Παρασκευή, 14 Απριλίου 2017

Ἀναστάσιμος Ἐγκύκλιος Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Δρυϊνουπόλεως, Πωγωνιανῆς καὶ Κονίτσης κ.κ. Ἀνδρέου











Ἅγιον Πάσχα 2017
Ἀριθ.  Πρωτ.  231

ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ 200ή
            Ἀγαπητοί μου Χριστιανοί,
ΧΡΙΣΤΟΣ  ΑΝΕΣΤΗ !

-Α-

            Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ εἶναι τὸ μεγαλύτερο γεγονὸς στὴν παγκόσμια Ἱστορία. Ἐπάνω σ’ αὐτὸ στηρίζεται ἡ Ἁγία μας Ἐκκλησία, καθὼς καὶ ἡ πίστη στὴν ἀνάσταση τῶν κεκοιμημένων ἀδελφῶν μας, ὅπως ὁμολογοῦμε στὸ Σύμβολο τῆς Πίστεως : «προσδοκῶ ἀνάστασιν νεκρῶν καὶ ζωὴν τοῦ μέλλοντος αἰῶνος». Γι’ αὐτὸ καὶ ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία μας λέγεται «Ἐκκλησία τῆς Ἀναστάσεως». Κάθε Κυριακή, ἡ Ἀκολουθία τοῦ Ὄρθρου εἶναι ἀναστάσιμη. Ὅλα τὰ τροπάρια μιλᾶνε γιὰ τὸ μοναδικὸ αὐτὸ γεγονός, μὲ ἀποκορύφωμα τὸ «Ἀνάστασιν Χριστοῦ θεασάμενοι, προσκυνήσωμεν Ἰησοῦν τὸν μόνον ἀναμάρτητον…». Τὰ δὲ ἕνδεκα (11) «Ἑωθινὰ Εὐαγγέλια», ἀναφέρονται, τὸ καθένα, σὲ κάποια περιστατικά, ποὺ σχετίζονται μὲ τὴν Ἀνάσταση.  Κι’ ὅταν ὁ χριστιανὸς ἀξιώνεται - ἀφοῦ ἔχει ἑτοιμασθῆ μὲ τὴν ἐξομολόγηση - νὰ κοινωνήσῃ Σῶμα καὶ Αἷμα Χριστοῦ, Ἀνάσταση ἔχει, Πάσχα ἔχει : «Πάσχα θὰ κάνω πάλι σήμερα, κι’ εἶναι ἡ λαχτάρα μου μεγάλη, Πάσχα θὰ κάνω πάλι σήμερα, γιατὶ θὰ κοινωνήσω πάλι», τραγουδάει ὁ Γ. Βερίτης, ὁ χριστιανὸς ποιητής.
-Β-
            Ἀλλά, ἡ Ἀνάσταση τοῦ Κυρίου εἶναι συνυφασμένη καὶ μὲ τὴν πορεία τοῦ Γένους τῶν Ἑλλήνων, ἰδιαίτερα ὅταν ἡ Πατρίδα μας βρισκόταν ὑπόδουλη κάτω ἀπὸ ἀλλόδοξους δυνάστες. Εἶναι χαρακτηριστικό, ὅτι ἀρκετοὶ Νεομάρτυρες, ποὺ θυσιάστηκαν γιὰ τὴν Ἁγία Ὀρθόδοξη Πίστη μας στὰ μαῦρα χρόνια τῆς τουρκοκρατίας, βάδιζαν στὸ μαρτύριο ψάλλοντας τὸ «Χριστὸς Ἀνέστη». Ὅταν δέ, τὴν Πασχαλιά, οἱ ραγιάδες ἀντάλλασσαν μεταξύ τους ἀναστάσιμες εὐχές, ἐννοοῦσαν καὶ τὴν ἀνάσταση τῆς σκλαβωμένης Πατρίδας. Πόσο δὲ οἱ τύραννοι φοβόντουσαν τὴν Ἀνάσταση, τὸ βλέπαμε ὅσοι πηγαίναμε στὸ ἀκριτικὸ Μαυρόπουλο ἐπὶ τοῦ ἀοιδίμου Μητροπολίτου ΣΕΒΑΣΤΙΑΝΟΥ : Μόλις ἄρχιζε τὸ «ΧΡΙΣΤΟΣ  ΑΝΕΣΤΗ»,  σὲ ὅλα τὰ χωριὰ τῆς Δρόπολης ἔσβηναν τὰ φῶτα καὶ ἡ περιοχή, σ’ ὅλη αὐτὴ τὴν μεγάλη ἔκταση, βυθιζότανε στὸ σκοτάδι. Τὸ σκοτάδι, ὅμως, γρήγορα ὑποχώρησε καὶ ἔδωσε τὴν θέση του στὸ ἀναστάσιμο φῶς, στὴν χαρὰ καὶ στὴν ἐλπίδα, μετὰ τὸ γκρέμισμα τῶν ἠλεκτροφόρων συρματοπλεγμάτων, ποὺ ἔζωναν ἀπ’ ἄκρη σ’ ἄκρη τὴν Ἀλβανία καὶ ἰδιαίτερα τὴν Βόρειο Ἤπειρο.
-Γ-
            Ποιὸς θὰ τὸ πίστευε, ὅμως, ὅτι κάποιοι συμπατριῶτες μας ζοῦν ἀκόμη στὸ σκοτάδι τῆς ἀπιστίας καὶ πολεμοῦν μὲ μανία τὴν Ἀνάσταση ; φέρνουμε στὸ μυαλό μας τὶς προσπάθειες ἐκείνων, ποὺ τυφλωμένοι ἀπὸ τὸν κομματικὸ φανατισμὸ δὲν ἤθελαν μὲ κανένα τρόπο νὰ ἀκουστῆ ἀπὸ τοὺς ὑποδούλους, τότε, ἀδελφοὺς Βορειοηπειρῶτες τὸ ἐλπιδοφόρο ἀναστάσιμο μήνυμα. Πότε κόβοντας τὰ φῶτα καὶ πότε δημιουργῶντας ἄλλα προβλήματα, προσπαθοῦσαν νὰ ἐμποδίσουν τὸν ἀοίδιμο Μητροπολίτη μας ν’ ἀπευθύνῃ πρὸς τὸ πέρα τῶν συνόρων ποίμνιό του λόγους παρηγορίας καὶ παρακλήσεως. Καὶ σήμερα, κάποιοι ἄλλοι τὸ ἴδιο προσπαθοῦν νὰ κάνουν : Νὰ βάλουν, δηλαδή, τὴν Ἐκκλησία στὸ περιθώριο, νὰ μὴν ἔχῃ λόγο καὶ ἄποψη γιὰ ὅσα συμβαίνουν. Μιλᾶνε ἐπιπόλαια, ἀλλὰ μὲ φανατισμὸ γιὰ τὸν χωρισμὸ Κράτους - Ἐκκλησίας · ὑποβαθμίζουν τὸ μάθημα τῶν θρησκευτικῶν · καλλιεργοῦν τὴν ἀσυδοσία καὶ τὴν χαλάρωση τῶν ἠθῶν, ἐνῷ ἐπιχειροῦν νὰ συκοφαντήσουν τοὺς Ἐπισκόπους καὶ ὅλους τοὺς κληρικούς, παρουσιάζοντας ἀνύπαρκτα - κατὰ κανόνα - σκάνδαλα, μὲ μοναδικὸ σκοπὸ νὰ ἀποδυναμώσουν τὴν ἐπιρροὴ τῆς Ἐκκλησίας στὸν Ἑλληνικὸ Λαό.
-Δ-
            «Μάτην φυλάττεις τὸν τάφον κουστωδία», θὰ λέῃ καὶ θὰ ἐπαναλαμβάνῃ ἡ Ἐκκλησία σὲ ὅλους ὅσοι ἐπιθυμοῦν δόξαν παλαιοτέρων ἤ καὶ νεωτέρων διωκτῶν. «Φῶς Χριστοῦ φαίνει πᾶσι». Ὀ ἄδειος τάφος θὰ προκαλῇ δέος καὶ θαυμασμὸ στοὺς ἀνθρώπους, ποὺ ἀντικρύζουν ἀπροκάλυπτα τὰ γεγονότα, ὅπως ἀκριβῶς συμβαίνει μὲ τοὺς εἰδικοὺς τεχνῖτες ποὺ ἀσχολοῦνται τὶς ἡμέρες αὐτὲς μὲ τὴν συντήρηση τοῦ παναγίου Τάφου καὶ τοῦ Ἱεροῦ Κουβουκλίου, στὸν πανίερο Ναὸ τῆς Ἀναστάσεως στὰ Ἱεροσόλυμα.
            Ἀδελφοί , μὴ σκιάζεστε στὰ σκότη τῆς ἀπιστίας, γιατὶ τὸ φῶς ποὺ ἄναψε τὸ πρωΐ «τῆς μιᾶς Σαββάτων», τὸ Φῶς δηλαδὴ τῆς Ἀναστάσεως, ἁπλώνεται παντοῦ. Ἡ χαρά, ἡ ἀγάπη, ἀλλὰ καὶ ἡ ἀληθινὴ μετάνοια θὰ κυριαρχήσουν στὶς ἀνθρώπινες καρδιές. Καὶ ἤδη ἀκούγεται ὁ νικητήριος παιάνας : ΧΡΙΣΤΟΣ  ΑΝΕΣΤΗ -  ΑΛΗΘΩΣ  ΑΝΕΣΤΗ !  

Διάπυρος εὐχέτης ἐν Χριστῷ Ἀναστάντι

Ο   ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ


+ Ὁ Δρυϊνουπόλεως, Πωγωνιανῆς καὶ Κονίτσης  Α Ν Δ Ρ Ε Α Σ

Πέμπτη, 23 Μαρτίου 2017

Θέμα: «Ἡ γιορτή τῆς πίστης καί τῆς λευτεριᾶς» (25η Μαρτίου 1821)










Ἐν Δελβινακίῳ τῇ 13ῃ Μαρτίου 2017
 Ἀριθ. Πρωτ. 100

ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ 199η
Θέμα: «Ἡ γιορτή τῆς πίστης καί τῆς λευτεριᾶς» (25η Μαρτίου 1821)
Ἀγαπητοί μου Χριστιανοί,
-Α-
Δυό γεγονότα σπουδαῖα ἑορτάζουμε σήμερα: Τόν Εὐαγγελισμό τῆς Θεοτόκου καί τήν Ἐθνική μας Ἐπανάσταση τοῦ 1821. Κι' αὐτά τά γεγονότα φανερώνουν καί ἀποδεικνύουν πόσο στενά εἶναι δεμένοι μεταξύ τους, ἡ Ἐκκλησία καί τό Ἔθνος. Γιατί, πραγματικά, ἡ Ἐκκλησία πάντοτε, ἰδιαίτερα, ὅμως, στήν τουρκοκρατία, στάθηκε φρουρός καί τροφός τοῦ Ἑλληνικοῦ Λαοῦ. Μέ τούς Ἐπισκόπους της, τούς Ἱερεῖς της καί τούς Μοναχούς της, πρόσφερε τήν  παρηγοριά τῆς θεϊκῆς εὐλογίας, καί κράτησε ἀναμμένη τήν φλόγα τῆς ἐλπίδας, ὅτι «πάλι μέ χρόνια μέ καιρούς, πάλι δικά μας θἆναι».

-Β-
Μπορεῖ, βέβαια, ἀρκετοί κληρικοί νά ἦταν ἀγράμματοι, νά ἦταν πάμπτωχοι, νά ἦταν πάντοτε στό στόχαστρο τῶν Τούρκων καί νά ἐριψοκινδύνευαν τά ἔσχατα ˙ ὅμως ἡ καρδιά, τῶν περισσοτέρων τουλάχιστον, εἶχε κλείσει μέσα της τήν ἀγάπη πρός τόν Χριστό καί τήν σκλαβωμένη Πατρίδα. Ἔτσι, Κλῆρος καί Λαός, συμπορεύτηκαν καί κακοπάθησαν ἀντάμα, σέ ὅλο τό μακρύ καί σκοτεινό διάστημα τῆς σκλαβιᾶς – τετρακόσια χρόνια γιά τήν Νότιο Ἑλλάδα καί πεντακόσια χρόνια γιά τήν ὑπόλοιπη Χώρα. Καί, φυσικά, ὅλο αὐτό τό μεγάλο χρονικό διάστημα, ζοῦσαν ὅλοι κάτω ἀπό τήν ἀπειλή τοῦ Τούρκου ἀφέντη, ποὺ εἶχε δικαίωμα ζωῆς καί θανάτου στούς ραγιάδες καί μέ τήν παραμικρότερη ἀφορμή.

-Γ-
Ὁ Εὐαγγελισμός τῆς Θεοτόκου ἀπό τόν Ἀρχάγγελο Γαβριήλ εἶναι τό πρῶτο γεγονός πού γιορτάζουμε σήμερα. «Χαῖρε Κεχαριτωμένη ˙ ὁ Κύριος μετά σοῦ», εἶπε ὁ Γαβριήλ στήν Παρθένο Μαριάμ. Κι' ὅταν τῆς ἀνήγγειλε ὅτι « συλλήψῃ ἐν γαστρί» καί θά γίνῃς ἡ Μητέρα τοῦ Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ, κι' ἐκείνη μέ συστολή εἶπε – ἐκφράζοντας τήν ἀπορία της – πῶς θά γεννήσω παιδί, ἀφοῦ δέν γνωρίζω ἄνδρα, ἡ ἀπάντηση ἦταν ἀφοπλιστική: «οὐκ ἀδυνατήσει παρά τῷ Θεῷ πᾶν ρῆμα», δηλαδή, στόν Θεό δέν εἶναι ἀδύνατο ὁποιοδήποτε θαυμαστό καί καταπληκτικό πρᾶγμα (βλ. Λουκᾶ α΄ 26-38). Ἔτσι, ὁ Θεός ἄνοιγε πλέον τήν πύλη τῆς πνευματικῆς Ἐδέμ, τήν ὁποία εἶχε κλείσει ἡ παράβαση τῶν Πρωτοπλάστων. Καί ὁ ἄνθρωπος, σάν μέλος πιά της Εκκλησίας, μπορεῖ, ἐφ' ὅσον, ἐννοεῖται, τό θέλει, νά γίνῃ πολίτης τῆς Βασιλείας τῶν Οὐρανῶν, Οὐρανοπολίτης.

-Δ-
Ἰδού, τώρα, καί τό δεύτερο γεγονός πού ἑορτάζουμε σήμερα:
Ἀκριβῶς, αὐτή ἡ οὐράνια διαβεβαίωση, ὅτι τίποτε δέν εἶναι ἀδύνατο στόν Θεό, ἔδωσε τήν δύναμη στούς σκλαβωμένους Ἕλληνες, νά κινήσουν τήν Ἐπανάστασή τους  ἐνάντια στόν Τοῦρκο δυνάστη. Καί πάλι, ἐδῶ, πρωτοστατεῖ ἡ Ἐκκλησία. Στήν Ἁγία Λαύρα ὁ Μητροπολίτης Παλαιῶν Πατρῶν Γερμανός ὑψώνει τό Λάβαρο τῆς Ἐπαναστάσεως. Στά μπουντρούμια τῆς Τριπολιτσᾶς, πεθαίνουν ἁλυσοδεμένοι οἱ Ἀρχιερεῖς τῆς Πελοποννήσου. Στό Μανιάκι, πολεμῶντας τόν Ἰμπραήμ, πέφτει, ἡρωϊκά μαχόμενος, ὁ ἀρχιμανδρίτης Γρηγόριος Δικαῖος, ὁ γνωστός σάν «Παπαφλέσσας», ἐνῷ στό θρυλικό Μεσολόγγι, ὁ Επίσκοπος Ρωγῶν Ἰωσήφ, πού ὑπῆρξε ἡ ψυχή καί τό στήριγμα τῶν μαχητῶν τῆς φρουρᾶς τῆς ἱερῆς πόλεως, ἔγινε στό τέλος ὁλοκαύτωμα, σκεπάζοντας μέ τό μισοκαμένο ράσο του τό Μεσολόγγι καί μεταβάλλοντάς το σέ πυρσό, ὁ ὁποῖος μέ τό ἐκτυφλωτικό φῶς ἐκείνης τῆς μεγαλειώδους θυσίας, καταύγασε τήν Οἰκουμένη.

-Ε-
Καί, λοιπόν; Γιατί κάποιοι ἀπό τόν πολιτικό μας κόσμο μιλᾶνε, κάθε τόσο, γιά χωρισμό τῆς Ἐκκλησίας ἀπό τό κράτος; Ποιόν νά χωρίσῃς ἀπό ποιόν; Αὐτές οἱ σκέψεις ἤ καί προθέσεις εἶναι ὄχι μόνο ἐπιπόλαιες, ἀλλά καί ἐξόχως ἐπικίνδυνες. Σέ καιρούς, μάλιστα, πού ἡ τουρκική ἀπειλή γίνεται ὁλοένα πιό φανερή, ἀπαιτεῖται ἐθνική ἐνότητα. Κι' αὐτή θά γίνῃ κατορθωτή μόνο μέ τήν Ἐκκλησία καί διά τῆς Ἐκκλησίας, ὅπως ἔγινε στό Ἔπος τοῦ 1940-41, κάτω ἀπό τήν φωτεινή καί δυνατή μορφή τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Ἀθηνῶν Χρυσάνθου τοῦ ἀπό Τραπεζοῦντος. Σύνθημά μας νά εἶναι ἕνα: «Ἡ ἰσχύς ἐν τῇ ἐνώσει».

Διάπυρος πρός Χριστόν εὐχέτης
Ὁ Μητροπολίτης

+ Ὁ Δρυϊνουπόλεως, Πωγωνιανῆς καί Κονίτσης ΑΝΔΡΕΑΣ

Πέμπτη, 22 Δεκεμβρίου 2016

Χριστουγεννιάτικη Ἐγκύκλιος Μητροπολίτου Δρυϊνουπόλεως, Πωγωνιανῆς καὶ Κονίτσης κ.κ. Ἀνδρέου









Νύκτα  Γεννήσεως
Ἐν τῷ Ἱερῷ Ἐπισκοπείῳ
Ἀριθ.  Πρωτ. 77

ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ   198ῃ

ΘΕΜΑ: «Χριστούγεννα - "Καὶ ἐπὶ γῆς ...",  τί ;

            Ἀγαπητοί μου Χριστιανοί,

-Α-
            "Χριστούγεννα", διαλαλοῦν μὲ τὸν χαρμόσυνο ἦχο τους οἰ καμπάνες. "Χριστούγεννα", ἡ "μητέρα" ὅλων τῶν Ἑορτῶν, ποὺ μᾶς θυμίζει κυρίως τὸν ὕμνο τῶν ἁγίων ἀγγέλων : "... καὶ ἐπὶ γῆς εἰρήνη, ἐν ἀνθρώποις εὐδοκία". Ἄς δοξάζουν τὸν Θεὸ οἱ ἄγγελοι στὸν Οὐρανό · καὶ στὴν γῆ ὁλόκληρη, ποὺ εἶναι ταραγμένη ἀπὸ τὴν ἁμαρτία καὶ τὰ βίαια πάθη της, ἄς βασιλεύσῃ ἡ θεϊκὴ εἰρήνη · διότι ὁ Θεὸς ἐκδήλωσε τώρα τὴν εὔνοια καὶ τὴν εὐαρέσκειά Του στοὺς ἀνθρώπους μὲ τὴν ἐνανθρώπηση τοῦ Υἱοῦ Του.
            Ὄντως, γεγονὸς μοναδικὸ ἡ Γέννηση τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ καὶ Μυστήριο, ποὺ δὲν τὸ χωράει ὁ περιωρισμένος ἀνθρώπινος νοῦς. Πῶς, δηλαδή, "ὁ ἀχώρητος παντί", Αὐτὸς ποὺ δὲν τὸν χωρᾶνε τὰ σύμπαντα, νὰ χωρέσῃ μέσα σὲ ἕνα ἀνθρώπινο σῶμα, ψάλλει ἡ Ἐκκλησία στὸν Ὄρθρο τῆς Ἑορτῆς. Καὶ ἦλθε στὴν γῆ μας γιὰ νὰ φέρῃ τὴν εἰρήνη στὶς καρδιές, αὐτὸ τὸ μεγάλο ἀγαθό, ποὺ ἐπιθυμεῖ τόσο πολὺ ὁ κόσμος.
-Β-
            Ὅμως, ἄν καὶ πέρασαν περισσότερα ἀπὸ δυὸ χιλιάδες χρόνια, ἀπὸ τὴν μοναδικὴ ἐκείνη νύχτα, ποὺ ἀκούστηκε στὴν Βηθλεὲμ ὁ ἀγγελικὸς ὕμνος, δὲν φαίνεται νὰ ἐπικρατῇ ἡ εἰρήνη στὸν κόσμο. Τὸν 20ὸ αἰῶνα, δυὸ παγκόσμιοι πόλεμοι σκόρπισαν τὸν θάνατο καὶ τὴν καταστροφή. Καὶ στὸν 21ο αἰῶνα, πόλεμοι καὶ "ἀκοαὶ πολέμων" συγκλονίζουν πολλὲς περιοχὲς τοῦ πλανήτη μας, ἰδιαίτερα τὴν Μέση Ἀνατολὴ καὶ τὴν εὐρύτερη περιοχή της. Γι' αὐτό, καὶ ὡρισμένοι διερωτῶνται μὲ ἀπογοήτευση : Ποῦ εἶναι, λοιπόν, ἡ εἰρήνη, ποὺ ἦρθε νὰ φέρῃ ὁ Χριστός ; Γιατὶ τόσους αἰῶνες, παραμένει ἕνα ἄπιαστο καὶ ἀπραγματοποίητο ὄνειρο ; Γιατί, παληότερα, ἡ "Κοινωνία τῶν Ἐθνῶν" καί, ἀργότερα, ὁ "Ο.Η.Ε." δὲν πέτυχαν νὰ εἰρηνεύσουν μεταξύ τους τὰ κράτη καὶ τοὺς λαούς ;
-Γ-
            Τὴν ἀπάντηση στὰ ἀγωνιώδη αὐτὰ ἐρωτήματα τὴν ἔχει δώσει ὁ ἴδιος ὁ Θεός, πολλοὺς αἰῶνες πρὸ Χριστοῦ : "ἐὰν θέλητε καὶ εἰσακούσητέ μου, τὰ ἀγαθὰ τῆς γῆς φάγεσθε · ἐὰν δὲ μὴ θέλητε, μηδὲ εἰσακούσητέ μου, μάχαιρα ὑμᾶς κατέδεται" (Ἠσ. α΄ 19-20). Ἄν, δηλαδή, ὑπακούετε στὸ θέλημά μου, ποὺ εἶναι εἰρήνη, δικαιοσύνη καὶ ἀγάπη, θὰ ἀπολαμβάνετε τὰ ἀγαθὰ τῆς γῆς. Ἄν, ὅμως, πορεύεσθε ἀντίθετα μὲ τὸν θεϊκὸ νόμο, θὰ παίρνετε τὰ ἐπίχειρα τῆς κακίας σας, ποὺ εἶναι ὁ θάνατος καὶ ἡ καταστροφή. Αὐτὸ ἀκριβῶς, ποὺ ἔζησε καὶ συνεχίζει νὰ ζῇ ἡ ἀνθρωπότητα, ἡ ὁποία ἔχει ἀποστατήσει ἀπὸ τὸν δρόμο τοῦ Θεοῦ.
-Δ-
            Κι' αὐτὰ μὲν γιὰ τὰ συμβαίνοντα ἀνάμεσα στὰ κράτη καὶ στοὺς λαούς. Ἀλλὰ ὁ Ἰησοῦς Χριστός, μίλησε καὶ γιὰ τὴν προσωπικὴ θέση τοῦ καθενός μας μὲ τὸν Θεό. Ὅταν κατέβαινε ἀπὸ τὸ Ὄρος τῶν Ἐλαιῶν καὶ πήγαινε πρὸς τὴν πόλη τῶν Ἱεροσολύμων, ὅπου τοῦ ἔγινε ἡ θριαμβευτικὴ ἐκείνη ὑποδοχὴ τοῦ λαοῦ, βλέποντας τὴν προφητοκτόνο πόλη ἀπὸ ψηλά, "ἔκλαυσεν ἐπ' αὐτῇ, λέγων ὅτι εἰ ἔγνως καὶ σύ, καί γε ἐν τῇ ἡμέρᾳ σου ταύτη, τὰ πρὸς εἰρήνην σου !  νῦν δὲ ἐκρύβη ἀπὸ ὀφθαλμῶν σου" (Λουκᾶ ιθ΄ 41-42). Τὸν κατέλαβαν λυγμοὶ καὶ ἔχυσε ἄφθονα δάκρυα γιὰ τὴν πόλη τῶν Ἱεροσολύμων, λέγοντας ὅτι ἄν ἤξερες ὅτι ἡ πίστη καὶ ἡ ὑπακοὴ σ' ἐμένα θὰ σοῦ ἐξασφάλιζε τὴν εἰρήνη μὲ τὸν Θεό, καὶ συγχρόνως θὰ ἀπέτρεπε τὴν καταστροφή σου καὶ δὲν θὰ χανόσουν. Τώρα, ὅμως, εἶναι τυφλωμένα τὰ μάτια σου καὶ δὲν μπορεῖς νὰ δῇς τὰ δεινὰ ποὺ σὲ περιμένουν.
-Ε-
            Ὅλα αὐτά, ἀγαπητοὶ ἀδελφοί, σημαίνουν ἁπλᾶ, ὅτι ἡ συναίσθηση τῶν ἁμαρτιῶν μας καὶ ἡ εἰλικρινὴς καὶ βαθειὰ μετάνοια φέρνει τὴν ἀληθινὴ εἰρήνη στὶς καρδιὲς καὶ στὸν κόσμο. Διότι, ὅπως θὰ διακηρύξῃ καὶ ὁ ἀπόστολος Παῦλος, ὁ Χριστὸς "ἐστιν ἡ εἰρήνη ἡμῶν" (Ἐφεσ. β΄14). Ὁ Χριστός, καὶ μόνον ὁ Χριστός, εἶναι ἡ πραγματική μας εἰρήνη. Ἄν ὅλοι τὸ καταλάβουμε, τότε καὶ στὶς καρδιὲς καὶ στὴν οἰκογένεια καὶ στὴν κοινωνία καὶ στὸν κόσμο ὁλόκληρο, θὰ ἔλθῃ σίγουρα ἡ πολυπόθητη εἰρήνη, τὴν ὁποία τὴν γεύονται ἤδη οἱ συνειδητοὶ χριστιανοί, ποὺ ἀγωνίζονται τὸν καλὸν ἀγῶνα, "ἄχρις οὗ μορφωθῇ Χριστός" μέσα τους (Γαλ. δ΄ 19), μέχρις ὅτου, δηλαδή, γίνῃ ὁ καθένας τους ἕνας μικρὸς Χριστός, ποὺ θὰ σκορπίζῃ γύρω του, μὲ τὴν ἐνάρετη ζωή του, τὴν χαρὰ καὶ "τὴν εἰρήνη τοῦ Θεοῦ τὴν ὑπερέχουσαν πάντα νοῦν" (Φιλιπ. δ΄ 7). Δηλαδή, τὴν εἰρήνη ποὺ μεταδίδει ὁ Θεὸς στοὺς δικούς Του, καὶ τὴν ὁποία κανένας ἄνθρωπος, ποὺ ζῇ μακριὰ ἀπὸ τὸ θεϊκὸ θέλημα, δὲν μπορεῖ νὰ τὴν νοιώσῃ.
            Χρόνια ἅγια, εἰρηνικὰ καὶ εὐλογημένα γιὰ ὅλους.

Διάπυρος εὐχέτης ἐν Χριστῷ Γεννηθέντι
Ο   ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ

+  Δρυϊνουπλεως, Πωγωνιανς κα Κοντσης  Α Ν Δ Ρ Ε Α Σ

Κυριακή, 6 Νοεμβρίου 2016

Δελτίον Τύπου Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Δρυϊνουπόλεως κ.κ. Ἀνδρέου περὶ τῶν προσφάτων γεγονότων στὴν Χειμάρρα



                                                                                                        



 Ἐν Δελβινακίῳ τῇ 4ῃ Νοεμβρίου 2016

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Δρυϊνουπόλεως, Πωγωνιανῆς καὶ Κονίτσης κ. ΑΝΔΡΕΑΣ,
ἔκανε τὶς ἀκόλουθες Δηλώσεις :

    «Μὲ περισσότερη θλίψη καὶ λιγότερη ὀργή, εἶδα στὸν Τύπο τὶς ἀλυτρωτικὲς δηλώσεις τοῦ Πρωθυπουργοῦ τῆς Ἀλβανίας κ. Ἔντι Ράμα. Ὁ κ. Ράμα εἶναι φανερό, ὅτι προσπαθεῖ νὰ μιμηθῇ τὸν νεοσουλτάνο τῆς Τουρκίας Ταγὶπ Ἐρντογάν, ὁ ὁποῖος ὀνειρεύεται τὴν Ὀθωμανικὴ «Τουρκία τῆς καρδιᾶς του». Γιατὶ κι’ αὐτὸς ἀναπολεῖ τὴν παλιὰ ... «ἀλβανικὴ Ἀθήνα», ὑποστηρίζοντας, ὅτι «ἕνας Ἀλβανὸς ἔσωσε τὴν Ἀκρόπολη» κι’ ὅτι οἱ κάτοικοι τῆς Ἀττικῆς, ἦσαν ἀλβανόφωνοι, διεκδικῶντας οὐσιαστικὰ ὡς Ἀλβανούς, ὅσους μιλᾶνε τὴν ἀρβανίτικη διάλεκτο !
            Βέβαια, τὸ Ἑλληνικὸ ὑπουργεῖο Ἐξωτερικῶν, μὲ σχετικὴ ἀνακοίνωσή του, ἀπάντησε στὶς ἐμπρηστικὲς αὐτὲς δηλώσεις τοῦ κ. Ράμα. Ὅμως, πίσω ἀπὸ τὸ ἀνιστόρητο παραλήρημα τοῦ ἀλβανοῦ Πρωθυπουργοῦ, κρύβεται τὸ σχέδιο τῶν Ἀλβανῶν γιὰ τὴν ἐξόντωση τῶν Βορειοηπειρωτῶν, ἰδιαίτερα δὲ τῶν κατοίκων τῆς Ἑλληνόψυχης Χειμάρρας, ποὺ ἀπὸ τὸ 1946, ὅταν οἱ Χειμαρραῖοι ἀρνήθηκαν νὰ ἀναγνωρίσουν τὸ ψευτοδημοψήφισμα τοῦ κομμουνιστὴ δικτάτορα Ἐνβὲρ Χότζα, ἔγιναν «κάρφος» στὸ μάτι τοῦ ἀδίστακτου ἐκείνου Ἑλληνομάχου καὶ Χριστιανομάχου. Καὶ τὸ ἀβυσσαλέο μῖσος τῶν Ἀλβανῶν ἐναντίον τῆς Χειμάρρας συνεχίζει νὰ παραμένῃ ἄσβεστο μέχρι σήμερα, ἀφοῦ ἡ ἡρωϊκὴ πόλη καὶ ἡ περιοχή της ἀρνεῖται νὰ ὑποκύψῃ καὶ νὰ δεχθῇ τὸν ἀφελληνισμό της.
            Ὅταν, πρὸ μηνῶν, ἐπρόκειτο νὰ γίνουν, μέσα, δημοτικὲς ἐκλογές, φάνηκαν καθαρὰ τὰ σχέδια τῶν Ἀλβανῶν νὰ μὴν ἐκλεγῇ Ἕλληνας δήμαρχος στὴν Χειμάρρα, ἀφοῦ συνένωσαν χωριὰ μὲ ἀλβανικὸ πληθυσμό, μὲ τὴν ἀδούλωτη Χειμάρρα. Ἔτσι ἐκλέχθηκε ἕνας Ἕλληνας μὲν τὴν καταγωγή, ἀλλά, ἀτυχῶς, ἀλβανόψυχος, ὁ Γιῶργος Γκόρος. Τότε εἶχα διαμαρτυρηθῆ ἐντόνως. Καὶ ζητοῦσα ἀπὸ τὴν Ἑλληνικὴ Κυβέρνηση νὰ προστατεύσῃ τοὺς Ἕλληνες Χειμαρριῶτες ἀπὸ τὶς σατανικὲς ἀλβανικὲς μεθοδεύσεις. Δυστυχῶς, οὐδεὶς κινήθηκε. Τώρα, βέβαια, ποὺ τὸ μαχαίρι ἔφθασε στὸ κόκκαλο, τὸ Ἑλληνικὸ ΥΠΕΞ προσπαθεῖ νὰ μαζέψῃ τὰ ἀσυμμάζευτα, ἐκδίδοντας, εὐτυχῶς, μιὰ σοβαρὴ ἀνακοίνωση, ὡς ἀπάντηση στὰ φληναφήματα τοῦ κ. Ράμα, ὅπως παραπάνω ἀναφέρθηκε.
            Αὐτὴ τὴ στιγμή, πάντως, οἱ Βορειοηπειρῶτες τῆς Χειμάρρας παραμένουν στοὺς δρόμους, ἐμποδίζοντας τοὺς Ἀλβανοὺς νὰ κατεδαφίσουν τὰ σπίτια τους, δέκα ἐννέα (19) τὸν ἀριθμό, τὸν χῶρο τῶν ὁποίων οἱ Ἀλβανοὶ θέλουν γιὰ τὴν μεταμόρφωση τῆς πόλεως, σύμφωνα, δῆθεν, μὲ τὰ εὐρωπαϊκὰ πρότυπα (τρομάρα τους) !
            Τὸ λέω ξανὰ καὶ τὸ φωνάζω : Ἡ Χειμάρρα καί, γενικώτερα, ἡ Βόρειος Ἤπειρος, κινδυνεύει τὰ ἔσχατα. Ὁ πολιτικὸς κόσμος ἄς ἀφήσῃ τὶς κοκκορομαχίες, γιὰ τὸ ραδιοτηλεοπτικὸ Συμβούλιο κι’ ἄς δῇ τὶ μπορεῖ καὶ τί, ἐν προκειμένῳ, πρέπει νὰ πράξῃ. Γιατὶ ὑπάρχει καὶ τὸ ζήτημα τῶν «Τσάμηδων», ποὺ τὸ βρίσκουμε συνεχῶς μπροστά μας. «Φύλακες, γρηγορεῖτε» ! ».

(Ἐκ τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως).

Τρίτη, 25 Οκτωβρίου 2016

ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ 197η, ΘΕΜΑ: "Ξαφνιάσματα τῆς Φύσης" οἱ ἡρωΐδες Γυναῖκες τοῦ 1940-41.









ν Δελβινακί τῇ 10ῃ Ὀκτωβρίου  2016
ριθ.  Πρωτ.: 76


ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ  197η

ΘΕΜΑ: "Ξαφνιάσματα τῆς Φύσης" οἱ ἡρωΐδες Γυναῖκες τοῦ 1940-41.

            Ἀγαπητοί μου Χριστιανοί,
-Α-
            Στὸ θρυλικὸ Ἔπος τοῦ 1940 - 1941, ἀθόρυβο ἀλλὰ σπουδαῖο ρόλο ἔπαιξαν καὶ οἱ Ἑλληνίδες Γυναῖκες, εἴτε στὶς πόλεις ζοῦσαν, εἴτε στὰ χωριὰ καὶ στὴν ὕπαιθρο. Τὸ πολεμικὸ σάλπισμα, ἐκεῖνο τὸ πρωϊνὸ τῆς 28ης Ὀκτωβρίου 1940, βρῆκε ὅλο τὸ Ἔθνος στὸ πόδι. Καὶ βέβαια, δὲν θὰ μποροῦσαν νὰ λείψουν καὶ οἱ γυναῖκες ἀπὸ αὐτὸν τὸν γενικὸ ξεσηκωμό. Γιατὶ ἀπὸ τὰ πανάρχαια χρόνια, ὅταν οἱ μανάδες ξεπροβόδιζαν τὰ παιδιά τους γιὰ τὸν πόλεμο, δίνοντάς τους τὴν ἀσπίδα ἔλεγαν, γενναῖες καὶ ἀλύγιστες : "Ἤ τὰν ἤ ἐπὶ τᾶς", δηλαδὴ ἤ θὰ φέρῃς πίσω τὴν ἀσπίδα νικητὴς ἤ θὰ σὲ φέρουν ἐπάνω της σκοτωμένο γιὰ τὴν Πατρίδα.
-Β-
Πρῶτες στὴν προσφορὰ πρὸς τὸν μαχόμενο Στρατό μας, οἱ ἡρωΐδες γυναῖκες τῆς Πίνδου. Ζαλωμένες στὴν πλάτη κιβώτια μὲ πυρομαχικά, τρόφιμα, πουλόβερ καὶ "τσουράπια"- κάλτσες, ὅλα μάλλινα, πλεγμένα ἀπὸ τὰ χέρια τους, "τὰ κοφτὰ γκρεμνά ... ἀνέβαιναν", θὰ γράψῃ μὲ θαυμασμὸ σ' ἕνα ποίημά του ὁ Νικηφόρος Βρεττάκος. Καὶ θὰ προσθέσῃ, ὅτι ἐνῷ "τὶς ἀεροτραμπάλιαζε ὁ ἄνεμος φορτωμένες κι' ἔλυνε τὰ τσεμπέρια τους κι' ἔπαιρνε τὰ μαλλιά τους" "αὐτὲς ἀντροπατάγανε ψηλὰ πέτρα τὴν πέτρα κι' ἀνηφορίζαν στὴ γραμμή, ὅσου ποὺ μέσ' στὰ σύννεφα χάνονταν ὀρθομέτωπες ἡ μιὰ πίσω ἀπ' τὴν ἄλλη". Γυναῖκες νέες, ἀλλὰ καὶ ἡλικιωμένες, μέχρι καὶ 88 ἐτῶν (!), ἀψηφώντας τὶς θύελλες, τὸ χιόνι, τὸν πάγο καὶ τὸ τρομερὸ κρύο, ἔφταναν ψηλὰ στὶς ἀετοφωλιὲς τῆς Πίνδου, ἐκεῖ ποὺ ἦταν ἀδύνατο νὰ φθάσουν τὰ μεταγωγικά, δηλαδὴ τὰ μουλάρια, γιὰ νὰ προσφέρουν στοὺς φαντάρους μας ἀγάπη καὶ ζεστασιὰ μὲ τὴν παρουσία τους, καὶ μὲ τὰ τόσο ἀπαραίτητα πυρομαχικά, τὸ καλοζυμωμένο ψωμί, τὰ μάλλινα, τὴν μικρή, ἀλλὰ τεράστια προσφορὰ τῆς καρδιᾶς τους.
-Γ-
Καὶ νὰ ἦταν μόνο αὐτές ! Ἦταν κι' ἐκεῖνες , ποὺ μπῆκαν στὸ νερὸ ὁρμητικῶν καὶ ἄγριων ποταμῶν, καί, πιασμένες σφιχτὰ ἀπὸ τοὺς ὤμους, σχημάτιζαν πρόχωμα, ποὺ ἀνέκοβε  τὴν ὁρμὴ τῶν νερῶν, κι' εὐκόλυνε τοὺς γεφυροποιοὺς τοῦ Στρατοῦ μας γιὰ νὰ δημιουργοῦν γέφυρες, ὥστε νὰ μποροῦν νὰ περνᾶνε οἱ πολεμιστὲς καὶ τὰ μεταγωγικά. Στὸν ποταμὸ Βογιοῦσα, στὸν Καλαμᾶ, στὸν Δρῖνο ἐπαναλήφθηκε αὐτὸ τὸ ἐκπληκτικὸ γεγονός.
Ἀλλὰ καὶ οἱ ἄλλες, στὶς πόλεις, πού, νύχτα - μέρα, ἔπλεκαν γάντια, μπλοῦζες, φανέλλες, κασκόλ · ποὺ ἑτοίμαζαν δέματα, ποὺ ἔγραφαν γράμματα στοὺς ἥρωες, ἐκ μέρους τῶν συγγενῶν τους, οἱ ὁποῖοι ἦταν ἀναλφάβητοι · ποὺ ἔτρεχαν στὰ νοσοκομεῖα γιὰ νὰ ἐπισκεφθοῦν τοὺς τραυματίες μας· ποὺ ἐπισκέπτονταν τὰ σπίτια τῶν πολεμιστῶν, γιὰ νὰ τονώσουν καὶ νὰ ἐνισχύσουν τὶς φτωχὲς οἰκογένειές τους, τὶς ὁποῖες ὁ προστάτης τους, στὸ κάλεσμα τῆς Πατρίδος, τὶς ἄφησε στὰ πεντανέμια ... Κι' ἄν πῇ κανεὶς γιὰ τὶς ἀδελφὲς νοσοκόμες, αὐτὲς ἔγιναν κυριολεκτικὰ θυσία στὴν νοσηλεία τῶν τραυματιῶν ἀπὸ τὰ ἐχθρικὰ πυρά, ἀλλὰ καὶ ἀπὸ τὰ φοβερὰ κρυοπαγήματα.
-Δ-
Ἀκόμη, καὶ ὅσες γυναῖκες ὑπηρετοῦσαν τὸ ἆσμα καὶ τὸ θέαμα, ἐτάχθηκαν ἐθελοντικὰ στὴν ψυχαγωγία τοῦ μαχόμενου Στρατοῦ μας. Κορυφαία, "ἡ τραγουδίστρια τῆς νίκης", ὅπως δίκαια τὴν ἀποκάλεσαν, ἡ θρυλικὴ Σοφία Βέμπο. Μὲ τὰ περίφημα πολεμικὰ τραγούδια της ἐμψύχωνε τὰ "παιδιά, τῆς Ἑλλάδος παιδιά", ἐξευτέλιζε τοὺς Ἰταλοὺς κοκορόφτερους καὶ τὸν γελοῖο "Ντοῦτσε", τὸν Μπενῖτο Μουσολίνι, ἀλλὰ καὶ ἐξέφραζε τὸν πόνο τοῦ Ἔθνους γιὰ τὶς παλινωδίες καὶ τὴν ἀχαριστία τῶν Συμμάχων πρὸς τὴν Ἑλλάδα.
-Ε-
Τέλος, ἀνάμεσα στὶς πολλὲς ἐπώνυμες καὶ ἀνώνυμες Ἑλληνίδες ξεχωρίζουμε δυὸ μανάδες : α) Τὴν μάνα ποὺ ἔγραφε στὸν στρατευμένο γιό της, ὅτι "πρῶτα ἀνήκεις εἰς τὴν Πατρίδα καὶ ὕστερα εἰς ἐμέ · καὶ γενηθήτω τὸ θέλημα τοῦ Κυρίου". Καὶ β) Τὴν χήρα μάνα μὲ τὰ τρία κορίτσια, ποὺ εἶχαν προστάτη τὸν γιό της τὸν Δημητρό, ὁ ὁποῖος "ἔπεσεν ὑπὲρ Πατρίδος · χαλάλι τῆς Πατρίδος ὁ Δημητρός μου. Ζήτω ἡ Πατρίς". Καὶ οἱ δυό τους πρόσφεραν τὰ βλαστάρια τους στὴν Πατρίδα, χωρὶς κρατούμενα καὶ χωρὶς μικροϋπολογισμούς, ὅπως, ἄλλωστε, ἔπραξαν καὶ πάμπολλες ἄλλες Ἑλληνίδες Μητέρες, κατὰ τὸ Ἔπος 1940-1941.
Ὑποκλινόμαστε μὲ σεβασμὸ καὶ θαυμασμὸ στὴν μνήμη ὅλων αὐτῶν τῶν ἡρωΐδων γυναικῶν. Τὸ Ἔθνος δὲν θὰ πάψῃ ποτὲ νὰ τὶς εὐγνωμονῇ.   

Διάπυρος πρὸς Χριστὸν εὐχέτης
Ο  ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ
+  Ὁ Δρυϊνουπόλεως, Πωγωνιανῆς καὶ Κονίτσης  Α Ν Δ Ρ Ε Α Σ