ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ 168η ΘΕΜΑ: «Ἔπος 1940-1941 : «Οἱ ἥρωες πολεμοῦν σὰν Ἕλληνες»

Ἀριθ.  Πρωτ. 93

Ἐν Δελβινακίῳ τῇ 7ῃ Ὀκτωβρίου 2013

ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ  168η

ΘΕΜΑ: «Ἔπος 1940-1941 : «Οἱ ἥρωες πολεμοῦν σὰν Ἕλληνες»

            Ἀγαπητοί μου Χριστιανοί,

-Α-

            Ἡ Ἑλλάδα, ἡ ἀγαπημένη Πατρίδα μας, ποὺ ἦταν, τότε, στὴν περίοδο τοῦ Μεσοπολέμου, περιφρονημένη ἀπὸ τοὺς εὐρωπαϊκούς, κυρίως, λαούς, λόγῳ τῆς ἐθνικῆς συμφορᾶς ποὺ ὑπέστη στὴν Μικρὰ Ἀσία, ἀλλὰ καὶ τοῦ ἐπάρατου ἐθνικοῦ διχασμοῦ, βρέθηκε, ἀναπάντεχα, στὸ ἐπίκεντρο τοῦ διεθνοῦς θαυμασμοῦ. Γιατί ; Διότι εἶπε, ἁπλᾶ καὶ ἀποφασιστικά, τὸ «ΟΧΙ» στὸ ἰταμὸ ἰταλικὸ τελεσίγραφο, μὲ τὸ ὁποῖο ὁ Μουσολίνι ζητοῦσε νὰ κατακτήσῃ τὴν Χώρα. Κανένας δὲν τὸ περίμενε. Κι’ αὐτό, ἐπειδὴ μεγάλες χῶρες, ὅπως ἡ Γαλλία, ὑπέκυψαν στὸν Ἄξονα μέσα σὲ λίγες, μόλις, μέρες, ἐνῷ ἄλλες, ὅπως γιὰ παράδειγμα ἡ Δανία, δὲν ἐπολέμησαν κἄν. Ὅμως, ἡ μικρὴ Ἑλλάδα τὸ εἶχε ἀπὸ καιρὸ ἀποφασίσει : Ἤ νὰ ζήσῃ ἐλεύθερη ἤ νὰ πεθάνῃ. Εἶναι πολὺ χαρακτηριστικὸ αὐτὸ ποὺ ἔγραφε στὴν ἀνοιχτὴ ἐπιστολή του πρὸς τὸν Χίτλερ ὁ ἀρθρογράφος τῆς «Καθημερινῆς» Γεώργιος Βλάχος, στὸ τέλος ἐκείνου τοῦ περιώνυμου ἄρθρου, ποὺ ἔκανε κυριολεκτικὰ πάταγο, ὅταν δημοσιεύθηκε τὸ Σάββατο, 8 Μαρτίου τοῦ 1941, καὶ ἡ «Καθημερινὴ» πούλησε πάνω ἀπὸ 300.000 φύλλα, ἀριθμὸ ρεκὸρ γιὰ τὰ δεδομένα ἐκείνης τῆς ἐποχῆς : Ἡ Ἑλλάδα, ἔγραφε ὁ Γεώργιος Βλάχος, ἐὰν ἡ Γερμανία τῆς ἐπιτεθῇ (ὅπως ἔντονα ἐφημολογεῖτο) θὰ πολεμήσῃ ὅπου χρειασθῇ. «Καὶ θὰ ἀναμείνῃ τὴν ἐκ Βερολίνου ἐπιστροφὴν τοῦ δρομέως, ὁ ὁποῖος ἦλθε πρὸ πέντε ἐτῶν (1936) καὶ ἔλαβεν ἀπὸ τὴν Ὀλυμπίαν τὸ φῶς, διὰ νὰ μεταβάλῃ εἰς δαυλὸν τὴν λαμπάδα καὶ φέρῃ τὴν πυρκαϊὰν εἰς τὸν μικρὸν τὴν ἔκτασιν, ἀλλὰ μέγιστον αὐτὸν τόπον ὁ ὁποῖος, ἀφοῦ ἔμαθε τὸν κόσμον ὅλον νὰ ζῇ, πρέπει τώρα νὰ τὸν μάθῃ καὶ νὰ ἀποθνήσκῃ».

-Β-

            Δὲν ὑπολόγισε οὔτε στιγμὴ ἡ Ἑλλάδα νὰ συμβιβασθῇ μὲ τὶς δυνάμεις τῆς βίας καὶ τοῦ κακοῦ, τὶς ὁποῖες ἀντιπροσώπευε ὁ Ἄξονας. Ἐκεῖνες τὶς δραματικὲς ὧρες, ποὺ ἔπρεπε νὰ διαλέξῃ ἀνάμεσα στὴν ἀτίμωση καὶ στὴν ἐλευθερία, χωρὶς δισταγμὸ προτίμησε τὴν ἐλευθερία καὶ τὴν δόξα ποὺ ἀκολούθησε. Καὶ δὲν μποροῦσε νὰ γίνῃ διαφορετικά, Γιατὶ τὴν βάραινε μιὰ ἱστορία 2.500 χρόνων, μὲ τοὺς Μαραθῶνες, τὶς Σαλαμῖνες, τὶς μεγαλειώδεις ἐκστρατεῖες τοῦ Μεγάλου Ἀλεξάνδρου, τὶς Ἀλαμάνες, τὰ Δερβενάκια, τοὺς θρυλικοὺς Βαλκανικοὺς Πολέμους ... Αὐτὴ τὴν ἱστορία δὲν μποροῦσε νὰ τὴν περιφρονήσῃ καὶ νὰ τὴν ἀρνηθῇ. Ἔτσι, ὅταν τὸ «ΟΧΙ» τοῦ Ἕλληνα πρωθυπουργοῦ Ἰωάννου Μεταξᾶ τὸ ἔκανε δικό του καὶ ὁλόκληρος ὁ Ἑλληνικὸς Λαός, ἐκεῖνο τὸ «ΟΧΙ» ἔγινε παιάνας, θούριο, θριαμβευτικὸ σάλπισμα, ποὺ ἀντήχησε στὰ πέρατα τῆς γῆς. Καὶ ἦταν ὁ Τσῶρτσιλ, ὁ πρωθυπουργὸς τῆς Ἀγγλίας, ποὺ εἶπε τὸν ἱστορικὸ ἐκεῖνο λόγο : «Μέχρι τώρα λέγαμε, ὅτι οἱ Ἕλληνες πολεμοῦν σὰν ἥρωες. Ἀπὸ τώρα καὶ στὸ ἑξῆς θὰ λέμε, ὅτι οἱ ἥρωες πολεμοῦν σὰν Ἕλληνες».

-Γ-

            Οἱ Ἕλληνες δὲν λογάριασαν, τότε, ὅτι ζοῦσαν σὲ δικτατορικὸ καθεστώς. Τοὺς συνεπῆρε ἡ ἀγάπη πρὸς τὴν Πατρίδα. Καὶ ἔγιναν μιὰ ψυχὴ καὶ μιὰ καρδιά. Οἱ φαντάροι, οἱ ναῦτες καὶ οἱ ἀεροπόροι μας ἔγραφαν λαμπρὲς σελίδες δόξης στὰ Βορειοηπειρωτικὰ βουνά, στὰ πέλαγα καὶ στοὺς αἰθέρες. Κι’ ὅταν οἱ καμπάνες τῶν ἐκκλησιῶν ἀνήγγελαν μιὰ καινούργια νίκη, πλήθη λαοῦ ἔτρεχαν στὶς Ἐκκλησίες γιὰ νὰ εὐχαριστήσουν τὸν Θεό, νὰ Τὸν δοξολογήσουν, ἀλλὰ καὶ νὰ ψάλουν τὰ νικητήρια πρὸς τὴν Παναγία, τὴν Ὑπέρμαχο τοῦ Ἔθνους μας Στρατηγό, ποὺ μὲ τὴν Σκέπη Της προστάτευε τὴν ἀγωνιζόμενη τὸν ὑπὲρ πάντων ἀγῶνα Πατρίδα μας. Ἐξ  ἄλλου, δόξα καὶ τιμὴ ἀνήκει στὶς ἡρωΐδες γυναῖκες τῆς Πίνδου, ποὺ ἀγόγγυστα ἀνέβαζαν πυρομαχικὰ καὶ τρόφιμα γιὰ τοὺς φαντάρους στὰ κακοτράχαλα βουνὰ τῆς Πίνδου, μέσα στὴν παγωνιὰ καὶ στὶς τρομερὲς χιονοθύελλες. Δίκαια, λοιπόν, ἡ Οἰκουμένη γονάτισε σ’ αὐτὸ τὸ μεγαλεῖο τῆς Ἑλληνικῆς μας Πατρίδος.

-Δ-

            Γονατίζουμε κι’ ἐμεῖς μπροστὰ στὴν Δόξα τοῦ Σαράντα. Ἐμεῖς, ποὺ παρὰ τὰ οἰκονομικὰ δεινὰ ποὺ περνοῦμε, ἀγαπᾶμε τὸν Χριστό, ἀγαπᾶμε τὴν Ἐκκλησία, ἀγαπᾶμε τὴν Ἑλλάδα μας. Ἡ ἀγάπη μας αὐτὴ ἀγκαλιάζει καὶ τοὺς Κυπρίους καὶ τοὺς Βορειοηπειρῶτες ἀδελφούς. Εὐχή μας, σύντομα νὰ ἔλθῃ ἡ ἐθνική τους ἀποκατάσταση. Τὰ νειᾶτα τὰ μαθητικά, τὰ φοιτητικά, τὰ ἐργαζόμενα νειᾶτα, ὅπως καὶ τὰ στρατευμένα νειᾶτα, νὰ εἶναι στὴν πρωτοπορεία καὶ στὸν ἀγῶνα τὸν καλὸ γιὰ τὴν Ὀρθοδοξία καὶ τὴν Ἑλλάδα μας.

            Χρόνια πολλά, καλά, ἅγια καὶ εὐλογημένα. Νὰ ζῇ καὶ νὰ μεγαλύνεται ἡ Ἑλλάδα μας.  

Διάπυρος πρὸς Χριστὸν εὐχέτης

Ο   ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ

†  Ὁ Δρυϊνουπόλεως, Πωγωνιανῆς καὶ Κονίτσης  Α Ν Δ Ρ Ε Α Σ

ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ 167η: «Τῆς Κονίτσης τὸν γόνον … Ἰωάννην τιμήσωμεν».

Ἐν Δελβινακίῳ τῇ 3ῃ Σεπτεμβρίου 2013

Ἀριθ.  Πρωτ.  79

ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ  167^η

ΘΕΜΑ: «Τῆς Κονίτσης τὸν γόνον … Ἰωάννην τιμήσωμεν».

            Ἀγαπητοί μου Χριστιανοί,

-Α-

            Ὅλοι οἱ κάτοικοι τῆς ἀκριτικῆς Κονίτσης ἔχουμε τὴν μεγάλη εὐλογία νὰ κατάγεται ἀπὸ ἐδῶ ὁ Νεομάρτυρας Ἅγιος Ἰωάννης ὁ ἐκ Κονίτσης. Γιατὶ ἔζησε ἐδῶ μέχρι τὰ εἴκοσι χρόνια του, περπάτησε στοὺς δρόμους, ποὺ περπατᾶμε σήμερα καὶ μεῖς, ἀλλὰ ὄχι σὰν χριστιανός. Μουσουλμᾶνος ἦταν. «Ἐκ ρίζης δυσώδους», ὅπως λέει χαρακτηριστικὰ ἕνα τροπάριο. Δηλαδή, προερχόταν ἀπὸ βρώμικη ρίζα, ἀφοῦ οἱ γονεῖς του ἀκολουθοῦσαν τὴν ψεύτικη θρησκεία τοῦ μωαμεθανισμοῦ. Τὸ ὄνομά του, Χασάν. Τότε, στὰ τέλη τοῦ 18^ου αἰώνα, μὲ ἀρχὲς τοῦ 19^ου αἰώνα, ἡ Ἑλλάδα βρισκόταν κάτω ἀπὸ τὴν τουρκικὴ σκλαβιά. Οἱ χριστιανοὶ ἦταν «ραγιάδες», σκλάβοι, δηλαδή, καὶ δοῦλοι τῶν Τούρκων, οἱ ὁποῖοι συχνὰ τοὺς πίεζαν νὰ ἀλλαξοπιστήσουν. Καὶ κάποιοι, γινόντουσαν ἀρνησίθρησκοι, εἴτε γιὰ ν’ ἀποκτήσουν ὑλικὰ ὀφέλη, εἴτε ἀπὸ τὸν φόβο τοῦ θανάτου, στὸν ὁποῖο θὰ τοὺς κατεδίκαζαν οἱ τύραννοι ἄν ἠρνοῦντο νὰ γίνουν μωαμεθανοί. Ἡ κατάσταση ἦταν ἐπικίνδυνη καὶ ζοφερή.

            Βέβαια, γιὰ νὰ γίνῃ ἕνας μουσουλμᾶνος χριστιανός, χρειαζότανε τόλμη. Γιατὶ θὰ ἐπακολουθοῦσε ὁ θάνατος μὲ συνοπτικὲς διαδικασίες …

-Β-

            Κι’ ὅμως, ὁ Χασὰν  ἐτόλμησε. Δὲν γνωρίζουμε ἄν ἡ πορεία του πρὸς τὴν πίστη τοῦ Χριστοῦ ξεκίνησε ἀπὸ τὴν Κόνιτσα ἤ ἀπὸ τὸ Ἀγρίνιο (ποὺ τότε λεγόταν Βραχώρι), ὅπου, ἄγνωστο πῶς καὶ γιατί, βρέθηκε σὲ ἡλικία 22 περίπου ἐτῶν. Πάντως, φαίνεται ὅτι ἐπηρεάστηκε ἔντονα ἀπὸ τοὺς ἐκεῖ χριστιανούς. Ἡ νεανικὴ καρδιά του ἄρχισε νὰ θερμαίνεται ἀπὸ τὴν ἀγάπη γιὰ τὸν Χριστό, ἐπιβεβαιώνοντας τὸν λόγο τῆς Γραφῆς : «τὸ πνεῦμα ὅπου θέλει πνεῖ» (Ἰωάν. γ΄ 8). Ὁ ἄνεμος φυσάει ὅπου θέλει, ὅπως καὶ τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον ἐπισκέπτεται τὶς ἐπιδεκτικὲς  καρδιές, ἀθόρυβα ἀλλὰ δραστικά. Ἔτσι ὁ Χασὰν δὲν ἄργησε νὰ πάρῃ τὶς ἀποφάσεις του. Ἐπῆγε στὴν Ἰθάκη, ποὺ τότε βρισκόταν κάτω ἀπὸ τὴν κυριαρχία τῶν Ἑνετῶν, κατηχήθηκε καὶ βαπτίσθηκε «εἰς τὸ ὄνομα τοῦ Πατρὸς καὶ τοῦ Υἱοῦ καὶ τοῦ Ἁγ. Πνεύματος». Καὶ μὲ τὸ χριστιανικὸ ὄνομά του Ἰωάννης, ἐπέστρεψε στὸ Ἀγρίνιο, ὅπου καὶ δημιούργησε οἰκογένεια μὲ τὴν εὐλογία τῆς Ἐκκλησίας.

-Γ-

            Ἀλλὰ ὁ μισόκαλος διάβολος, «ὁ ὄφις ὁ μέγας ὁ ἀρχαῖος ..., ὁ πλανῶν τὴν οἰκουμένην ὅλην» (Ἀποκ. ιβ΄ 9), ἐφρύαξε γιατὶ μιὰ ψυχὴ ὡδηγήθηκε στὸ φῶς τοῦ Χριστοῦ. Ἔτσι ὁ πατέρας τοῦ Ἰωάννη, ποὺ τὸν ἔψαχνε ἀπὸ καιρό, τὸν βρῆκε. Καί, τελικά, τὸν ὡδήγησε στὸ δικαστήριο καὶ στὸν θάνατο δι’  ἀποκεφαλισμοῦ, ποὺ πραγματοποιήθηκε στὸ Ἀγρίνιο, στὶς 23 Σεπτεμβρίου 1814. Ὁ τόπος τοῦ μαρτυρίου του δείχνεται καὶ σήμερα, δίπλα στὸν μεγαλοπρεπῆ Ναὸ τοῦ Ἁγίου Δημητρίου.  Ἔχει δὲ ἡ Κόνιτσα τὴν ἰδιαίτερη εὐλογία νὰ κατέχῃ ἕνα μικρὸ τεμάχιο ἀπὸ τὰ χαριτόβρυτα λείψανα τοῦ Ἁγίου, ὁ ὁποῖος ἔχει καταταγῆ στὴν ἔνδοξη χορεία τῶν Νεομαρτύρων. Τὸ ἱερὸ λείψανο φυλάσσεται σὰν πολύτιμος θησαυρὸς στὸν Ἱερὸ Ναὸ τοῦ Ἁγίου Κοσμᾶ τοῦ Αἰτωλοῦ, παραπλεύρως τοῦ ὁποίου ὑπάρχει καὶ τὸ ὡραῖο παρεκκλήσιο τοῦ Ἁγίου.

-Δ-

            Θὰ τιμήσουμε καὶ φέτος, σὺν Θεῷ, τὴν μνήμη τοῦ Νεομάρτυρος Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ ἐκ Κονίτσης, κατὰ τὸ ἀκόλουθο Πρόγραμμα :

α) Τὴν Κυριακή, 22 Σεπτεμβρίου 2013, παραμονὴ τῆς μνήμης τοῦ Ἁγίου, θὰ τελεσθῇ, στὶς 7 μ.μ., Ἀρχιερατικὸς Ἑσπερινὸς μὲ ἀρτοκλασία καὶ κήρυγμα.

β) Τὴν Δευτέρα, 23 Σεπτεμβρίου 2013, κυριώνυμη ἡμέρα τῆς ἑορτῆς, θὰ τελεσθῇ Ἀρχιερατικὴ Θεία Λειτουργία. Ὥρα ἐνάρξεως τοῦ Ὄρθρου: 7.30 πρωϊνή. Καταβασίες : 8^η πρωϊνή.

            Τόσον ὁ Ἑσπερινός, ὅσο καὶ ἡ Θεία Λειτουργία θὰ λάβουν χώρα στὸν Ἱερὸ Ναὸ Ἁγίου Κοσμᾶ τοῦ Αἰτωλοῦ, ἐν μονοεκκλησίᾳ.

            Εὐχή μου καὶ προσευχή μου, ὁ Κύριος, διὰ πρεσβειῶν τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου, νὰ σᾶς χαριτώνῃ καὶ εὐλογῇ.

Διάπυρος πρὸς Χριστὸν εὐχέτης

Ο   ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ

†  Ὁ Δρυϊνουπόλεως, Πωγωνιανῆς καὶ Κονίτσης  Α Ν Δ Ρ Ε Α Σ

Δελτίον Τύπου 19ου Γενικοῦ Ἱερατικοῦ Συνεδρίου Ι.Μ.Δ.Π.Κ.

Ἐν Δελβινακίῳ τῇ 3ῃ Σεπτεμβρίου 2013

Ἀριθ. Πρωτ. 80

 ΔΕΛΤΙΟ  ΤΥΠΟΥ

  

            Εἶναι λόγος τοῦ Ἁγίου Πνεύματος ἀποτυπωμένος στὸν 132ο Ψαλμό : «Ἰδοὺ δὴ τὶ καλὸν ἤ τὶ τερπνόν, ἀλλ’ ἤ τὸ κατοικεῖν ἀδελφοὺς ἐπὶ τὸ αὐτό ;» (Ψαλμ. 132,1). Δηλαδή, τὶ ὡραιότερο καὶ τὶ πιὸ εὐχάριστο ὑπάρχει παρὰ νὰ συγκατοικοῦν οἱ ὁμόψυχοι ἀδελφοὶ ὅλοι μαζί ;

            Πράγματι, οἱ Ἐφημέριοι τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Δρυϊνουπόλεως, Πωγωνιανῆς καὶ Κονίτσης, μὲ τὴν πατρικὴ φροντίδα  καὶ καθοδήγηση τοῦ Μητροπολίτου μας κυρίου ΑΝΔΡΕΟΥ, ἐζήσαμε ἕνα διήμερο (2-3 Σεπτεμβρίου) εὐλογημένο στὸ Μοναστήρι τῶν Ταξιαρχῶν («Γκούρας»), ὅπου διεξήχθησαν οἱ ἐργασίες τοῦ 19ου Γενικοῦ Ἱερατικοῦ Συνεδρίου τῆς Μητροπόλεώς μας. Τὸ Γενικὸ θέμα τοῦ Συνεδρίου ἦταν : «γνωριμία μὲ τοὺς Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας». Μᾶς δόθηκε ἡ εὐκαιρία νὰ γνωρίσουμε μεγάλες μορφὲς τῆς Ἐκκλησίας, ὥστε νὰ τονωθῇ καὶ ἐνισχυθῇ ἡ πίστη μας καὶ τὸ ποιμαντικό μας ἔργο στοὺς σημερινοὺς δύσκολους καὶ ταραγμένους καιρούς. Ἐζήσαμε λατρευτικὲς εὐκαιρίες, μὲ κορυφαία τὴν Θεία Λειτουργία, ὅπου καὶ ἐτελέσθη μνημόσυνο τῶν κοιμηθέντων, κατὰ τὸ τελευταῖο ἔτος, συλλειτουργῶν μας, ἐνῷ στὴν κοινή μας τράπεζα ὅλοι οἱ σύνεδροι «μετελάμβανον τροφῆς ἐν ἀγαλλιάσει καὶ ἀφελότητι καρδίας, αἰνοῦντες τὸν Θεόν» (Πράξ. β΄ 46-47). Στὸ τέλος, ἐνεκρίθη διὰ βοῆς τὸ ἀκόλουθο

Ψ Η Φ Ι Σ Μ Α

1) Συμμετέχουμε στὴν ἀγωνία τῆς Πατρίδος μας καὶ ζοῦμε μαζὶ μὲ τοὺς ἐνορῖτες μας τὴν κρισιμότητα τῆς οἰκονομικῆς δυσπραγίας.

2) Καταγγέλλουμε τὴν ἐπίμονη προσπάθεια τῶν Δημάρχων Ἀθηνῶν καὶ Θεσσαλονίκης νὰ προβάλλουν τὴν ἠθικὴ ἀνωμαλία καὶ νὰ μεταβάλλουν τὴν κοινωνία σὲ Σόδομα καὶ Γόμμορα.

3) Ἀγωνιοῦμε γιὰ τὴν συνεχῆ συρρίκνωση τῶν Ἐπαρχιῶν Πωγωνίου καὶ Κονίτσης ἀπὸ τὶς διάφορες ὑπηρεσίες, μὲ ἀποτέλεσμα ὁ τόπος νὰ κινδυνεύῃ νὰ ἐρημωθῇ.

4) Ζητοῦμε ἀπὸ ὅλους τοὺς παράγοντες τῆς Παιδείας ἑνότητα καὶ ὁμοψυχία, ὥστε νὰ ἀρχίσῃ χωρὶς προβλήματα ἡ νέα σχολικὴ χρονιά. Τέλος,

5) Διαμαρτυρόμαστε ἐντόνως γιὰ τὰ βίαια ἐπεισόδια σὲ βάρος κληρικῶν καὶ λαϊκῶν, στὴν Πρεμετὴ τῆς Βορείου Ἠπείρου καὶ ἀπαιτοῦμε ἀπὸ τοὺς Ἀλβανοὺς σεβασμὸ πρὸς τὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία καὶ τὸν Βορειοηπειρωτικὸ Ἑλληνισμό.

(Ἐκ τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως).

«Ἡ ἐργασία ἡ ἰδική μου..., εἶναι τῆς Πίστεώς μας , τοῦ Γένους μας» (Ἅγ. Κοσμᾶς Αἰτωλός)

Ἐν Δελβινακίῳ τῇ 16ῃ Αὐγούστου 2013

Ἀριθ.  Πρωτ.  75

ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ  166η

ΘΕΜΑ: «Ἡ ἐργασία ἡ ἰδική μου..., εἶναι τῆς Πίστεώς μας , τοῦ Γένους μας» (Ἅγ. Κοσμᾶς Αἰτωλός)

            Ἀγαπητοί μου Χριστιανοί,

-Α-

            Λίγοι ἄνθρωποι ἐργάστηκαν τόσο πολὺ γιὰ τὸ Γένος τῶν Ἑλλήνων, ὅσο ὁ Ἅγιος Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλός, ὁ Ἱερομάρτυρας καὶ Ἐθναπόστολος. Κι’ ὄχι μόνο ἐργάστηκε, ἀλλὰ τὸ καταπληκτικό του ἔργο τὸ ὑπέγραψε μὲ τὸ αἷμα τῆς θυσίας του, στὶς 24 Αὐγούστου 1779.

            Οἱ καιροί, τὸν 18ο αἰώνα ἦταν ἰδιαίτερα δύσκολοι γιὰ τοὺς Ἕλληνες. Ἡ ἀμάθεια βασίλευε παντοῦ, ὄχι μόνο στὸ θέμα τῶν γραμμάτων, ἀλλὰ κυρίως στὰ ζητήματα τῆς Πίστεως. Ἀλήθεια, τὶ πίστευαν καὶ πόσο πίστευαν οἱ ραγιάδες στοὺς Τούρκους ὀρθόδοξοι χριστιανοί ; Ὅ,τι εἶχαν παραλάβει ἀπὸ γενιὰ σὲ γενιά, γεμᾶτα ὅμως  ἀπὸ προλήψεις καὶ δεισιδαιμονίες, ἐνῷ συχνὰ κυριαρχοῦσαν τὰ πάθη τῆς ἁμαρτίας καὶ τῆς ἐκδικητικότητας. Τὸ ὅτι δὲ τότε εἴχαμε καὶ ἀλλαξοπιστίες, φανερώνει, πέρα τῶν ἄλλων, καὶ τὴν ἔλλειψη σταθερότητας στὸ θέμα τῆς Πίστεως. Ἀπὸ τὸ ἕνα μέρος ἡ φτώχεια καὶ ἡ βαρειὰ φορολογία ποὺ ἐπέβαλλαν οἱ κατακτητές, κι’ ἀπὸ τὸ ἄλλο οἱ ἀπειλὲς καὶ οἱ φοβέρες τῶν Τούρκων ἐναντίον τῶν «γκιαούρηδων» (ἀπίστων), ἔκαναν ὡρισμένους νὰ ἀρνοῦνται τὴν Ὀρθοδοξία καὶ νὰ προσχωροῦν στὸν μωαμεθανισμό, ποὺ ἐξαγόραζε τὶς συνειδήσεις μὲ τὴν προσφορὰ ὑλικῶν ἀγαθῶν.

-Β-

            Ἦταν, πράγματι, σκληρὸς ὁ δέκατος ὄγδοος αἰώνας  γιὰ τοὺς σκλαβωμένους Ἕλληνες, ἰδιαίτερα γιὰ ὅσους ζοῦσαν στὴν περιοχὴ τῆς σημερινῆς Βορείου Ἠπείρου. Γιατὶ κινδύνευαν νὰ χάσουν τὴν «ταυτότητά» τους, τὴν Ὀρθόδοξη καὶ τὴν Ἑλληνική. Τετρακόσια σχεδὸν χρόνια ὑπόδουλοι σ’ ἕνα βάρβαρο καὶ ἀδυσώπητο δυνάστη, ἦσαν πάρα πολλά. Ἴσως ἄλλοι λαοί, ζῶντας στὶς ἴδιες συνθῆκες, νὰ εἶχαν ἐξαφανισθῆ ἀπὸ τὸ πρόσωπο τῆς γῆς. Ὅμως ὁ Θεός, ποὺ γιὰ λόγους τοὺς ὁποίους Ἐκεῖνος γνωρίζει, εἶχε ἐπιτρέψει ἐκείνη τὴν μεγάλη δοκιμασία, δὲν ἄφησε τὸ Γένος μας νὰ χαθῇ. Ἐδιάλεξε ἕνα ἁπλὸ  Ἱερομόναχο, ἕνα καλόγηρο, ποὺ ἐμόναζε στὴν Μονὴ Φιλοθέου τοῦ Ἁγίου Ὄρους. Ὁ Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλὸς ἦταν ὁ ἐκλεκτὸς τοῦ Θεοῦ, γι’ αὐτὸ τὸ τιτάνιο ἔργο γιὰ τὸ ὁποῖο τὸν προώριζε.

-Γ-

            Ὁ ἄνθρωπος ἐκεῖνος τοῦ Θεοῦ βρέθηκε σὲ δίλημμα : Νὰ φύγῃ ἀπὸ τὸ Περιβόλι τῆς Παναγίας, νὰ ἀρνηθῇ τοὺς ἀσκητικοὺς ἱδρῶτες του καὶ νὰ ἀναλάβῃ μιὰ ἐργασία ἐπίπονη καὶ ἐπικίνδυνη, ποὺ δὲν ἤξερε οὔτε ποῦ ἄρχιζε, οὔτε ποῦ θὰ τελείωνε ;

           

            Ἀλλὰ τὸ δίλημμα δὲν κράτησε πολύ. Γιὰ τὴν ἀγάπη τῶν ἀδελφῶν του, ποὺ ὑπέφεραν τόσα δεινά, θὰ ἄφηνε τὴν ἄσκηση καὶ τὴν ἡσυχία του καὶ θὰ ἔβγαινε στὸν κόσμο. Καὶ πραγματικά : Μὲ τὴν εὐλογία τῆς Μονῆς τῆς μετανοίας του καὶ μὲ τὴν ὁλοπρόθυμη ἄδεια καὶ παρότρυνση τοῦ τότε Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου Σεραφεὶμ Β΄, ἐπραγματοποίησε τέσσαρες μεγάλες ἱεραποστολικὲς περιοδεῖες.

-Δ-

            Ὁ λόγος του ἁπλός, μὲ τὸση ὅμως δύναμη, ἔμπαινε βαθειὰ στὶς ψυχὲς τῶν ἀνθρώπων, οἱ ὁποῖοι ἔβλεπαν στὴν ἀσκητική του μορφὴ καὶ στὸ τριμμένο του ράσο, ὅτι ὁ Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλὸς ἦταν ἕνας φλογερὸς καὶ γνήσιος ἐργάτης τῆς Ἐκκλησίας. Ἔτσι, κατάργησαν τὰ παζάρια τῆς Κυριακῆς, καὶ τὰ μετέφεραν τὸ Σάββατο, ὥστε νὰ μὴ χάνεται ὁ ἐκκλησιασμός · συμφιλιώνονταν μεταξύ τους, ὅσοι εἶχαν συγκρουσθῆ · ἐμπόλιαζαν ἄγρια δένδρα καὶ τὰ ἔκαναν ἥμερα · ἔδιναν χρυσαφικὰ καὶ κοσμήματα γιὰ νὰ κτισθοῦν σχολεῖα καὶ νὰ πληρώνωνται οἱ δάσκαλοι. «Ἀγρίανε τὸ Γένος μας», εἶχε πῆ ὁ Ἅγιος Κοσμᾶς, ὅταν ἄρχιζε τὸ ἔργο του. Ὁ ἴδιος, ὅμως, θὰ ὁμολογήσῃ ἀργότερα, σὲ γράμμα του πρὸς τὸν ἀδελφό του Ἱερομόναχο Χρύσανθο, Σχολάρχη στὴν Νάξο, ὅτι «δέκα χιλιάδες χριστιανοὶ μὲ ἀγαπῶσι καὶ ἕνας μὲ μισεῖ». Ἐκράτησε, λοιπόν, τὸ Γένος ὄρθιο καὶ ψυχωμένο. Καὶ εἶναι, σήμερα, κοινὴ ἡ ἀναγνώριση ὅτι ἡ Ἐπανάσταση τοῦ 1821 ἔχει τὶς ρίζες της, βαθειὲς καὶ γερές, στὸ ἔργο τοῦ Ἁγίου Κοσμᾶ τοῦ Αἰτωλοῦ.

-Ε-

            Δίκαια, λοιπόν, ἡ Μητρόπολή μας τιμᾷ τὸν Ἱερομάρτυρα καὶ Ἐθνομάρτυρα Κοσμᾶ. Ὅπως κάθε χρόνο, ἔτσι καὶ φέτος, Θεοῦ θέλοντος, θὰ λάβουν χώρα ἑορταστικὲς ἐκδηλώσεις, μὲ ἐπίκεντρο τὸν Ἱερὸ Ναό του, στὴν Κόνιτσα, κατὰ τὸ ἀκόλουθο

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ

α) Τὴν Παρασκευή, 23 Αὐγούστου, παραμονὴ τῆς ἑορτῆς, στὶς 7 τὸ ἀπόγευμα θὰ τελεσθῇ Μέγας Ἑσπερινός, στὸ τέλος τοῦ ὁποίου θὰ γίνῃ ἡ λιτάνευση τοῦ ἱεροῦ λειψάνου καὶ τῆς Εἰκόνος τοῦ Ἁγίου, μέχρι τὴν κεντρικὴ πλατεῖα.

β) Τὸ Σάββατο, 24 Αὐγούστου, κυριώνυμη ἡμέρα τῆς ἑορτῆς, θὰ γίνῃ πολυαρχιερατικὴ Θεία Λειτουργία. Ἐν συνεχείᾳ, οἱ μὲν Σεβ/τοι Ἀρχιερεῖς θὰ μεταβοῦν στὴν Ἱ. Μ.Μολυβδοσκεπάστου γιὰ νὰ τελέσουν τρισάγιο ἐπὶ τοῦ τάφου τοῦ ἀοιδίμου Σεβαστιανοῦ, οἱ δὲ προσκυνηταὶ θὰ πάρουν ἕνα καφὲ στὸ Δημαρχιακὸ Μέγαρο. Χρόνια πολλὰ καὶ καλά, ἅγια καὶ εὐλογημένα.

Διάπυρος πρὸς Χριστὸν εὐχέτης

Ο   ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ

†  Ὁ Δρυϊνουπόλεως, Πωγωνιανῆς καὶ Κονίτσης  Α Ν Δ Ρ Ε Α Σ

Πηγή: http://www.imdpk.eu/index.php?option=com_content&task=view&id=155&Itemid=137

Ἔντονη διαμαρτυρία Μητροπολίτου Ἀνδρέου γιὰ τὸ ἀνοσιούργημα βεβηλώσεως Ἱ.Ναοῦ στὴν Πρεμετή

Ἐν Δελβινακίῳ τῇ 19ῃ Αὐγούστου 2013

 Ἀριθ. Πρωτ. 78

ΔΕΛΤΙΟ  ΤΥΠΟΥ

Ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Δρυϊνουπόλεως, Πωγωνιανῆς καὶ Κονίτσης κ. ΑΝΔΡΕΑΣ,

 ἔκανε τὶς ἀκόλουθες δηλώσεις :

            « Ὀργὴ καὶ ἀγανάκτηση προκαλεῖ ἡ βεβήλωση τοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ τῶν Εἰσοδίων τῆς Θεοτόκου, στὴν Πρεμετή, ἀπὸ ἀλβανικοὺς ἐθνικιστικοὺς κύκλους.

            Ὅσοι πιστεύουν στὴν διατυμπανιζόμενη «ἑλληνοαλβανικὴ φιλία», ἄς γνωρίζουν, ὅτι στὶς 16 Αὐγούστου 2013 μιὰ ὁμάδα, κατ’ εὐφημισμὸν «δημοτικῶν ὑπαλλήλων», ἀπογύμνωσε τὸν ἐν λόγῳ Ἱερὸ Ναὸ ἀπὸ ἱερὰ σκεύη, εἰκόνες καὶ προσκυνητάρια, καθὼς καὶ ἀπὸ τὴν καμπάνα. Ἔτσι ὁ ἀνθελληνικὸς ἀλβανικὸς ἐθνικισμός, ποὺ συνεχῶς διογκώνεται μὲ τὴν ὑποκίνηση ἤ, ἔστω, τὴν ἀνοχὴ τῆς Κυβερνήσεως τῆς γείτονος, ἔδωσε μὲ πρωτοφανῆ θρασύτητα τὰ δείγματα τῆς γραφῆς του. Γιατὶ ὄχι μόνο ἅρπαξε τὰ ἱερὰ ἀντικείμενα τοῦ Ναοῦ, ἀλλὰ καὶ πρωταγωνίστησε σὲ σκηνὲς βίας καὶ ἀγριότητος εἰς βάρος τῶν κληρικῶν, ποὺ διακονοῦν ἐκεῖ.

            Ἀλλὰ ὁ σεβασμὸς τῆς θρησκευτικῆς ἐλευθερίας, ἡ προστασία τῶν Ναῶν, ὡς χώρων λατρείας, καὶ ἡ ἄσκηση τῶν θρησκευτικῶν καθηκόντων τῶν χριστιανῶν εἶναι θεμελιώδη στοιχεῖα ἑνὸς κράτους δικαίου, ὅπως θέλει νὰ ἐμφανίζεται ἡ Ἀλβανία.

            Διαμαρτύρομαι ἐντόνως γι’ αὐτὸ τὸ ἀνοσιούργημα. Καλεῖται ἡ Ἑλληνικὴ Κυβέρνηση, καὶ μάλιστα ὁ ὑπουργὸς Ἐξωτερικῶν, νὰ ἐκφράσουν, χωρὶς ἀναβολή, τὴν ἀντίθεσή τους σὲ τέτοιες πρακτικές, ποὺ στρέφονται ἐναντίον τῶν Ἑλλήνων Ὀρθοδόξων Βορειοηπειρωτῶν, ἀλλὰ καὶ ἐναντίον τῆς Ἑλλάδος. Γιατὶ ἡ Ἑλλάδα τοὺς Βορειοηπειρῶτες  τοὺς θεωρεῖ «σάρκα ἐκ τῆς σαρκός της καὶ ὀστοῦν ἐκ τῶν ὀστέων της».

            Ὁ νέος πρωθυπουργὸς τῆς Ἀλβανίας κ. Ἔντι Ράμα ἄς ἀναλάβῃ τὶς εὐθῦνες του καὶ ἄς πατάξῃ τὴν τρομοκρατία εἰς βάρος τῶν Βορειοηπειρωτῶν ἀπ’ ὅπου κι’ ἄν προέρχεται. Οἱ στιγμὲς εἶναι κρίσιμες καὶ δὲν ἐπιτρέπεται καμμιὰ ὀλιγωρία. Οἱ Βορειοηπειρῶτες ἔχουν δικαιώματα κατωχυρωμένα μὲ διεθνεῖς συνθῆκες καί, συνεπῶς, ἡ Ἀλβανία δὲν πρέπει οὔτε νὰ τὰ περιφρονῇ οὔτε νὰ τὰ ὑπονομεύῃ. Γιατί, ἐπὶ τέλους, καὶ ἡ ἀνοχὴ ἔχει τὰ ὅριά της ».

( Ἐκ τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως ) 

Πηγή: http://www.imdpk.eu/index.php?option=com_content&task=view&id=154&Itemid=137

Ἐγκύκλιος Ι.Μ.Δ.Π.Κ. γιὰ τὴν ἑορτὴ τῆς Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου

Ἐν Δελβινακίῳ τῇ 5ῃ Αὐγούστου 2013

Ἀριθ.  Πρωτ.  52

ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ  165η

ΘΕΜΑ: «Καὶ σὺ Υἱὲ καὶ Θεέ μου, παράλαβέ μου τὸ πνεῦμα».

            Ἀγαπητοί μου Χριστιανοί,

-Α-

            Μιὰ ζωή, ἡ ζωὴ τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου, ζωὴ γεμάτη δοκιμασίες, ἀλλὰ καὶ χαρὲς καὶ εὐλογίες, μιὰ ζωὴ ἀπόλυτης ὑπακοῆς στὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ, ἔφθασε ἤδη στὸ τέρμα της. Ὁ ἱερὸς ὑμνογράφος παρουσιάζει τὴν Παναγία νὰ προσκαλῇ τοὺς Ἁγίους Ἀποστόλους νὰ κηδεύσουν τὸ πανάχραντο σῶμα της στὴν περιοχὴ τῆς Γεθσημανῆ. Ὕστερα, ἀπευθύνεται στὸν Ἰησοῦ Χριστό. Τὸν ὀνομάζει Υἱό της, ἀλλὰ καὶ τὸν παραδέχεται καὶ Θεό της. Καὶ τοῦ ζητάει νὰ παραλάβῃ τὴν ψυχή της στὴν ἐπουράνια Βασιλεία Του. Λέει τὸ θαυμάσιο αὐτὸ τροπάριο : «Ἀπόστολοι ἐκ περάτων, συναθροισθέντες ἐνθάδε, Γεθσημανῇ τῷ χωρίῳ κηδεύσατέ μου τὸ σῶμα · καὶ σὺ Υἱὲ καὶ Θεέ μου, παράλαβέ μου τὸ πνεῦμα». Ὧρες ἱερὲς γιὰ τοὺς Ἁγίους Ἀποστόλους. Μὲ θαυμαστὸ τρόπο συγκεντρώθηκαν στὴν Γεθσημανῆ γιὰ νὰ τελέσουν τὴν ἐξόδιο ἀκολουθία στὴν Μητέρα τοῦ Διδασκάλου τους, ἡ ὁποία, ὅμως, ἦταν καὶ δική τους μητέρα. Διότι ὅλο αὐτὸ τὸ διάστημα τῶν τριῶν ἐτῶν. ποὺ ἐμαθήτευαν κοντὰ στὸν Χριστό, ἡ Παναγία σίγουρα τοὺς περιέβαλλε μὲ ἀγάπη καὶ μὲ μητρικὴ στοργή. Ἔτσι, τώρα, ὡς ἐλάχιστο «ἀντίδωρο» τῆς προσφορᾶς της, οἱ Ἀπόστολοι τελοῦν τὴν κηδεία τοῦ σεπτοῦ σκηνώματος τῆς Παναγίας.

-Β-

            Συνήθως, ὅταν ἀκοῦμε γιὰ τὴν κηδεία κάποιου προσφιλοῦς μας προσώπου, μᾶς καταλαμβάνει στενοχώρια καὶ θλίψη. Γιατί, ἔστω καὶ πρὸς καιρόν, χάνουμε τὸν ἄνθρωπό μας. Ἡ Κοίμηση, ὅμως, τῆς Θεοτόκου ὄχι μόνο δὲν προκαλεῖ πόνο καὶ θλίψη, ἀλλὰ ἀντίθετα εἶναι πηγὴ χαρᾶς καὶ ἀγαλλιάσεως γιὰ τοὺς ὀρθοδόξους χριστιανούς. Ἀπὸ τὴ στιγμή, ποὺ Ἐκείνη ἄφησε τὰ ἐπίγεια καὶ ἐπορεύθη στὰ ἐπουράνια, ἔγινε ἡ στοργική μας μητέρα ποὺ προσεύχεται γιὰ μᾶς καὶ μεσιτεύει πρὸς τὸν Υἱό της, ὥστε νὰ μᾶς προφυλάσσῃ καὶ νὰ μᾶς σώζῃ ἀπὸ τὶς δύσκολες περιστάσεις καὶ τὰ δεινά, ποὺ ἀναπόφευκτα ὅλοι μας συναντᾶμε στὴν καθημερινή μας ζωή. Γι’ αὐτὸ καὶ ὑπάρχουν τόσοι Ναοί, τόσα Μοναστήρια καὶ ἐξωκκλήσια καὶ προσκυνητάρια, τὰ ὁποῖα ἔχει ἀνεγείρει ἡ εὐλάβεια τῶν χριστιανῶν πρὸς τὴν Παναγία. Καὶ ὅταν τελοῦνται οἱ Θεομητορικὲς Ἑορτὲς πλήθη ἑορταστῶν σπεύδουν νὰ ἐκκλησιασθοῦν, νὰ μεταλάβουν, ἀφοῦ πρωτύτερα, βεβαίως, ἔχουν εἰλικρινὰ ἐξομολογηθῆ, νὰ προσκυνήσουν τὶς θαυματουργὲς εἰκόνες τῆς Θεομήτορος.

-Γ-

            Αὐτό, ἀκριβῶς, κάνουμε καὶ μεῖς, στὸ πανάρχαιο Μοναστήρι τῆς Μολυβδοσκέπαστης. Χρόνια τώρα, δεκαετίες ὁλόκληρες, ἔρχονται πλήθη χριστιανῶν στὴν Ἀγρυπνία τοῦ Δεκαπενταυγούστου, τὴν ὁποία εἶχε καθιερώσει ὁ ἀοίδιμος Μητροπολίτης Δρυϊνουπόλεως, Πωγωνιανῆς καὶ Κονίτσης κυρὸς ΣΕΒΑΣΤΙΑΝΟΣ. Ἔρχονται οἱ χριστιανοί, νὰ προσευχηθοῦν, νὰ ἀναθέσουν τὰ ὅποια προβλήματά τους στὴν Παναγία. Ἔρχονται νὰ ἠρεμήσουν μέσα στὴν ἡσυχία τῆς νύχτας. Ἔρχονται νὰ ἐξομολογηθοῦν, νὰ λειτουργηθοῦν, νὰ μεταλάβουν τῶν Ἀχράντων Μυστηρίων, νὰ πάρουν τὴν εὐλογία καὶ τὴν χάρη τοῦ Οὐρανοῦ.

-Δ-

            Ἔρχονται, ὅμως, οἱ χριστιανοὶ καὶ γιὰ ἕναν ἐπὶ πλέον λόγο : Νὰ ἀκούσουν, βέβαια, ἀπὸ τὸ στόμα τοῦ Ἐπισκόπου λόγους παρακλήσεως καὶ χριστιανικῆς οἰκοδομῆς, ἀλλὰ καὶ νὰ ἔχουν μιὰ σαφῆ καὶ ξεκάθαρη πληροφόρηση γύρω ἀπὸ τὰ ἐθνικά μας θέματα : Βόρειος Ἤπειρος, Κύπρος, Αἰγαῖο, Θράκη εἶναι μερικὰ ἀπὸ τὰ ζητήματα, τὰ ὁποῖα ἔχουμε χρέος νὰ γνωρίζουμε. Γιατὶ ἔχει λεχθῆ, ὅτι «λαοὶ ποὺ ἀγνοοῦν τὴν ἐθνική τους ἱστορία εἶναι καταδικασμένοι σὲ ἀφανισμό». Εἰδικώτερα, στὴν Ἑλλάδα, ὅπου ἡ Ἐκκλησία καὶ τὸ Ἔθνος συμπορεύονται, αἰῶνες τώρα, μέχρι σήμερα, πρέπει νὰ ἔχουμε ἀδιάλειπτο ἐνδιαφέρον γιὰ τὰ ζητήματα τῆς Ὀρθοδοξίας καὶ τοῦ Ἑλληνισμοῦ.

-Ε-

            Ἡ Ἀγρυπνία θὰ ἀρχίσῃ στὶς 9 τὸ βράδυ τῆς 14ης Αὐγούστου καὶ θὰ ὁλοκληρωθῆ, σὺν Θεῷ, γύρω στὶς 5 μὲ 5.30 τὸ πρωῒ τῆς 15ης Αὐγούστου, μὲ τὴν ἀρχιερατικὴ Θεία Λειτουργία. Ἀργότερα θὰ τελεσθῇ καὶ δεύτερη Θεία Λειτουργία.

            Στοὺς κρίσιμους καιρούς, ποὺ περνᾶμε, εἶναι ὅλως ἀπαραίτητη ἡ παρουσία καὶ ἡ συμμετοχὴ τῶν χριστιανῶν μας. Θὰ συναντηθοῦμε στὸν εὐλογημένο χῶρο τοῦ Μοναστηριοῦ, γιὰ νὰ χαροῦμε, κυρίως πνευματικά, τὴν μεγάλη Θεομητορικὴ Ἑορτὴ τοῦ Δεκαπενταυγούστου. Τὰ ἔτη σας νὰ εἶναι πολλά, καλὰ καὶ ἅγια. Ἡ Παναγία νὰ σᾶς χαριτώνῃ καὶ εὐλογῇ.

Διάπυρος πρὸς Χριστὸν εὐχέτης

Ο   ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ

+  Ὁ Δρυϊνουπόλεως, Πωγωνιανῆς καὶ Κονίτσης  Α Ν Δ Ρ Ε Α Σ

Μητροπολίτης Δρυϊν., Πωγων. & Κονίτσης πρὸς Σαμαρᾶ : "Θὰ εἶναι δὲ ἐξόχως ὀδυνηρόν ἡ Ἑλλὰς μὲ τὸ ὑπερήφανον «ΟΧΙ» της εἰς τὸν Φασισμὸν καὶ τὸν Ναζισμόν, νὰ ὑποκύπτῃ τώρα εἰς κύκλους ἀπεργαζομένους τὸν ἀφανισμόν της, ὅπως τὸν διεθνῆ σιωνισμό"

 

Ἐν Δελβινακίῳ τῆ 17ῃ Ἰουλίου 2013

Ἐξοχώτατον

κ. Ἀντώνιον Σαμαρᾶν

Πρόεδρον Κυβερνήσεως

Εἰς Ἀθήνας

           

            Ἐξοχώτατε κύριε Πρωθυπουργέ,    

            Σᾶς γράφω τὸ παρὸν μὲ πολὺν πόνον καὶ μεγάλην ἀγωνίαν, ἐξ  αἰτίας τῆς προωθήσεως τοῦ νομοσχεδίου διὰ τὴν κατάργησιν τῆς Κυριακῆς ἀργίας τῆς Ἑλληνικῆς Ἀγορᾶς. Ἀδυνατῶ δὲ νὰ κατανοήσω τὴν κατεπείγουσαν διαδικασίαν προωθήσεως τοῦ ἐν λόγῳ νομοσχεδίου. Διότι ὑπάρχει βάσιμος ὁ φόβος νὰ κλείσουν ὅσα ἀπὸ τὰ μικρὰ καταστήματα ἀντέχουν ἀκόμη εἰς τὴν λαίλαπα τῆς πρωτοφανοῦς ἐξαθλιώσεως τῆς Πατρίδος μας. Ἤδη, φθάνουν εἰς ἡμᾶς δραματικαὶ ἐκκλήσεις μικροεμπόρων, οἱ ὁποῖοι κατ’ οὐδένα λόγον θέλουν νὰ παραδοθοῦν τὰ καταστήματά των εἰς τοὺς «μεγαλοκαρχαρίας» τῶν πολυεθνικῶν ἑταιριῶν.

            Ὑπάρχει, ὅμως, κύριε Πρωθυπουργέ, καὶ ἕνας ἄλλος ἰσχυρότερος φόβος. Καὶ αὐτὸς εἶναι νὰ παύσῃ πλέον ἡ Κυριακὴ νὰ εἶναι ἀφιερωμένη εἰς τὴν λατρείαν τοῦ Θεοῦ, ἐφ’ ὅσον τὰ καταστήματα θὰ λειτουργοῦν τὴν ἡμέραν τοῦ Κυρίου. Διερωτώμεθα, καὶ βασίμως μάλιστα, μήπως τὸ ἀνωτέρω προωθούμενον νομοθέτημα εἶναι ἔμπνευσις ἀλλοθρήσκων καὶ ἀλλογενῶν κύκλων διὰ τὴν ἀπεμπόλησιν τῶν ἱερῶν καὶ τῶν ὁσίων τοῦ Γένους μας ; Τὸ λέγομεν αὐτὸ ἐνθυμούμενοι τὴν μανίαν τοῦ ἑβραϊκοῦ λόμπυ τῶν Η.Π.Ἀμερικῆς, τὸ ὁποῖον πρὸ ἐτῶν ἔστειλεν ἀντιπροσωπείαν του εἰς τὴν Ἑλλάδα, προκειμένου νὰ ἀπαλειφθῇ ἀπὸ τὰ νέα δελτία ἀστυνομικῶν ταυτοτήτων ἡ ἰδιότης τοῦ Ὀρθοδόξου Χριστιανοῦ. Καὶ παρὰ τὰς ἐντόνους διαμαρτυρίας τοῦ τότε ἀοιδίμου ἀρχιεπισκόπου Χριστοδούλου καὶ τῆς Ἱερᾶς Συνόδου (ἤμην τότε συνοδικός), ἡ τότε Κυβέρνησις  ἔσπευσεν - ἄγνωστον διατὶ - νὰ συμμορφωθῇ πρὸς τὴν θρασυτάτην ἐκείνην ἀπαίτησιν τοῦ διεθνοῦς σιωνισμοῦ. Τὰ δείγματα γραφῆς πρὸς τοιαύτας σκέψεις ὀδηγοῦν. Θὰ εἶναι δὲ ἐξόχως ὀδυνηρόν ἡ Ἑλλὰς μὲ τὸ ὑπερήφανον «ΟΧΙ» της εἰς τὸν Φασισμὸν καὶ τὸν Ναζισμόν, νὰ ὑποκύπτῃ τώρα εἰς κύκλους ἀπεργαζομένους τὸν ἀφανισμόν της.

            Ποιούμεθα, ὅθεν, θερμοτάτην ἔκκλησιν πρὸς ὑμᾶς, κύριε Πρωθυπουργέ, ὅπως ἀποσύρετε ἀμελητὶ τὸ ἀνωτέρω σχέδιον νόμου, ὥστε ἡ Πατρίδα μας νὰ εἶναι μὲν πτωχή, ἀλλὰ

νὰ κρατῇ τὴν ἐθνικήν της ἀξιοπρέπειαν καὶ τὴν Ὀρθόδοξον Χριστιανικὴν Πίστιν της, ἡ ὁποία - καθὼς λέγει ὁ ἐθνικός μας ἱστορικὸς Κωνσταντῖνος Παπαρηγόπουλος - τὴν ἔχει καταξιώσει μεταξὺ τῶν ἐλευθέρων λαῶν.

            Εὐελπιστῶν ὅτι τὸ δίκαιον τοῦτο αἴτημά μου, ὅπερ εἶναι καὶ αἴτημα τῆς συντριπτικῆς πλειοψηφίας τοῦ Ἑλληνικοῦ Λαοῦ, θὰ γίνῃ παρ’ ὑμῶν εὐμενῶς δεκτόν, εὐχόμενος δὲ ὑμῖν παρὰ Κυρίου «τὰ κρείττονα καὶ ἐχόμενα σωτηρίας»,     Διατελῶ

Διάπυρος πρὸς Χριστὸν εὐχέτης

   Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ

†  Ὁ Δρυϊνουπόλεως, Πωγωνιανῆς καὶ Κονίτσης   Α Ν Δ Ρ Ε Α Σ