀλλαξοπιστήσουν, μὲ ἀποτέλεσμα τὸ Γένος νὰ ὑφίσταται μεγάλη αἱμορραγία, χάνοντας τὰ παιδιά του. Οἱ Τοῦρκοι, ποὺ συμπεριφέρονταν σὰν ἀφεντάδες, δὲν ἐδίσταζαν νὰ κόβουν κεφάλια, κάποιων λίγων ἀνυπότακτων. Ἔτσι ὁ ζυγὸς γινόταν ἀνυπόφορος καὶ τὸ καντήλι τῆς ἐλπίδας γιὰ κάποια ὑποφερτή, ἔστω, ἀλλαγὴ τῶν πραγμάτων, τρεμόπαιζε ἕτοιμο νὰ σβύσῃ…

-Γ-

Κατὰ κοινὴ ὁμολογία ὁ 18^ος αἰώνας ἦταν ὁ πιὸ βαρὺς γιὰ τοὺς Ἕλληνες. Ἰδιαίτερα δεινοπαθοῦσε  ἡ περιοχὴ τῆς Βορείου Ἠπείρου, ὅπου ὁλόκληρες περιοχὲς ἐξισλαμίζονταν, γιὰ νὰ γλυτώσουν οἱ ἄνθρωποι τὴν ζωή τους ἀπὸ τὸ μαχαίρι τοῦ τούρκου. Φυσικά, δὲν πρέπει νὰ ξεχνᾶμε ὅτι ὑπῆρχαν καὶ τὰ πάθη μεταξὺ τῶν ραγιάδων : οἱ ζήλειες, τὰ μίση, οἱ ἐκδικήσεις, ἐπιβεβαιώνοντας τὴν λαϊκὴ παροιμία : « ὅπου φτώχεια, καὶ γκρίνια».

Ἀλλὰ τότε ἀκριβῶς, μέσα σ’ ἐκεῖνο τὸ ζοφερὸ σκοτάδι ἔλαμψε ἕνα δυνατὸ φῶς. Ξεκίνησε ἀπὸ τὸ Ἅγιο Ὄρος καὶ σιγά – σιγά φώτισε ὁλόκληρο τὸν Ἑλλαδικὸ χῶρο. Κι’ αὐτὸ τὸ Φῶς ἦταν ἕνας ἄνθρωπος, ἕνας καλόγερος, ποὺ τὸν ἔτρωγε τὸ κατάντημα τοῦ Γένους, ἀλλὰ καὶ ὁ πόθος νὰ ξαναπάρῃ τὴν θέση του ἀνάμεσα στοὺς ἐλεύθερους λαούς. Αὐτὸς ὁ ἄνθρωπος ἦταν ὁ Ἅγιος Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλός.

-Δ-

Τὸ εἶχε διαπιστώσει καὶ τὸ ἔλεγε : «Ἀγρίανε τὸ Γένος μας». Ἔτσι, χωρὶς νὰ ὑπολογίσῃ κόπους  καὶ κινδύνους, ἐπραγματοποίησε τέσσερις ἱεραποστολικὲς περιοδεῖες σὲ ὅλη τὴν Ἑλλάδα, ἰδιαίτερα ὅμως στὴν Βόρειο Ἤπειρο. Δέκα ἐννιὰ (19) ὁλόκληρα χρόνια ἔφερνε παντοῦ τὸ φῶς τῆς ὀρθοδοξίας, συμφιλίωνε τοὺς μαλλωμένους, τοὺς δίδασκε νὰ ἱδρύουν σχολεῖα, νὰ μπολιάζουν τὰ δένδρα, ἡμέρευε τὶς ψυχές. Καὶ μὲ τὶς προφητεῖες του ξυπνοῦσε τὴν ἐλπίδα στοὺς ἀποσταμένους, ὅτι ὁπωσδήποτε θάρθῃ «τὸ ποθούμενο», ἡ Ἐθνικὴ ἀποκατάσταση.

Ἀλλὰ το μαρτυρικό του τέλος εἶχε προδιαγραφῆ. Οἱ Τοῦρκοι, μὲ παρακίνηση τῶν ἑβραίων, τὸν ἀπαγχόνισαν στὶς 24 Αὐγούστου 1779. Ὅμως, στὴν συνείδηση τοῦ λαοῦ θεωρήθηκε Ἅγιος. Καὶ κατὰ κοινὴ ὁμολογία, τὸ μεγάλο ἔργο του συνέβαλε ἀποφασιστικὰ στὴν ἔκρηξη τῆς Ἐπαναστάσεως τοῦ 1821.

-Ε-

Ἡ Μητρόπολή μας, ποὺ πολὺ εὐλαβεῖται τὸν Ἅγιο Κοσμᾶ, ὀργανώνει καὶ φέτος τὶς ἀκόλουθες ἑορταστικὲς ἐκδηλώσεις στὸν φερώνυμο Ἱ. Ναό του στὴν Κόνιτσα :

α) Τὴν παραμονή, 23 Αὐγούστου, στὶς 7 μ.μ. θὰ ψαλῇ ὁ πανηγυρικὸς ἑσπερινὸς καὶ στὴ συνέχεια θὰ ἐπακολουθήσῃ ἡ λιτάνευση τῆς Εἰκόνος καὶ τοῦ ἱ. Λειψάνου τοῦ Ἁγίου.

β) Στὶς 24 Αὐγούστου, κυριώνυμη ἡμέρα τῆς ἑορτῆς, οἱ καταβασίες θὰ ἀρχίσουν στὶς 7:30, καὶ γύρω στὶς 10:30 π.μ. θὰ ἔχῃ τελειώσει ἡ Θ. Λειτουργία.

Ἡ συμμετοχὴ ὅλων εἶναι ἀπαραίτητη.   Ἔτη πολλά, ἅγια, εὐλογημένα.   

Διάπυρος πρὸς Χριστὸν εὐχέτης

Ο  ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ

+  Ὁ Δρυϊνουπόλεως, Πωγωνιανῆς καὶ Κονίτσης  Α Ν Δ Ρ Ε Α Σ

ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ 192α: "Ὑπεραγία Θεοτόκος, ἡ Μητέρα και Προστασία μας"

Ἐν Δελβινακίῳ τῇ 1ῃ Αὐγούστου 2016

Ἀριθ.  Πρωτ.: 73

ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ  192^α

ΘΕΜΑ: Ὑπεραγία Θεοτόκος, ἡ Μητέρα και Προστασία μας.

            Ἀγαπητοί μου Χριστιανοί,

-Α-

            Ὁ Δεκαπενταύγουστος εἶναι ἡ κατ’ ἐξοχὴν ἑορτὴ πρὸς τιμὴν τῆς Παναγίας μας. Οἱ Ὀρθόδοξοι πιστοὶ εὐλαβοῦνται πολὺ τὴν Θεοτόκο. Καὶ σπεύδουν στοὺς Ναοὺς τῶν πόλεων, στὰ ταπεινὰ ἐξωκκλήσια τῆς ὑπαίθρου, στὰ πάμπολλα Μοναστήρια, ποὺ ἔχουν ἱδρυθῆ πρὸς τιμήν της, γιὰ νὰ προσευχηθοῦν καὶ νὰ καταθέσουν στὴν χάρη της τὰ πολλὰ καί, συχνὰ πιεστικά, προβλήματα ποὺ τοὺς ἀπασχολοῦν. Γιατὶ ἡ Παναγία εἶναι ἡ Μητέρα καὶ ἡ θερμὴ Προστάτις καὶ Βοηθὸς ὅλων τῶν Χριστιανῶν.

-Β-

            Ὅμως, ὁ Δεκαπενταύγουστος μᾶς πηγαίνει ἑβδομήντα ἕξη χρόνια πίσω, στὴν Τῆνο, στὸ 1940, στὸ ἔτος – σταθμὸ τῆς νεώτερης Ἱστορίας μας. Στὸ λιμάνι τοῦ νησιοῦ βρίσκεται, ἀνάμεσα στὰ ἄλλα πλοῖα, τὸ ἀντιτορπιλλικὸ «ΕΛΛΗ», ποὺ ἔχει ἔλθει κι’ αὐτὸ γιὰ νὰ ἀποδώσῃ τιμὲς στὴν Παναγία. Οἱ προσκυνητές, κοσμοπλήμμυρα, μὲ φανερὴ τὴν εὐλάβεια στὰ πρόσωπά τους. Ψαλμοὶ καὶ ὕμνοι ἀναπέμπονται, ἐνῷ ἡ εὐωδιαστὴ ὀσμὴ τοῦ θυμιάματος γεμίζει μὲ ἱλαρότητα τὴν ἀτμόσφαιρα.

-Γ-

            Αἴφνης, μιὰ τορπίλλη ἀπὸ ὑποβρύχιο «ἀγνώστου ἐθνικότητος», ὅπως ἀνακοίνωσε ἡ Κυβέρνηση γιὰ λόγους σκοπιμότητος, χτύπησε τὴν «ΕΛΛΗ». Κι’ ἄλλη μιά, χωρὶς νὰ βρῇ τὸν στόχο της, ἐξερράγη στὴν προκυμαία. Ὅλοι οἱ Ἕλληνες διαισθάνθηκαν ὅτι τὸ «ἀγνώστου ἐθνικότητος» ὑποβρύχιο ἦταν Ἱταλικό, καὶ ὅτι ἡ ὕπουλη ἐκείνη ἐπίθεση ἦταν προοίμιο τοῦ πολέμου, ποὺ δὲν θ’ ἀργοῦσε ν’ ἀρχίσῃ. Κι’ ἐνῷ ἡ Ἰταλία θέλησε μ’ αὐτὴ τὴν ἄνανδρη ἐνέργεια νὰ τρομοκρατήσῃ τὸν Ἑλληνικὸ Λαό, ἔγινε τὸ ἀντίθετο : Οἱ Ἕλληνες πίστεψαν ἀκράδαντα, ὅτι ἡ «ὑβρισμένη Παναγία τῆς Τήνου» θὰ τιμωροῦσε τὸν ἄνανδρο δολοφόνο παραδειγματικά.

-Δ-

Κι’ ἡ ὥρα ποὺ ὅλοι περίμεναν ἦλθε στὶς 28 Ὀκτωβρίου 1940. Ἡγεσία, Στρατὸς καὶ Λαός, ἑνωμένοι ὅλοι «σὰν μιὰ γροθιά», ἀγωνίστηκαν στὰ βουνὰ τῆς Βορείου Ἠπείρου ὑπὲρ βωμῶν καὶ ἑστιῶν, μὲ πίστη στὸ Θεὸ καὶ στὴν βοήθεια τῆς Παναγίας. Εἶναι δὲ χαρακτηριστικό, ὅτι οἱ φαντάροι μας ἔλεγαν πὼς ἔβλεπαν μιὰ μεγάλη γυναικεία μορφὴ νὰ σκεπάζῃ μὲ τὰ πέπλα της τὸ ἑλληνικὸ Στράτευμα. Γι’ αὐτὸ καὶ ὁ τότε Ἀρχιεπίσκοπος Ἀθηνῶν Χρύσανθος, πίσω ἀπὸ τὶς μικρὲς εἰκόνες τῆς Γλυκοφιλούσας, οἱ ὁποῖες μοιράστηκαν στὸ Μέτωπο σὲ ὅλο τὸ Στρατό μας, ἔγραφε ἰδιοχείρως : «Νικηταὶ ὑπὸ τὴν σκέπην τῆς Παναγίας».

-Ε-

«Ὑπὸ τὴν σκέπην τῆς Παναγίας» ὁλόκληρο τὸ Ἔθνος τότε. Ἀλλὰ καὶ σήμερα εἶναι ἀνάγκη νὰ βρισκώμαστε ὅλοι οἱ Ἕλληνες κάτω ἀπὸ τὴν σκέπη καὶ τὴν προστασία τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου. Γιατί, σήμερα, τὸ σκάφος τοῦ Ἔθνους τὸ χτυπᾶνε δυνατοὶ ἄνεμοι καὶ ἰσχυρὲς τρικυμίες ἀπὸ τὸ πνεῦμα τῆς ἀπιστίας, τῆς «ὕβρεως» καὶ τῆς ποικίλης διαφθορᾶς. Ἡ ἀκριτικὴ Μητρόπολή μας, συνεχίζοντας μὲ τὶς μικρές της δυνάμεις, τὸ ἔργο τοῦ ἀειμνήστου Μητροπολίτου κυροῦ ΣΕΒΑΣΤΙΑΝΟΥ, καλεῖ κι’ ἐφέτος ὅλους τοὺς πιστοὺς σ’ ἕνα στρατόπεδο προσευχῆς, στὴν πανάρχαια Ἱερὰ Μονὴ τῆς Μολυβδοσκέπαστης, στὴν Ἀγρυπνία τοῦ Δεκαπενταυγούστου.

-ΣΤ-

Ἡ Ἀγρυπνία θὰ ἀρχίσῃ στὶς 9 τὸ βράδυ τῆς 14^ης Αὐγούστου καὶ θὰ τελειώσῃ τὸ πρωΐ, γύρω στὶς 5.30 τῆς 15^ης Αὐγούστου. Ὅλοι πρέπει νὰ δώσουμε τὸ «παρὼν» στὴν ὁλονύχτια αὐτὴ προσευχή. Ἕνας στρατὸς προσευχῆς θὰ γίνῃ δεκτὸς ἀπὸ τὴν Παναγία μας. Κι’ ἐκείνη, σὰν Μητέρα στοργικὴ ποὺ εἶναι, θὰ μεσιτεύῃ πρὸς τὸν Υἱό της, τὸν Κύριο Ἰησοῦ Χριστό, ὥστε Ἐκεῖνος νὰ δίνῃ λύσεις στὰ προβλήματά μας, ἀφοῦ «πολὺ ἰσχύει δέησις Μητρὸς πρὸς εὐμένειαν Δεσπότου».

Χρόνια πολλὰ καὶ ἅγια. Ἡ Παναγία βοήθειά μας.

Διάπυρος πρὸς Χριστὸν εὐχέτης

Ο  ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ

+  Ὁ Δρυϊνουπόλεως, Πωγωνιανῆς καὶ Κονίτσης  Α Ν Δ Ρ Ε Α Σ